Δήμητρα Κολώνια - Κλινική και Δικαστική Ψυχολόγος BA, MA

24/05/2026

Με αφορμή τον σημερινό αγώνα για το euroleague και επειδή χρόνια το παιδί μου βρίσκεται στα γήπεδα και ζούμε σε έναν δήμο που δυστυχώς έχει πολλή οπαδική ταυτότητα με συνέπεια οι φίλαθλοι άλλων ομάδων να δυσκολεύονται να φορέσουν μπλούζες μέ την ένδειξη της ομάδας τους επειδή φοβούνται ήθελα να πω δύο λόγια.

Η οπαδική βία συχνά ξεκινά από μια έντονη ταύτιση με την ομάδα. Για κάποιους ανθρώπους η ομάδα δεν είναι μόνο ποδόσφαιρο ή μπάσκετ· γίνεται κομμάτι της ταυτότητάς τους, της παρέας τους, ακόμα και της αυτοεκτίμησής τους. Όταν αυτή η ταύτιση γίνεται εμμονή, τότε ο αντίπαλος δεν θεωρείται απλώς «άλλη ομάδα», αλλά «εχθρός».

κάθε μεγάλη ομάδα, έχει εκατομμύρια φιλάθλους με πάθος. Το πρόβλημα δεν είναι η αγάπη για την ομάδα, αλλά όταν το πάθος μετατρέπεται σε φανατισμό. Τότε εμφανίζονται:

* επιθετικότητα,
* ανάγκη «υπεράσπισης» της ομάδας,
* μίσος προς αντιπάλους,
* βία στα γήπεδα ή στα social media,
* απώλεια προσωπικής κρίσης μέσα στη μάζα.

Η οπαδική βία συνδέεται επίσης με:

* ανάγκη του νέου να ανήκει κάπου,
* μίμηση παρέας ή μεγαλύτερων,
* κοινωνική πίεση,
* εκτόνωση θυμού και απογοήτευσης,
* έλλειψη άλλων τρόπων έκφρασης.

Πολλές φορές η ομάδα γίνεται «καταφύγιο» για ανθρώπους που νιώθουν μοναξιά ή αδυναμία στην καθημερινότητα. Μέσα στον σύνδεσμο ή στο πλήθος αποκτούν δύναμη, φωνή και αίσθηση ταυτότητας. Αυτό όμως μπορεί να οδηγήσει σε ακραίες συμπεριφορές, ειδικά όταν υπάρχει φανατισμός και υποκίνηση.

Η υγιής υποστήριξη σημαίνει:

* αγαπώ την ομάδα μου χωρίς να μισώ τον άλλον,
* σέβομαι τον αντίπαλο,
* βλέπω τον αθλητισμό ως χαρά και όχι πόλεμο,
* δεν αφήνω την ομάδα να καθορίζει όλη μου τη ζωή ή τη συμπεριφορά μου.

Ο αθλητισμός μπορεί να ενώνει ανθρώπους· η εμμονή και ο φανατισμός είναι αυτά που οδηγούν στη βία.

Στα αθλητικά αυτό συμβαίνει πολύ συχνά και βασίζεται στη λογική «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου». Δηλαδή ένας οπαδός μπορεί να υποστηρίξει προσωρινά μια άλλη ομάδα όχι επειδή την αγαπά πραγματικά, αλλά επειδή θέλει να χάσει ο βασικός του αντίπαλος.

Για παράδειγμα, φίλαθλοι μπορεί να θέλουν να κερδίσει μια τρίτη ομάδα απέναντι σε έναν μεγάλο αντίπαλο, και το ίδιο κάνουν όλες οι ομάδες. Αυτό δημιουργεί προσωρινές «συμμαχίες» μεταξύ οπαδών, βασισμένες περισσότερο στο κοινό μίσος προς έναν αντίπαλο παρά σε πραγματική υποστήριξη.

Ψυχολογικά αυτό δείχνει:

* έντονη ομαδική ταύτιση,
* ανάγκη να νιώθει η ομάδα «ανώτερη»,
* ανταγωνισμό και πόλωση,
* διαχωρισμό σε «εμείς» και «οι άλλοι».

Όταν όμως αυτή η νοοτροπία γίνεται ακραία, τότε ο αθλητισμός χάνει το νόημά του και μετατρέπεται σε σύγκρουση ταυτοτήτων. Ο αντίπαλος δεν θεωρείται απλώς αντίπαλος στο παιχνίδι, αλλά κάποιος που «πρέπει να καταστραφεί» ή να ταπεινωθεί. Εκεί αρχίζουν συχνά ο φανατισμός και η οπαδική βία.

