14/12/2025
Κάποιες δουλειές με οδήγησαν στην παλιά μου γειτονιά. Υπήρχε λίγος χρόνος και άδραξα την ευκαιρία. Πήρα έναν καπουτσίνο από το αγαπημένο καφέ και βρήκα το παγκάκι με την πιο ευχάριστη οπτική.
Από εκεί μπορούσα να δω το παλιό μου σπίτι. Τι είχα ζήσει εκείνα τα χρόνια που πέρασα στη γειτονιά; Η φοιτητική μου ζωή, πρώτες εμπειρίες, χαρές, λύπες, αλλαγές, ωρίμανση χρόνο τον χρόνο, όλα περνούσαν μπροστά από το βλέμμα μου με φόντο το κτίριο, σαν φιλμ από παλιά φωτογραφική μηχανή. Κάθε γουλιά από τον ζεστό καφέ κατέβαινε στον οισοφάγο και ζέσταινε τα σπλάχνα μου μαζί με τις αναμνήσεις μιας ζωής που, όπως και αν περνά, όπως και αν μοιάζει, είναι... η δική μου ζωή.
Πρέπει να κύλησε μισή ώρα μέσα στο παρκάκι. Ο καφές τελείωσε, η αναδρομή μου τελείωσε- όσα μπόρεσα δηλαδή να θυμηθώ. Έδωσα όρκο στον εαυτό μου να ξαναπιώ έναν καφέ σε λίγα χρόνια, να κάτσω πάλι σε κάποιο παγκάκι και να αναρωτηθώ "πώς βρέθηκα εδώ;"
(συνέχεια στο πρώτο σχόλιο)
