Κλινικός Ψυχολόγος, Μερσινιάς Θωμάς

26/03/2026

Μεγαλώνουμε εκπαιδεύομενοι να ανεχόμαστε.
 Η ανοχή χωρίς όρια όμως εκπαιδεύει τους άλλους στο πως να μας φέρονται

16/03/2026

Θετικές απαντήσεις σε απόρριψη σου για θέση εργασίας

-Παρακαλώ εαν υπάρξει ταιριαστή στο προφίλ μου θέση εργασίας στην εταιρία σας μελλοντικά ενημερώστε με (Future Radar)
-Θα ήμουν ευγνώμων εαν μου δίνατε ενα πιο συγκεκριμένο feedback ώστε να ξέρω τι να βελτιώσω (Feedback Miner)
-Θα παραμείνω συνδεδεμένος με την εταιρία σας για να μαθαίνω μελλοντικές ευκαιρίες (Network Builder)
-Ευχαριστώ, θα χρησιμοποιήσω το επόμενο χρονικό διάστημα για να βελτιώσω τα skills μου (Timing Expert)

12/03/2026

Κακοήθης Ναρκισσισμός

Άτομο με μια βαριά και επικίνδυνη μορφή ναρκισσιστικής προσωπικότητας. Ταλαντεύεται διαρκώς μεταξύ μεγαλείου και κατάρρευσης. Ζει ανάμεσα στον τρόμο του να είναι το τίποτα και στην εξαντλητική “παράσταση” του να είναι τα πάντα.

Η Παθολογική του μεγαλομανία του δίνει μια έντονη αίσθηση ανωτερότητας. Πιστεύει ότι είναι ξεχωριστός, ανώτερος ή δικαιούται ειδική μεταχείριση.
Υπερβολική ανάγκη για θαυμασμό. Η μεγαλομανία αυτή κρύβει μια εξαιρετικά εύθραυστη προσωπικότητα με βαθύ τραύμα

Δυσκολία ή αδιαφορία να κατανοήσει τα συναισθήματα των άλλων.
Οι άλλοι αντιμετωπίζονται ως εργαλεία για προσωπικό όφελος. Το χρηματικό όφελος είναι ύψιστης σημασίας στο σύνολο της ζωής του.

Η εκμετάλλευση των άλλων είναι η κύρια δραστηριότητα του. Χειραγωγεί, εξαπατά ή χρησιμοποιεί τους άλλους για να επιβεβαιώσει την εικόνα του.
Συχνά δημιουργεί σχέσεις βασισμένες σε έλεγχο και εξάρτηση.
Δημιουργεί πλασματικές συνθήκες ονειρικής ζωής για να προσελκύσει.

Αντιδρά με έντονο θυμό εαν αποκαλύψεις τα ψέματά του, εαν τον αμφισβητήσεις ή αν τον κριτικάρεις.
Η ταπείνωση σου είναι η καλύτερη ανταμοιβή του.

Αντλεί ικανοποίηση απο τον ψυχολογικό πόνο που προκαλεί, την ταπείνωση , ακόμα και απο την στεναχώρια που σου προκαλούν οι πράξεις ή οι παραλείψεις του.
Τα πάντα είναι εργαλεία για να βιώνει την κυριαρχία του πάνω στους άλλους.

Το θύμα ενός κακοήθη ναρκισσιστή νιώθει ψυχολογική αποδιοργάνωση , αδικαιολόγητο άγχος, συναισθηματική εξάντληση και απώλεια προσωπικότητας.
Η διαχείριση ενός ναρκισσιστή έγκειται στην απόρριψη των λόγων του ως αλήθειες πριν γίνουν όντως πράξεις.

Το αδύναμο σημείο ενός ναρκισσιστή είναινα βάλει στην ζωή του ένα άτομο με υπερενσυναισθηση , το οποίο θα του δείξει βαθιά αγάπη και κατανόηση διατηρώντας παράλληλα τα προσωπικά του όρια αγνοώντας τα ψέματα του και μη εκθέτοντας τον για αυτά.

Αυτό είναι ένα άτομο που δεν ξεπερνά ποτέ συναισθηματικά.