Σε πιο υγιές επίπεδο, ο ανταγωνισμός μπορεί να υπάρχει χωρίς μίσος:

* θέλω να κερδίσει η ομάδα μου,
* χαίρομαι με μια ήττα αντιπάλου,
* αλλά δεν χάνω τον σεβασμό προς τους άλλους ανθρώπους και φιλάθλους.

23/05/2026

📌10.000.000 ΧΑΠΙΑ ΤΟΝ ΜΗΝΑ.
Το ΧΑΝΑΧ έγινε σχεδόν το ανεπίσημο εθνικό αγχολυτικό της εποχής μας. 10.000.000 χάπια τον μήνα, λένε οι επίσημες στατιστικές για τη χώρα μας.
Όχι, προφανώς, γιατί οι άνθρωποι έγιναν «αδύναμοι». Αλλά γιατί κουράστηκαν βαθιά. Κουράστηκαν να αντέχουν διαρκώς, να φοβούνται το μέλλον, να επιβιώνουν χωρίς ανάσα, χωρίς ξεκούραση, χωρίς βεβαιότητα ότι όλος αυτός ο κόπος οδηγεί κάπου.
Και κάπως έτσι το χάπι παύει να είναι απλώς φάρμακο.
Γίνεται σύμπτωμα μιας κοινωνίας που δυσκολεύεται όλο και περισσότερο να παρηγορήσει τους ανθρώπους της με σχέση, κοινότητα, τρυφερότητα και νόημα.
Ίσως αυτή να είναι η πιο σιωπηλή πλευρά της νεοελληνικής παρακμής: ότι όλο και περισσότεροι χρειάζονται χημική βοήθεια απλώς για να αντέξουν την καθημερινότητα.
Και ίσως γι’ αυτό τα χάπια να έγιναν η νέα, μοναχική «θεία κοινωνία» της εποχής μας. Όχι ως αντικείμενο χλευασμού, αλλά ως τραγικό σύμβολο μιας κοινωνίας που "μεταλαμβάνει" zanax προσπαθώντας να αναισθητοποιήσει την εξάντληση, τη μοναξιά και την απώλεια νοήματος.
Τι είναι αυτό, στ΄ αλήθεια, που μας πονά τόσο βαθιά, ώστε να χρειαζόμαστε καθημερινά λίγη χημική λήθη για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε?

πηγή : Αντώνης Ανδρουλιδάκης



Και μετά αναρωτιόμαστε γτ η νέα γενιά καταφεύγει στο τσιγάρο στους μπαφους στους ναργιλέδες στο αλκοόλ από τόσο νωρίς ….

Η εξάρτηση των νέων πολλές φορές συνδέεται με τη μίμηση. Ο έφηβος και ο νέος άνθρωπος μαθαίνει παρατηρώντας τους άλλους — την οικογένεια, την παρέα, τα κοινωνικά πρότυπα, τα social media, ακόμη και πρόσωπα που θαυμάζει. Όταν μια συμπεριφορά παρουσιάζεται συνεχώς ως «φυσιολογική», «μοντέρνα» ή «δρόμος προς την αποδοχή», είναι πιο εύκολο να την υιοθετήσει.

Η μίμηση λειτουργεί έντονα στην εφηβεία γιατί ο νέος:

* αναζητά ταυτότητα,
* θέλει να ανήκει σε μια ομάδα,
* φοβάται την απόρριψη,
* επηρεάζεται περισσότερο από πρότυπα και εικόνες επιτυχίας ή δημοφιλίας.

Έτσι, μπορεί να ξεκινήσει:

* το αλκοόλ επειδή “πίνουν όλοι”,
* το κάπνισμα για να δείχνει πιο ώριμος,
* τη χρήση ουσιών για να μη νιώθει διαφορετικός,
* την υπερβολική χρήση social media ή gaming επειδή αποτελεί τρόπο κοινωνικής ένταξης.

Σημαντικό ρόλο παίζουν και τα πρότυπα των ενηλίκων. Όταν οι νέοι μεγαλώνουν βλέποντας:

* το ποτό ως λύση στο άγχος,
* τη βία ως δύναμη,
* την υπερβολή ως διασκέδαση,
τότε αυτές οι συμπεριφορές αποκτούν κανονικότητα μέσα τους.

Τα social media ενισχύουν ακόμη περισσότερο τη μίμηση. Προβάλλουν συχνά μια εικόνα ζωής όπου:

* η υπερβολή γίνεται τάση,
* η κατανάλωση παρουσιάζεται ως επιτυχία,
* η επικίνδυνη συμπεριφορά συνδέεται με αποδοχή και δημοτικότητα.

Πίσω όμως από τη μίμηση υπάρχει συνήθως μια βαθύτερη ανάγκη:
η ανάγκη του νέου να νιώσει ότι ανήκει, ότι τον βλέπουν, ότι έχει αξία.

