Γεωργία Κανελλοπούλου Ψυχολόγος

30/12/2025

«Όποιος γλιτώνει από ένα δάκρυ έναν άνθρωπο, υψώνει ένα μέτρο το μπόι της ανθρωπότητας.»

Φέτος κράτησα αυτή τη φράση. Όταν είπα σε μία φίλη μου ότι λόγω της δουλείας μου ως ψυχολόγος βλέπω καθημερινά ανθρώπους να κλαίνε, μου απάντησε το εξής: “Ναι, αλλά τους βοηθάς και να μη κλαίνε”.

Και αυτό θέλω να κρατήσω από τη χρονιά που φεύγει. Όταν κάποιος σε ακούει, κάτι αρχίζει να αλλάζει. Έχω δει ανθρώπους να ηρεμούν, όχι επειδή άλλαξε το πρόβλημά τους, αλλά επειδή κάποιος στάθηκε δίπλα τους χωρίς κριτική, χωρίς βιασύνη.

Ένα δάκρυ λιγότερο δεν είναι μικρό πράγμα.
Είναι πράξη ανθρωπιάς.

Καλή χρονιά λοιπόν με περισσότερη παρουσία και λιγότερη σκληρότητα!

Σας ευχαριστώ για ακόμα μία χρονιά για την εμπιστοσύνη, το μοίρασμα και την αυθεντικότητά σας!

25/12/2025

Η συναισθηματική υγεία δεν παίρνει άδεια τις γιορτές.
Δεν χρειάζεται να είσαι χαρούμενος, διαθέσιμος ή συμφιλιωμένος.
Χρειάζεται μόνο να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου.
Καλές Χριστούγεννα σε όλους με φροντίδα εαυτού!
#ψυχολογία #ψυχοθεραπεία

08/12/2025

Τι τελικά αντέχουμε να ζήσουμε; Δεν είναι μόνο τι ονειρευόμαστε. Είναι ποια καθημερινότητα μπορούμε στα αλήθεια να αντέξουμε.

Μία μαμά μπορεί συνειδητά να μη δουλεύει για να μεγαλώνει η ίδια το παιδί της. Και αυτό είναι μία γενναία επιλογή. Όμως η καθημερινότητά της μπορεί να έχει κόστος: οικονομική εξάρτηση, λιγότερο προσωπικό χρόνο, περισσότερη μοναξιά και «πρέπει».
Και μαζί θυμός. Θυμός όταν δεν υπάρχει ούτε λίγο χρόνος να ανασάνει και το πρόγραμμα της ρυθμίζεται από την εργασιακή καθημερινότητα του συντρόφου της.

Από την άλλη, μπορεί μία γυναίκα να επιλέξει να δουλεύει εκείνη, να στηρίζει οικονομικά στο σπίτι, να τρέχει. Και αυτή είναι μία γενναία επιλογή. Αλλά η κούραση της είναι συχνά αόρατη. Η ενοχή ότι δεν είναι πάντα εκεί. Το άγχος να τα προλάβει όλα. Το σώμα που βαραίνει και μόλις γυρνά σπίτι από την εργασία πρέπει αυτομάτως να είναι με το παιδί της.
Δύο διαφορετικές ζωές.
Δύο διαφορετικές καθημερινότητες.
Με διαφορετικά κόστη.
Και δεν υπάρχει σωστό. Υπάρχει μόνο αυτό που μπορείς εσύ να αντέξεις χωρίς να χάνεις τον εαυτό σου.

Το θέμα δεν είναι τι θα επιλέξεις. Το θέμα είναι αν μπορείς να ζήσεις με ειρήνη μέσα στην επιλογή σου.
#μητρότητα #ψυχολογία #ψυχοθεραπεια #ψυχολόγος

03/11/2025

Σκέψεις σημερινής συνεδρίας…

Συναντάω συχνά ανθρώπους που έχουν χωρίσει ξανά και ξανά. Μπορεί να πρόκειται για δεύτερο ή τρίτο γάμο ή για μακροχρόνιες σχέσεις που πάντα τελειώνουν με παρόμοιο μοτίβο. Και σχεδόν πάντα η εξήγηση ακούγεται η ίδια:
«Μας έφυγε το ερωτικό.»
«Δεν ταιριάζαμε άλλο.»
«Έβαλα τα όρια μου και φεύγω.»

Όλα τα παραπάνω μπορεί να είναι σε ένα βαθμό αλήθεια. Όμως κάποια στιγμή χρειάζεται να κοιτάξουμε λίγο πιο βαθιά μέσα μας.Δεν είναι όλα θέμα ορίων ή διεκδίκησης. Ούτε μόνο θέμα τύχης. Είναι και θέμα τύπου προσκόλλησης, πως μάθαμε από μικροί να αγαπάμε, να εμπιστευόμαστε, να μένουμε.