01/03/2026

Tα «κόμπλεξ» είναι ένας από τους πιο διαδεδομένους και εκλαϊκευμένους ψυχολογικούς όρους, που συνηθίζουμε όλοι να χρησιμοποιούμε για να χαρακτηρίσουμε οποιαδήποτε συμπεριφορά μάς φαίνεται απλά προβληματική ή ελλειμματική.
H λέξη περιέχει και έναν αρνητικό, υποτιμητικό τόνο: λέμε συχνά «είναι κομπλεξικό άτομο» για κάποιον που μας εκνευρίζει ή δεν μας ταιριάζει η συμπεριφορά του, χωρίς να δείχνουμε την επιείκεια που θα εκφράζαμε σε κάποιον που θα θεωρούσαμε ότι έχει ψυχολογικό πρόβλημα.

Στην πραγματικότητα όμως το κόμπλεξ κατωτερότητας είναι ψυχολογικό πρόβλημα, είναι ψυχολογική ασθένεια.

Tα κόμπλεξ εμποδίζουν τους ανθρώπους να εμπιστευτούν τον εαυτό τους και τις ικανότητές τους. H λέξη «κόμπλεξ» σημαίνει σύμπλεγμα και προέρχεται από τους πρώτους ψυχολόγους: τον Freud, ο οποίος μίλησε για συγκρούσεις μεταξύ τάσεων και ορμών του εαυτού και κανόνων και αρχών του περιβάλλοντος, οι οποίες μπορεί να οδηγήσουν σε τραύματα και συμπλέγματα αρνητικών βιωμάτων, και κυρίως τον Adler, ο οποίος τόνισε ιδιαίτερα τη σημασία του αισθήματος κατωτερότητας για την ανάπτυξη της προσωπικότητας. Σύμφωνα με τον Adler, κάθε άνθρωπος γεννιέται με κάποιες αδυναμίες, δυσχέρειες - είτε σωματικές είτε κοινωνικές. Για να μπορέσει να τις ξεπεράσει, χρειάζεται να αναπτύξει, μέσω της προσοχής, της φροντίδας και της αγάπης των δικών του, αίσθημα αυτοεκτίμησης, εμπιστοσύνη στον εαυτό του, καθώς επίσης και αίσθημα κοινωνικότητας, ικανότητα συνύπαρξης με το περιβάλλον του. Στην αντίθετη περίπτωση, εγκλωβίζεται στο αίσθημα μειονεκτικότητας και ανεπάρκειας και αποκτά μία εγωιστική, επιθετική στάση, η οποία -καθόλου σπάνια- στρέφεται ενάντια στις ανάγκες και τις επιθυμίες του ίδιου του εαυτού.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, προερχόμαστε και ανατρεφόμαστε από γονείς που και οι ίδιοι έχουν αδυναμίες και μειονεκτήματα και οι οποίοι δεν μπορούν να μας στηρίξουν τόσο ώστε να ξεπεράσουμε κάθε αίσθημα μειονεκτικότητας και κατωτερότητας. Αντίθετα, μπορούμε να πούμε ότι συχνά οι ίδιοι οι γονείς ενισχύουν τα «κόμπλεξ», επισημαίνοντας ότι στον έναν ή στον άλλον τομέα οτι δεν είμαστε επαρκείς, ότι υστερούμε, ότι οι άλλοι είναι πολύ καλύτεροι από εμάς. Σε μερικούς ανθρώπους αυτό μεταφράζεται στην ενήλικη ζωή τους ως η έλλειψη ικανοποίησης με τον εαυτό τους ή με ένα στοιχείο του εαυτού τους, που είναι τόσο έντονη, που καλύπτει απόλυτα κάθε πτυχή της ζωής τους, και κάνει τους πάντες γύρω τους να δυστυχούν και τους ίδιους να θεωρούν φοβερά αδιέξοδη και μονότονη της ζωή τους. Για αυτό τα άτομα με κόμπλεξ κατωτερότητας τείνουν να γίνονται ιδιαίτερα επιθετικά προς τους άλλους, αρέσκονται να προκαλούν τον πόνο, προκειμένου να αισθανθούν καλύτερα. Και πάντα υποτιμούν οποιονδήποτε άνθρωπο θα τους δώσει μεγαλύτερη αξία από αυτήν που οι ίδιοι πιστεύουν ότι έχουν. Επίσης η αίσθηση ότι μειονεκτούνε τους χρησιμεύει για να μην αντιμετωπίζουν, όχι μόνο δυσάρεστες καταστάσεις, αλλά και απλές καθημερινές υποχρεώσεις της ζωής τους (παρουσιάζουν πολύ συχνά αναβλητικότητα για αντικειμενικά πολύ απλές διαδικασίες).