Γι’ αυτό η πρόληψη δεν βασίζεται μόνο στο «μην το κάνεις», αλλά:

* στη δημιουργία υγιών προτύπων,
* στην ουσιαστική σχέση με γονείς και εκπαιδευτικούς,
* στην ενίσχυση της αυτοεκτίμησης,
* και στην καλλιέργεια κριτικής σκέψης ώστε ο νέος να μπορεί να επιλέγει και όχι απλώς να μιμείται.

Δυστυχώς είμαστε τα χειρότερα πρότυπα για την επόμενη γενιά σε όλα τα επίπεδα δεν φροντίσαμε σε τίποτα να παραδώσουμε μια υγιή κοινωνία που να μπορούν να την πάνε παραπάνω.

Απλώς κολυμπάμε στον ωκεανό κάποιοι με σωσίβια κάποιοι όχι και ζητάμε από τα παιδιά μας να μπορέσουν να βρουν το νησί και να χτίσουν πάνω σε αυτό ότι ονειρεύτηκαν παλεύοντας με τα κύματα

Δυστυχώς αποτύχαμε ….μια γενιά που την χειραγώγησαν την παραμύθιασαν και τώρα ούτε θέλει να το παραδεχτεί ούτε έχει την δύναμη να το αλλάξει ….

17/05/2026

Καιρός ήταν …… αρχίσατε να ξυπνάτε

https://www.protothema.gr/greece/article/1819825/georgiadis-apo-tin-alli-aposurodai-ola-ta-proioda-kannavis-apo-ta-periptera-kai-mini-market/?fbclid=IwdGRjcAR2m4lleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZAo2NjI4NTY4Mzc5AAEe66uXCl8XLz6NYLFNwNoRAPJitPdQl6WU4MFxmPo2uB3mkYv7nOJ63IMBASM_aem_GXclNpS9VdlGxKqUa9mYjA

Ο υπουργός Υγείας έκανε λόγο για ανάγκη να μπει «τέλος στην ασυδοσία» της ανεξέλεγκτης αγοράς

17/05/2026

Πολύ πέραση οι αρχαίοι μας τελευταίως

Όταν η Κίνα πιάνει στο στόμα της τον Θουκυδίδη, δεν τον πιάνει για στολίδι.
Τον πιάνει σαν καυτό σίδερο. Γιατί μέσα σε εκείνη τη φράση, την «παγίδα του Θουκυδίδη», δεν υπάρχει ένα μάθημα ιστορίας.
Υπάρχει ένα σκοτεινό ζώο. Η δύναμη που ανεβαίνει.
Η δύναμη που φοβάται.
Και ανάμεσά τους ο κόσμος, όπως το μικρό καράβι ανάμεσα στις Συμπληγάδες.
Η Αθήνα ανέβαινε. Η Σπάρτη τρόμαξε. Και από τον τρόμο της γεννήθηκε ο πόλεμος. Όχι από τη λογική.
Όχι από τη δικαιοσύνη. Από τον φόβο.
Αυτό διαβάζει σήμερα η Κίνα στον έλληνα ιστορικό: πως οι αυτοκρατορίες δεν καταστρέφονται μόνο όταν τις χτυπήσει ο εχθρός.
Κυρίως καταστρέφονται όταν αρχίζουν να βλέπουν στο πρόσωπο του άλλου το τέλος του εαυτού τους.
Η Κίνα λοιπόν δεν θυμάται τον Θουκυδίδη για να τιμήσει την Ελλάδα. Τον θυμάται για να κοιτάξει την Αμερική κατάματα και να της πει: πρόσεχε.
Μη με κάνεις δικό σου φόβο.
Μη με μετατρέψεις σε καθρέφτη της παρακμής σου.
Γιατί τότε δεν θα έχουμε πια πολιτική. Θα έχουμε μοίρα.
Και η μοίρα, όταν μπει ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις, δεν φοράει χιτώνα τραγωδίας. Φοράει στόλους, μικροτσίπ, δορυφόρους, βάσεις, θάλασσες, νομίσματα, πυρηνικά.
Ο παλιός πόλεμος των ελληνικών πόλεων επιστρέφει τώρα όχι με τριήρεις, αλλά με αόρατα νεύρα που ζώνουν τη γη. Και ο Θουκυδίδης, νεκρός τόσους αιώνες, στέκεται πάλι εκεί.
Όχι σαν άγαλμα. Σαν ακτινογραφία του φόβου.
Και εμείς;
Εμείς ακούμε το όνομα του Θουκυδίδη να περνά από το Πεκίνο στην Ουάσιγκτον και στεκόμαστε αμήχανοι, σαν παιδιά που ξέχασαν τη φωνή του πατέρα τους.
Άλλοι παίρνουν τα δικά μας «νεκρά κείμενα» και τα κάνουν όργανα για να μετρήσουν αν ο κόσμος θα ζήσει ή θα καεί. Κι εμείς τα κρατάμε συχνά σαν σχολική σκόνη, σαν παλιά κορνίζα, σαν οικογενειακό πένθος χωρίς πρόσωπο.
Εδώ είναι η μεγάλη ντροπή.
Δεν είναι ότι χάσαμε τη δύναμη. Είναι ότι χάσαμε την επαφή με το ίδιο το νόημα που γέννησε η γλώσσα μας.
Γιατί ο Θουκυδίδης δεν λέει απλώς τι έγινε τότε.
Λέει τι γίνεται πάντα: όταν η δύναμη χάσει το μέτρο της, γεννά φόβο, όταν ο φόβος γίνει νόμος, γεννά πόλεμο κι όταν ο πόλεμος αρχίσει, η ιστορία δεν ζητά εξηγήσεις. Μετράει σώματα.
Manos thanks

