20/01/2026
Δεν ξέρω πότε έγινε το κακό, ποτέ οριστικά παγιώθηκε η Εντολή: μη λερωθείς, μη πλατσουρίσεις, μην κάνεις φιλίες με λάσπες, μη σαχλοπηδάς στα βροχόνερα, μην κλωτσάς μέσα σε γούρνες, μην συντροφιάζεσαι με τα νερά…δεν είναι όλη η ζωή μια παιδική χαρά…και μετά απλώνεται όλο αυτό…μην εμπιστεύεσαι ανέμελα, μην αφήνεις τα συναισθήματα σου λυτά…μην αγαπάς απροκάλυπτα, μην αφήνεσαι να ματώνεις στις σχέσεις σου, πώς να αντέξεις τις λαχτάρες, να ζεις με το σταγονόμετρο καλύτερα…
Κοιτάζω μία μία τις γρατζουνιές της καρδιάς μου, τις λερωματιές της, τα βαθουλώματα και τις χαρακιές, τις πιο παλιές και τις τωρινές, από ανθρώπους και καταστάσεις…και λέω μέσα μου ναι, είναι μια καλοζωισμένη καρδιά, κατάφερε να μην είναι αδιάβροχη και άσπιλη…και με κάθε καινούρια περιπέτεια έρχεται πιο κοντά στο κουράγιο και την ελευθερία της…κάπως περισσότερο να αισθάνεται και να ζει χωρίς πυξίδα το φόβο, χωρίς κρατήματα!
*Αγνή Μαριακάκη
Δεν ξέρω πότε διαβάζεις αυτές τις γραμμές. Ξέρω μόνο ότι αν τις διαβάζεις, κάτι μέσα σου έχει ήδη κουραστεί να προσποιείται ότι όλα είναι απλά, ότι όλα εξηγούνται, ότι όλα περνούν χωρίς ίχνος. Κάτι έχει αρχίσει να βαραίνει, όχι με τρόπο μελαγχολικό, αλλά με εκείνο το βάρος που δεν είναι ακόμη πόνος, είναι όμως ήδη ευθύνη…
Γιατί ένας άνθρωπος που έμαθε να αγαπά χωρίς εφεδρείες, δεν κυβερνιέται εύκολα.
Δεν αντικαθιστά εύκολα.
Δεν αποσύρεται αθόρυβα.
Δεν σου γράφω για να σου πω πώς να ζήσεις.
Σου γράφω γιατί δεν αντέχω έναν κόσμο γεμάτο ανθρώπους που έζησαν χωρίς να εμπλακούν πραγματικά.
Αν κάτι μείνει από αυτή την επιστολή, ας είναι μόνο αυτό:
η ζωή δεν ζητά εξυπνάδα, ζητά παρουσία.
Δεν ζητά ταχύτητα, ζητά βάρος.
Δεν ζητά να την περάσεις, ζητά να τη σηκώσεις.
Και αυτό δεν γίνεται χωρίς ρωγμές.
Ούτε χωρίς αγάπη.
Ούτε χωρίς χρόνο.
*Μάνος Λαμπράκης
Photo credits : Lindsey Delisle Prosperie