Ερωτήσεις προς τον εαυτό μας:
- Μήπως φοβόμαστε την οικειότητα;
- Μήπως νιώθουμε ασφάλεια μόνο όταν κρατάμε αποστάσεις;
-Μήπως φεύγουμε όχι γιατί δεν ταιριάζουμε, αλλά γιατί ένα κομμάτι μέσα μας φοβάται να δεθεί;

Οι σχέσεις δεν αποτυγχάνουν πάντα επειδή κάτι δεν πάει καλά με τον άλλον, αλλά ίσως επειδή ήρθε η ώρα να γνωρίσουμε τον βαθύτερο εαυτό μας μέσα στις σχέσεις.

12/10/2025

Πόση αλήθεια μπορούμε να αντέξουμε;

Σε μια πρόσφατη συνεδρία, ένας θεραπευόμενος που δουλεύουμε μαζί πάνω από δυόμισι χρόνια, γύρισε και μου είπε:
«Θέλω να μη μου χαϊδεύεις τα αφτιά πια».

Του απάντησα πως δεν είναι ότι του τα “χάιδευα”· Στην αρχή της θεραπείας, χρειάζεται να δούμε πόση αλήθεια μπορεί να αντέξει ο άνθρωπος απέναντί μας. Η αλήθεια δεν είναι πάντα θεραπευτική, αν δεν υπάρχει εσωτερικό έδαφος να τη δεχτεί.

Κι εκείνος σήμερα, μετά από 2,5 χρόνια δουλειάς, είναι σε θέση να το ζητήσει.
Να θέλει να δει, να αντέξει, να ακούσει.
Αυτό από μόνο του είναι θεραπευτική πρόοδος.

Η αλήθεια είναι πολύτιμη, αξίζει να θυμόμαστε όμως ότι χρειάζεται χρόνο, ασφάλεια και σχέση για να γίνει πράγματι λυτρωτική.

11/10/2025

Κάθε χρόνο, στις 10 Οκτωβρίου, η μέρα είναι αφιερωμένη στην Ψυχική Υγεία και στην ενημέρωση γύρω από αυτήν. Για μένα ως ψυχολόγος, η μέρα αυτή δεν είναι απλώς μία υπενθύμιση για το πόσο σημαντική είναι η φροντίδα της ψυχής μας. Είναι μία αφορμή για ουσιαστικό στοχασμό: «Πόσο έχουμε προχωρήσει και πόσο δρόμο έχουμε ακόμα για να αγκαλιάσουμε την αξία της ψυχικής υγείας;»

Η ψυχική υγεία έχει μπει (ευτυχώς) στο φως του προβολέα όλων μας: συζητάμε ανοιχτά για τα συναισθήματά μας, προστρέχουμε στη βοήθεια των ειδικών όταν νιώθουμε ότι δε...

10/10/2025

Η φροντίδα της ψυχής ξεκινά τη στιγμή που σταματάμε να προσποιούμαστε ότι είμαστε καλά.
Όταν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να πει «δεν αντέχω άλλο», «φοβάμαι», «νιώθω μόνος».
Εκεί αρχίζει η αλήθεια,εκεί βρίσκει χώρο η θεραπεία.
#παγκοσμιαημεραψυχικηςυγειας #ψυχοθεραπεια #ψυχολογία

07/10/2025

Η ψευδαίσθηση του ελέγχου είναι ένα από τα πιο συνηθισμένα ψυχολογικά φαινόμενα,ειδικά όταν επιστρέφουμε στη ρουτίνα του φθινοπώρου και νιώθουμε την ανάγκη να οργανώσουμε “τα πάντα”.
Στο νέο μου άρθρο στο περιοδικό , γράφω για τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην οργάνωση και την αποδοχή του απρόβλεπτου.

Εσύ πόσα πράγματα αποδέχεσαι ότι δεν βρίσκονται στον ελεγχό σου και πως αγκαλιάζεις όλα εκείνα που μπορείς να ελέγξεις τελικά;

04/10/2025

Να μοιράζεσαι τα πάντα.

Να παίζεις τίμια.

Να μη χτυπάς τους άλλους.

Να βάζεις τα πράγματα πάλι εκεί που τα βρήκες.

Να καθαρίζεις τις τσαπατσουλιές σου.

Να μην παίρνεις τα πράγματα που δεν είναι δικά σου.

Να λες συγγνώμη, όταν πληγώνεις κάποιον.

Να πλένεις τα χέρια σου πριν από το φαγητό.

Να κοκκινίζεις.

Ζεστά κουλουράκια και κρύο γάλα κάνουν καλό.

Να ζεις μια ισορροπημένη ζωή, να μαθαίνεις λίγο, να σκέπτεσαι λίγο, να σχεδιάζεις, να ζωγραφίζεις, να τραγουδάς, να χορεύεις, να παίζεις και να εργάζεσαι κάθε μέρα από λίγο.

Να παίρνεις έναν υπνάκο το απόγευμα.

Όταν βγαίνεις έξω στον κόσμο, να προσέχεις την κίνηση, να κρατιέσαι από το χέρι και να μένεις μαζί με τους άλλους.