Έπισης

Πώς ήταν πραγματικά η Ωραία Ελένη: Οταν ο καθηγητής Λιαντίνης εξηγούσε τι έλεγε ο Όμηρος
Το ερώτημα ήρθε στην επιφάνεια μετά την επίθεση του Έλον Μασκ στον Κρίστοφερ Νόλαν για το καστ της πολυαναμενόμενης ταινίας του, «Οδύσσεια», που θα κυκλοφορήσει το καλοκαίρι στις κινηματογραφικές αίθουσες

Η ταινία «Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα και ήδη έχει προκαλέσει πολλά σχόλια, με το πιο πρόσφατο να αφορά την Ωραία Ελένη και πώς ήταν τελικά. Ο Έλον Μασκ άσκησε δριμεία κριτική, πριν από μερικές ημέρες, στον βραβευμένο με Όσκαρ σκηνοθέτη, υποστηρίζοντας ότι έχει χάσει την «ακεραιότητά» του λόγω των πρόσφατων επιλογών στο καστ της Οδύσσειας.

Η ταινία βρίσκεται σε φάση μεταπαραγωγής και διαθέτει ένα all-star καστ, με τους Ματ Ντέιμον, Τομ Χόλαντ, Τζον Μπερνθαλ, Ρόμπερτ Πάτινσον, Ζεντάγια, Σαρλίζ Θέρον, Αν Χάθαγουεϊ, Μία Γκοθ και Μπένεϊ Σάφντι.

Πώς ήταν πραγματικά η Ωραία Ελένη
Η είδηση προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις στην πλαφόρμα X, καθώς ένας χρήστης σχολίασε ότι η Οδύσσεια είναι μύθος και ότι δεν υπάρχει ιστορικό στοιχείο για την ύπαρξη της Ελένης της Τροίας, οπότε η επιλογή μιας όμορφης μαύρης ηθοποιού δεν παραβιάζει με κανέναν τρόπο το έργο του Ομήρου.

Στη συνέχεια, σε απάντηση στην είδηση, ένας άλλος χρήστης έγραψε: «Η Ελένη της Τροίας είχε ανοιχτό δέρμα, ξανθά μαλλιά και ήταν τόσο όμορφη που οι άντρες ξεκίνησαν έναν πόλεμο για εκείνη. Οι επιλογές στο καστ καθιστούν την υπόθεση ασύνδετη και αποτελούν παραδοχή ότι η ιστορία ποτέ δεν ήταν το ζητούμενο, και προσβολή για τον συγγραφέα».

Τότε ο Έλον Μασκ του απάντησε πως «ο Κρις Νόλαν έχει χάσει την ακεραιότητά του».

Ωστόσο, αν και μέχρι στιγμής δεν έχει υπάρξει επίσημη ανακοίνωση από την παραγωγή για τον ακριβή ρόλο που θα ερμηνεύσει η Λουπίτα Νιόνγκο, σύμφωνα με πληροφορίες της LiFΟ, η ηθοποιός υποδύεται την Κλυταιμνήστρα, σύζυγο του Αγαμέμνονα, βασιλιά των Μυκηνών και εμβληματική φιγούρα της ελληνικής μυθολογίας.