Υπάρχει τρόπος να θεραπεύσουμε τα κόμπλεξ;

Συνήθως, όταν πιστεύουμε ότι μειονεκτούμε σε κάτι, ρίχνουμε το βάρος σε κάτι άλλο για να αναπληρώσουμε το «έλλειμμα». Το πρόβλημα όμως είναι ότι τα άτομα με κόμπλεξ κατωτερότητας πολύ σπάνια έχουν εντοπίσει σε ποιους τομείς αισθάνονται μειονεκτικά, οπότε και η αναπλήρωση αυτή, είναι καθολική στην συμπεριφορά τους και οδηγεί συνήθως σε εθιστικές, τελετουργικά επαναλαμβανόμενες, συμπεριφορές (πχ θα βγούνε πάντα στα ίδια μέρη, με τις ίδιες παρέες – συνήθως άτομα χαμηλότερης κοινωνικής τάξης από τους ίδιους, εώς και τις ίδιες πάντα ώρες γιατί έτσι αισθάνονται ασφαλείς. Κάθε τι καινούργιο τους πανικοβάλλει ακόμα κι αν πρόκειται για μια απλή κι ευχάριστη για τους περισσότερους ανθρώπους δραστηριότητα. Πολλές μάλιστα φορές έχουν έναν αυτοματισμό απόρριψης κάθε πρότασης για οτιδήποτε διαφορετικό, απο μια απλή έξοδο ως κάτι σοβαρότερο). Αυτό λοιπόν που θα πρέπει αρχικά να γίνει είναι να παρατηρηθεί η συμπεριφορά τους και κατανοήσουν οι ίδιοι με ποιο τρόπο τρέφουν το αίσθημα κατωτερότητας τους. Θα πρέπει ουσιαστικά δηλαδή να τολμήσουν να δείξουν περισσότερο, αυτό που συνηθίζουν για χρόνια να κρύβουν. Κι επειδή το αίσθημα κατωτερότητας είναι κομμάτι του εαυτού τους, αυτά μπορεί να γίνει μόνο μέσω της ψυχοθεραπείας και της βοήθειας ψυχολόγου.

Άνθρωποι με έντονο το αίσθημα κατωτερότητας υποτιμούν όσους ενδιαφέρονται γι’ αυτούς, κι αδυνατούν να καταλάβουν ότι κάποιος μπορεί να τους αγαπάει πραγματικά για αυτό που είναι. Για αυτό και παρουσιάζουν το παράδοξο της προσκόλλησης σε άτομα και παρέες με τους οποίους δεν υπάρχει ουσιαστική σύνδεση, και προσκόλλησης σε επιφανειακές ανούσιες συναναστροφές , παρόλο που διακαώς επιθυμούν το αντίθετο.

23/02/2026

Όσο περισσότερο προσπαθείς να διώξεις το άγχος, τόσο πιο έντονο γίνεται.

Πρόκειται για το παράδοξο της καταστολής σκέψεων , Ironic Process Theory, σύμφωνα με το οποίο , όσο προσπαθούμε συνειδητά να μην σκεφτόμαστε κάτι που μας αγχώνει, τελικά το σκεφτόμαστε περισσότερο.

Συνεπώς κάθε φορά που λες στον εαυτό σου "μην αγχώνεσαι" και παρόμοιες εκφράσεις, ουσιαστικά ο εγκέφαλος σου ενεργοποιεί δύο μηχανισμούς:
-Έναν συνειδητό μηχανισμό που προσπαθεί να απομακρύνει τη σκέψη.
-Έναν αυτόματο «ανιχνευτή απειλής» που ψάχνει διαρκώς αν η σκέψη επανεμφανίζεται.