Να αντιλαμβάνεσαι τα θαύματα.

Να θυμάσαι το μικρό σπόρο μέσα στο δοχείο από φελιζόλ. Οι ρίζες πάνε προς τα κάτω και το φυτό προς τα πάνω. Κανείς πραγματικά δεν ξέρει πώς και γιατί, αλλά όλοι μας μοιάζουμε σ’ αυτό.

Τα χρυσόψαρα, τα χάμστερ, τα άσπρα ποντίκια, ακόμη κι ο μικρός σπόρος μέσα στο πλαστικό δοχείο, όλα πεθαίνουν. Το ίδιο κι εμείς.

Να θυμάσαι τελικά τα βιβλία και την πρώτη λέξη που έμαθες την πιο μεγάλη απ' όλες: τη λέξη ΚΟΙΤΑ.

Από το βιβλίο «Όσα πραγματικά θα έπρεπε να ξέρω τα έμαθα στο Νηπιαγωγείο»εκδόσεις Λύχνος, Robert Fulghum

02/10/2025

Υπάρχει μια ιδιαίτερη ηρεμία όταν κάθεσαι στο σπίτι σου το βράδυ και ακούς τη βροχή.
Νιώθεις προστατευμένος, ζεστός, ήσυχος.
Δεν είναι όλα καλά,όμως εκείνη τη στιγμή βρίσκεις μια μικρή ανάσα, μια αίσθηση ασφάλειας.
Κι αυτό αρκεί για να νιώσεις λίγη ευγνωμοσύνη και γαλήνη.

30/07/2025

Η συνέπεια ως μέρος της θεραπείας.

«Συγγνώμη που στέλνω μήνυμα εκτός ώρας.Δεν ήξερα αν θα μου απαντήσεις ή αν σε ενοχλεί.», μου είπε διστακτικά μία θεραπευόμενη μου σήμερα.

Και σκέφτηκα πόσο συχνά οι άνθρωποι στην αρχή της θεραπείας φοβούνται να είναι πολλά, να ζητήσουν, να υπάρξουν μέσα στην θεραπεία. Και πόσες φορές αυτός ο φόβος έχει καλλιεργηθεί από σχέσεις ασυνεπείς, αντιφατικές, απρόβλεπτες στην έξω ζωή. Ένα μήνυμα που διαβάστηκε, μία φίλη που δεν κάλεσε ποτέ πίσω.

Η φαρμακοποιός της γειτονιάς μου, έτυχε επίσης να μου πει πρόσφατα:
«Έρχονται άνθρωποι και μου λένε ότι οι θεραπευτές τους πότε είναι εκεί και πότε όχι. Δεν απαντούν, ακυρώνουν, χάνονται. Και αυτό απογοητεύει.

Και έχει δίκιο!
Γιατί δεν μπορούμε να μιλάμε για όρια, φροντίδα, συνέπεια, αν δεν τα προσφέρουμε πρώτα εμείς.

Προσωπικά, ακόμη κι αν η μέρα μου είναι φορτωμένη, προσπαθώ να απαντώ πάντα,έστω και σύντομα σε ένα μήνυμα θεραπευόμενου.
Όχι γιατί πρέπει. Αλλά γιατί το πιστεύω.

Η συνέπεια είναι στάση. Είναι τρόπος να πεις χωρίς λόγια:
«Σε βλέπω. Είμαι εδώ. Μπορείς να βασιστείς.»

08/06/2025

Όταν ήμουν φοιτήτρια, επέλεξα μαζί με τον αγαπημένο φίλο και συμφοιτητή μου Γιώργο, να μελετήσουμε το πένθος του γονέα που χάνει το παιδί του και να είναι αυτή η πτυχιακή μας εργασία.Τότε είχαμε επιλέξει ως εξώφυλλο της εργασίας τον πίνακα «Η Κραυγή» του Edvard Munch. Ένιωθα πως αυτή η εικόνα περιγράφει απόλυτα το εσωτερικό ουρλιαχτό της απώλειας που είναι μία απώλεια που δεν έχει λέξεις.

Χρόνια μετά, κάθομαι μπροστά στο Μουσείο του Μούνκ στο Όσλο και επιστρέφω σε όλα εκείνα τα συναισθήματα που βίωσα τότε κάνοντας την πτυχιακή μου έρευνα.

Η τέχνη όπως και η ψυχολογία, δεν απαντάει, αλλά σίγουρα αγκαλιάζει.Δεν προσπαθεί να εξηγήσει το τραύμα, αλλά να σταθεί δίπλα του. Να επιτρέψει στο τραύμα να υπάρξει. Σήμερα θυμήθηκα πως μία κραυγή δεν είναι παράλογη. Ειδικά μπροστά στην απώλεια. Και πως τελικά αυτό που έχει ανάγκη ο άνθρωπος που πενθεί είναι κάποιον να αντέξει να ακούσει αυτή την κραυγή, να αντέχει να ακούσει τον εσωτερικό του πόνο και όλες τις κραυγές μαζί.