Όπως έγραψε ένας άλλος χρήστης, «η "Οδύσσεια" είναι μύθος. Δεν υπάρχουν ιστορικές αποδείξεις ότι η Ελένη της Τροίας υπήρξε πραγματικά, άρα μπορεί να είναι όμορφη σε οποιοδήποτε χρώμα. Το να επιλέγεις μια όμορφη μαύρη γυναίκα ΔΕΝ αντιβαίνει με κανέναν τρόπο, σχήμα ή μορφή σε αυτά που γράφτηκαν πριν από χιλιάδες χρόνια. Ρωτήστε τον ίδιο τον Όμηρο».
Είναι γνωστό πως τα ίχνη της προ-ομηρικής Ελένης, δεν είναι εύκολα αναγνωρίσιμα, επειδή ακριβώς δεν έχουν διασωθεί γραμματειακά στοιχεία της περιόδου αυτής. Μπορούν όμως ν' ανιχνευθούν, κατ' ανάγκη, στα ομηρικά έπη, που είναι και τα αρχαιότερα σωζόμενα κείμενα, όπου η περί της Ελένης γενικότερη αντίληψη και στοιχεία αυτής (εμφάνιση, καταγωγή, χαρακτήρας κ.λ.π.) αποτυπώνονται περισσότερο ως υπαινιγμοί, θεωρούμενα πολύ γνωστά στους ακροατές των Επών, καθώς επίσης από αρχαιολογικά ευρήματα (ναοί, ιερά, αναθήματα κ.λ.π.), ή και από σωζόμενα αρχαία έργα τέχνης (ανάγλυφες παραστάσεις, αγγειογραφίες κ.λ.π.).

Ωραία Ελένη: Οταν ο καθηγητής Λιαντίνης εξηγούσε τι έλεγε ο Όμηρος
Μάλιστα, στα social έχει έρθει στην επιφάνεια ένα βίντεο με τον καθηγητή Δημήτρη Λιαντίνη. Το βίντεο υπάρχει στο YouTube εδώ και 15 τουλάχιστον χρόνια, και αφορά το πώς ήταν η Ωραία Ελένη και τι είχε γράψει ο Όμηρος.

Η ομιλία Λιαντίνη είναι από μάθημα προς τους μετεκπαιδευόμενους δασκάλους του Μαράσλειου Διδασκαλείου. Όπως ακούγεται στο βίντεο, ο Όμηρος δεν θέλει να φυλακίσει στα στενά όρια της δικής του περιγραφής μια μορφή που η ομορφιά της δεν γνωρίζει όρια. «Πώς ήταν αυτή η Ελένη; Ηταν ψηλή; Ήταν λιγνή; Ήταν καμαροφρύδα; Είχε ψηλό λαιμό; Είχε ωραίες κνήμες; Ηταν πλούσιο το στήθος της; Τα μάτια της, πώς ήταν; Γαλανά; Μαύρα; Κανένα από αυτά τα στοιχεία. Δεν μας δίνει κανένα φυσιογνωμικό χαρακτηριστικό. Τι σημαίνει αυτό;» αναρωτιέται ο καθηγητής.

Και απαντά: «Εδώ είναι η εφεύρεση του Ομήρου: Την άφησε την Ελένη να την πλάσει ο καθένας μας όπως θέλει και όπου μπορεί και φτάνει με τη φαντασία του. Διότι αν μου έλεγε ότι είχε μεγάλα στήθη, θα έλεγα "μου αρέσουν οι μικροβύζες". Αν μου έλεγε ότι είναι ξανθιά σαν την Μέριλιν Μονρόε, θα έλεγα "εμένα μου αρέσει η Ρόμι Σνάιντερ που είναι καστανή". Αν έλεγε τούτο και εκείνο, θα περιόριζε την ομορφιά και της αφαιρούσε το στοιχείο του απείρου. Τώρα έτσι όπως την έδωσε, η Ελένη είναι το σύμβουλο που έχουμε, η ιδέα που έχουμε, η αισθητική καλλιέργεια που έχει ο καθένας μας που τον οδηγεί για την ομορφιά».

Χαμουλης γενικότερα από πολιτική μέχρι πολιτισμός

15/05/2026

Μια ακόμα εκπαίδευση ολοκληρώθηκε επιτυχώς

Μακάρι να είμαι αχρείαστη 🙏🙏

14/05/2026

Πήραμε μπρος αλλά όχι όπως πάντα η πολιτεία αλλά οι φορείς δυστυχώς

Έστω ένα βήμα την φορά

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ της Ελληνική Ψυχιατρική Εταιρεία / Hellenic Psychiatric Association - και της Παιδοψυχιατρική Εταιρεία Ελλάδος - Ένωση Ψυχιάτρων Παιδιών & Εφήβων

13/05/2026

Λέμε να χτίσουμε ψυχική ανθεκτικότητα

Νέες λέξεις νέες έννοιες

Γτ;;

Γτ να χρειάζεται να χτίσω ψυχική ανθεκτικότητα;;;