Για αυτό είναι χρήσιμο κάθε φορά που νιώθεις άγχος να μην περνάς στην καταστολή του αλλά στην παρατήρηση κι αναγνώριση του. Με την αποδοχή του, μπορείς να το διαχειριστείς χωρίς πάλη, αλλά με ενσυνειδητότητα.

16/02/2026

5 Πράγματα που πρέπει να γνωρίζεις εάν παλεύεις με το Άγχος

Είναι σαφές ότι το άγχος είναι εντελώς προσωποποιημένο στον κάθε άνθρωπο, και εξαρτάται απο το πώς αντιλαμβάνεται τα γεγονότα γύρω του. Αυτός είναι κι ο παράγοντας που μεγαλώνει αντίστοιχα ή ελαχιστοποιεί το όποιο άγχος του. Αυτά που πρέπει να γνωρίζει σίγουρα όμως ο κάθε άνθρωπος που παλεύει με το άγχος είναι τα εξής:

-Το άγχος δεν είναι κάτι άσχετο και ανεξάρτητο με την υπόλοιπη σωματική μας υγεία όπως οι περισσότεροι ασθενείς που επισκέπτονται ψυχολόγο πιστεύουν. Η καλή οργανική υγεία είναι πρωταρχικός βοηθητικός παράγοντας στην διαχείριση του άγχους μας, κι αυτή περιλαμβάνει πέρα από την έλλειψη κάποιας οργανικής ασθένειας, την σωστή συχνή άσκηση, την καλή ποιότητα ύπνου, την κανονική διατροφή κλπ
-Το να κατανοήσεις ποιο τύπο άγχους έχεις, είναι ευεργετικό εξαρχής στην ψυχολογία σου. Όταν αποκλειστούν οι οργανικές αιτίες για τα όποια οργανικά συμπτώματα (ταχυπαλμίες, ζάλη, σφίξιμο στήθος, εφίδρωση άκρων κλπ), τότε είναι η ώρα να αναζητήσεις τα ψυχολογικά αίτια. Και αυτό θα στο πει η διάγνωση του ψυχολόγου σου. Θα καθοριστεί ο τύπος του άγχους (πχ γενικευμένο, ή κοινωνική διαταραχή άγχους ή κρίση πανικού ή ιδεοψυχαναγκαστική κλπ) και θα προσαρμοστεί η θεραπεία αναλόγως για καλύτερα αποτελέσματα.
-Το να λύσουμε το άγχος δεν σημαίνει εξαφανίζουμε το άγχος, όπως οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν. Σημαίνει ότι διαχειριζόμαστε το άγχος προς όφελός μας. Κάνουμε το καλό παραγωγικό άγχος ωφέλιμο για εμάς, και περιορίζουμε το άγχος που οφείλεται σε στρεβλώσεις μας και δεν μας αφήνει να είμαστε λειτουργικοί
-Υπάρχουν σημάδια άγχους που πρέπει να μας ανησυχήσουν και σημάδια που δεν πρέπει να μας ανησυχήσουν. Για να ξεχωρίσουμε ποια είναι ποια αρκεί να παρατηρήσουμε τον εαυτό μας και τις όποιες αλλαγές δούμε σε πράγματα που μας αγχώνουν κατά το τελευταίο 6μηνο σε μεγαλύτερο βαθμό
-Οι παράγοντες που μας δημιουργούν άγχος είναι συνήθως αυτοί που καθορίζουν και την βαρύτητα των συμπτωμάτων μας. Για παράδειγμα αν κάτι με αγχώνει πολύ έντονα μήπως προέρχεται από άτομο που μια συναισθηματικά πολύ φορτισμένος/η και δεν είναι τελικά το γεγονός τόσο αγχωτικό;

Αυτά κι άλλα πολλά είναι τα βήματα που θα κάνουν καταρχάς κατανοητό το άγχος μας, ώστε να προχωρήσουμε στην διαχείρισή του.