Γτ να χρειάζεται να αντέχω;;;

Γτ να ανέχομαι;;;

Λέμε να φτιάξουμε και άλλες δομές και άλλα κέντρα ψυχικής υγείας να πηγαίνουμε σε σεμινάρια να πηγαίνουμε στους ειδικούς (που δεν με συμφέρει γτ αυτή είναι η δουλειά μου η επιβίωση μου)

Γτ να χρειαζόμαστε σεμινάρια κέντρα δομές ειδικούς;;;

Γτ;;;

Αντί να λήξουμε τα προβλήματα η λύση που προτείνουμε είναι να ζητούμε βοήθεια για τα προβλήματα;;;

Δεν καταλαβαίνω πλέον την λογική αυτή

Ειλικρινά τα έχω χάσει τελείως

Κοινωνία ακούς;;; Εσύ καταλαβαίνεις;;

13/05/2026

Μια υπέροχη εκδήλωση στον δήμο Καλλιθέας για την γιορτή της μητέρας

Η μάνα είναι μια ο ρόλος της πολύπλευρος και πολύπλοκος με μια όμως προτεραιότητα το παιδί της

Κοινωνική ευθύνη λοιπόν οι μανάδες να είναι κοντά στα παιδιά τους και όχι μόνο για λίγους μήνες όταν τα γεννήσουν

Γτ μετά γέννιουνται όλα θέματα

Το παιδί θέλεις οικογένεια άρτια όχι υποτιθέμενη σε κάθε μορφή συμβιβασμών

Θέλει αγάπη και φροντίδα να έχει εκεί κάποιον να το ακούει να το παρατηρεί να το προσέχει

Ευχαριστώ την αντιδήμαρχο Αθήνα εξάρχου για την τιμή να μιλήσω για ενα τόσο σοβαρό θέμα

Και τον κο Βασίλη Παπαχρήστο αντιδήμαρχο μα κυρίως φίλο που με τίμησε με την παρουσία του

12/05/2026

Διαβάστε με αμέριστη προσοχή

Τέλος η ανοχή

Συγκλονιστική αλήθεια αλλά αλήθεια… συνηθίσαμε να ζούμε γρήγορα καταθλιπτικά εμμονικα να προλάβουμε τι;;;; Να κερδίσουμε τι;;;

Τι ζουν τα παιδιά μας;;; Τι περιμένουν;;; Τι όνειρα έχουν;;;

Κορίτσι μου γλυκό πόσο δίκιο έχεις σε όσα γράφεις τι σε οδήγησε να μην τα επικοινωνήσεις τρία χρόνια;; Γτ γραπτώς;; Γτ έτσι;;;

Πόση ματαίωση σε αυτήν την γενιά που μόλις άρχισαν να καταλαβαίνουν την ζωή τα κλείσαμε στα σπίτια τους με φόβο με περιορισμούς με καραντίνα με την απειλή του θανάτου πάνω σε υπολογιστές οθόνες ενώ μέχρι τότε λέγαμε ΟΧΙ στις οθόνες και ξαφνικά τις επιβάλαμε ως μέσο σχολικής εκπαίδευσης.

Πόσο απέχουν οι γονείς από την νέα πραγματικότητα;; Πόσο δύσκολα επιβιώνουν για να παρέχουν τα απαραίτητα της κοινωνικής επιβολής στα παιδιά τους;;; Χωρίς συναίσθημα χωρίς να προλαβαίνουν πέρα από το όλα καλά;;; Όλα εντάξει σήμερα;;; Απλά να ανακουφίσουν την συνείδηση τους ότι όλα κινούνται δεν έχουν άλλες έννοιες δεν υπάρχει χώρος και χρόνος για άλλες έννοιες εμπιστεύονται προέφηβους και έφηβους στην πιο κρίσιμη φάση… φταίνε οι γονείς… νομικά ναι … γονεϊκή παραμέληση … αλλά ουσιαστικά τι τους ζητάμε;;; κανείς δεν φταίει … οι συνθήκες μας οδήγησαν εδώ… δεν αντιστεκόμαστε … αυτό φταίει…

Πως να αντιληφθείς την κατάθλιψη όταν την βιώνεις ο ίδιος;;; Πως να αντιληφθείς το άγχος;;; Την σύγχυση;;; Την ματαίωση;;; Την απαξίωση;;; Οταν αυτά βιώνεις καθημερινά;;; Πως να τα αναγνωρίσεις όταν έγιναν συνήθεις συμπεριφορές και καθημερινότητα;;; Ο ρόλος του γονιού έχασε την κλασική μορφή της. Όλα άλλαξαν. ΟΛΑ.