11/02/2026

"Η ψυχανάλυση είναι μια θεραπεία εναντίον της άγνοιας.
Δεν έχει κανένα αποτέλεσμα επάνω στη βλακεία."
Jacques Lacan - Ψυχίατρος & Ψυχαναλυτής

08/02/2026

Για καλό σκοπό
με εθελοντική οικονομική ενίσχυση

Σε συνέχεια της μεγάλης ανταπόκρισης του κοινού της Θεσσαλονίκης στην Πολιτιστική Ψυχοθεραπεία, που παρουσιάστηκε

05/02/2026

H μεγαλύτερη δικαίωση κάθε ανθρώπου δεν είναι οι επαγγελματικές επιτυχίες, ούτε κάν οι προσωπικές, είναι η αγάπη και η εκτίμηση των ανθρώπων που τον εμπιστεύθηκαν.

01/02/2026

Για μένα, σημαντικότερος στόχος κάθε χρονιάς είναι το να συνεχίσω να συμπεριλαμβάνω τη φροντίδα της ψυχικής υγείας και δραστηριότητες ενσυνειδητότητας στους γενικούς στόχους της υγείας μου. Το να κοιμάμαι, να θέτω όρια και να μιλάω τακτικά με τον θεραπευτή μου για όσα συμβαίνουν στη ζωή μου είναι πράγματα που κάνω για να παραμείνω υγιής.
Ο κορυφαίος Ολυμπιονίκης όλων των εποχών, με 28 Ολυμπιακά μετάλλια, το 2014 κλείστηκε στο υπνοδωμάτιο του για 4 συνεχόμενες μέρες, σκεπτόμενος μέχρι και το ενδεχόμενο αυτοκτονίας.

«Αισθανόμουν ότι ήμουν παγιδευμένος και ότι δεν υπήρχε κανείς στον οποίο θα μπορούσα να ανοιχτώ».

«Μπορούσα να δείχνω ένα χαρούμενο πρόσωπο δημοσίως, αλλά πίσω από κλειστές πόρτες βίωνα καταρρεύσεις για τις οποίες κανείς δεν γνώριζε».

«Μας διδάσκουν να καταπιέζουμε πράγματα και ότι το να μοιραζόμαστε τα συναισθήματά μας είναι ένδειξη αδυναμίας».

«Φοβήθηκα πάρα πολύ όταν πήγα για πρώτη φορά για ψυχοθεραπεία. Δεν ήθελα να μπω μέσα και να πω σε κάποιο τυχαίο άτομο τα πράγματα που ένιωθα , αυτό είναι δύσκολο».

Από τότε που αποσύρθηκε από τους αγώνες, έχει αφοσιωθεί στην ενημέρωση και ευαισθητοποίηση για την ψυχική υγεία. Εδώ και χρόνια, μιλάει δημόσια για τη μάχη που έδωσε ο ίδιος με θέματα ψυχικής υγείας, προκειμένου να βοηθήσει ανθρώπους .

«Αν δεν φροντίζουμε τον εαυτό μας, πώς υποτίθεται ότι θα φροντίσουμε τους άλλους;».

Michael Phelps - Πρωταθλητής κολύμβησης & πολυ-Ολυμπιονίκης

28/01/2026

Σε όλη μου την καριέρα, έζησα με κατάθλιψη. Για να το καταλάβεις αυτό, πρέπει να γυρίσεις πίσω στην παιδική μου ηλικία. Όταν ήμουν παιδί, δεν ένιωθα καμία στοργή.
Όταν ο πατέρας μου με κρατούσε στην αγκαλιά του, το πρώτο πράγμα που έλεγε ήταν: "Αυτό το μωρό θα γίνει ένας απίστευτος ποδοσφαιριστής".
Με διαμόρφωσε. Ήταν σκληρός. Στα 13 μου, έπαιξα σε έναν αγώνα που κερδίσαμε με 6–0. Σκόραρα και τα έξι γκολ. Αλλά πάντα αφορούσε αυτά που δεν είχα κάνει, ποτέ αυτά που είχα κάνει. Πάντα ζούσα με φόβο, με την αίσθηση ότι έπρεπε να ευχαριστήσω τους άλλους μέσα από το ποδόσφαιρο και τα χρήματά μου - μέχρι την ημέρα που η σύντροφός μου και τα παιδιά μου άρχισαν να κλαίνε για το άτομο που πραγματικά είμαι.
Τότε είναι η στιγμή που επιτέλους νιώθεις άνθρωπος.

Thierry Daniel Henry
Ένας απο τους καλύτερους διεθνείς ποδοσφαιριστές όλων των εποχών.