Που να μιλήσουν;;; Δάσκαλοι καθηγητές εκπαιδευτικοί προπονητές στο ίδιο μοτίβο.

ΟΛΟΙ οι ενήλικες της ζωής τους άφαντοι βυθισμένοι στους δικούς τους φόβους θυμούς ανασφάλειες προσπαθώντας να κρατηθούν να επιβιώσουν σε έναν ατέρμονο αγώνα χωρίς έλεος χωρίς τέρμα χωρίς στόχο μόνο να παλεύεις χωρίς όφελος να επιβιώνεις χωρίς όνειρα…

Και τα παιδιά χαμένα στο εύκολο χρήμα στην απαξίωση κάθε αξίας κάθε αρχής κάθε κανόνα… ποιοι κανόνες;; Υπαρχουν;;; Ναι αλλά δεν τηρούνται.

Βία εκμεταλευση κακοποίηση βιασμοί ανεξέλεγκτο σεξ κάθε μορφής που παρουσιάζεται ως δικαίωμα ως εξέλιξη χάνοντας το συναίσθημα την αγάπη τον έρωτα την υπέρτατη μορφή συνεύρεσης δύο ανθρώπων. Όπλα πορνεία ναρκωτικά αλκοόλ κάπνισμα από μικρές ηλικίες παραβατικότητα απειλές εκβιασμοί ο νέος τρόπος επικοινωνίας.

Πόσο δίκιο έχεις μικρή μου .. σου ζητώ συγνώμη που δεν μπορέσαμε να σταματήσουμε την κατηφόρα. Πού πιστέψαμε ότι η δημοκρατία η ελευθερία είναι μορφή δικαιοσύνης και εξέλιξης αλλά σε απαίδευτους λαούς καταλήγει ασυδοσία με μόνο στόχο τον αφανισμό σας. Που σας αφήσαμε στο έλεος να πιστεύετε ότι χρειάζεται να μας φροντίσετε να μας αποκαταστήσετε τα όνειρα που χάσαμε την αξιοπρέπεια που αφήσαμε να μας τσαλαπατήσουν. Πολύ βάρος στους ώμους σας χωρίς κανένα εφόδιο χωρίς καμία συμβουλή χαμένοι και εμείς στις τόσες αλλαγές που μας ξεπερνούν.

Η ελπίδα μας ήσασταν εσείς αλλά με τι;;; Ότι ξέραμε έγινε παλιομοδίτικο και αυστηρό …

Πριν μέρες αυτοκτόνησε κι άλλη 17 χρονη. Παιδιά που είχαν όνειρα αλλά που να τα πραγματοποιήσουν;; Θεώρησαν την προσωπική τους επιτυχία την μόνη διέξοδο που δίνει αυτή η χώρα η χώρα που αγαπώ και θαύμαζα μέσω ενός απαράδεκτου συστήματος εισαγωγής στο πανεπιστήμιο.
Επιτυχία = πέρασα
αποτυχία = δεν πέρασα
Που;;; Σε τι;;; Σε μια σχολή ειδίκευσης που δεν ξέρεις αν σου αρέσει γτ θα την επιλέξεις βάση των μορίων που θα πιάσεις γτ την επιλογή σου αυτό που νομίζεις ότι σου αρέσει μπορεί να μην το φτάσεις… για μια σχολή ειδίκευσης θυσιάζεις την ζωή σου στο όνομα της επιτυχίας… γτ αλλιώς εισαι αποτυχημενος … πόσο άδικη λέξη πόσο βαριά πόσο ανούσια… εγώ δεν πέρασα πριν 35 χρόνια στην νομική που ήταν όνειρο μου έκλαιγα όλο το καλοκαίρι εννοείται δεν ξανα έδωσα δεν υπήρχε περίπτωση κόπηκα από το βασικό μου μάθημα επιτυχίας την ιστορία γτ από το άγχος μου έγραψα δυο φορές το ίδιο θέμα χωρίς καν να το αντιληφθώ… 35 χρ μετά είμαι πιο επιτυχημένη από ότι ονειρεύτηκα και μπήκα και στα δικαστήρια με άλλο τρόπο ως δικαστική ψυχολόγος γτ τα όνειρα όταν τα κυνηγάς σε βρίσκουν…

Σαν ειδικός έχω επτά παιδιά αυτή την στιγμή στο γραφείο μου με ζαναξ … γτ;;;

Γτ η επιτυχία μου βασίζεται σε τέσσερα τρίωρα και δύο χρόνια άπλετου χρήματος στην ιδιωτική εκπαίδευση που θα με βάλει στο δημόσιο πανεπιστήμιο… σχιζοφρένεια λέμε… γτ η δημόσια εκπαίδευση δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες των απαιτήσεων… όχι λόγω εκπαιδευτικών αλλά λόγω συστήματος… αλλά η ιδιωτική πανεπιστημιακή εκπαίδευση είναι κατώτερη … παράνοια.. για να μην πω για τα δύο χρόνια με την προσπάθεια των μαθητών σε πολύωρο διάβασμα και διαγωνίσματα την εποχή που έχουν να διαπραγματευτούν την αλλαγή στο σώμα τους στην ψυχή τους στις σχέσεις τους στην εικόνα τους.

Πόσα να διαχειριστούν;;; Πόσα;;;

Λέει η μικρή μας δεν θα τα πάω καλά… γτ θα βρω δουλειά που θα είμαι σκλάβος της όπως εσείς

Ενας άλλος κόσμος ίσως να είναι καλύτερος

Δεν βρήκε από πουθενά την αισιοδοξία την δύναμη να κρατηθεί από κάπου από κάτι να της δώσει νόημα να συνεχίσει να παλέψει…

Τα χάνουμε τα παιδιά μας κυρίες και κύριοι αν δεν τα χάσαμε ήδη

Πέσαν όλοι πάνω μου όταν τον Οκτώβριο πήρα μια σοβαρή απόφαση να μην υποβληθεί το παιδί μου σε αυτή την διαδικασία εισαγωγής στο πανεπιστήμιο. Ενα παιδί με στόχους με μέθοδο που ξέρει τι θέλει στην ζωή του που σκέφτεται κάθε βήμα του οργανωμένα. Πήρα στους ώμους μου άλλη μια φορά την ευθύνη της γνώμης μου της λογικής μου όχι γτ ήθελα ένα παιδί να μην το μάθω να παλεύει όπως μου είπαν κάποιοι αλλά γτ βαρέθηκα να τον βλέπω να παλεύει καθημερινά με χίλια δυο άλλα πράγματα.

Στηρίξτε τον εαυτό σας για να τα στηρίξετε και εκείνα. Ολοι κάνουμε λάθη και ας τα διδάξουμε να τα διορθώνουν να ζουν να συνεχίζουν να έχουν όραμα ακόμα και στο τίποτα φως ακόμα και στο σκοτάδι. Αυτό έλειψε σε αυτά τα παιδιά τα τρία παιδιά που πριν ενηλικιωθούν εγκατέλειψαν τον αγώνα λέγοντας ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΟΗΜΑ

Επίσης μην ξεχνάμε κάτι πολύ σοβαρό… η κοινωνία μας θέλει να ξεχωρίζουμε το φαινεσθαι έχει γίνει τρόπος ζωής… και η αυτοκτονία μπορεί να γίνει μιμητικός τρόπος του ξεχώρισα…

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) θεωρεί την αυτοκτονία μείζον ζήτημα δημόσιας υγείας και έχει εκδώσει αυστηρές οδηγίες, κυρίως προς τους επαγγελματίες των μέσων ενημέρωσης, για την πρόληψη του μιμητισμού (γνωστό και ως φαινόμενο Werther ή αυτοκτονικός ιός).Οι βασικές κατευθυντήριες γραμμές του ΠΟΥ για την αποφυγή του μιμητισμού περιλαμβάνουν τα εξής:Τι πρέπει να ΑΠΟΦΕΥΓΕΤΑΙ (Don'ts):Λεπτομερής περιγραφή του τρόπου/μεθόδου: Δεν πρέπει να περιγράφεται πώς έγινε η αυτοκτονία, καθώς αυτό δίνει «ιδέες» σε ευάλωτα άτομα.Εξυμνητική ή δραματική παρουσίαση: Αποφύγετε τη ρομαντικοποίηση της αυτοκτονίας ή την παρουσίασή της ως λύσης στα προβλήματα.Πρωτοσέλιδη δημοσιότητα/επαναλαμβανόμενη κάλυψη: Οι ειδήσεις αυτοκτονίας δεν πρέπει να γίνονται πρωτοσέλιδο ή να επαναλαμβάνονται αδικαιολόγητα.Χρήση φωτογραφιών/βίντεο: Αποφύγετε τη χρήση φωτογραφιών, βίντεο, ή συνδέσμων στα social media που δείχνουν το σημείο ή τον τρόπο της αυτοκτονίας.Απλοποίηση των αιτιών: Μην αποδίδετε την αυτοκτονία σε έναν μόνο παράγοντα (π.χ. «αυτοκτόνησε λόγω χωρισμού»).

Πηγή:https://www.health.govt.nz/system/files/2011-12/hp7766_-_suicide_reporting_guidelines_media_guidelines_for_reporting_on_suicide.pdf

Συλληπητηρια στους γονείς συμπόνοια και αμέριστη κατανόηση.