09/01/2026
Κάποιοι άνθρωποι δεν μεγάλωσαν απλώς.
Φορτώθηκαν.
Από μικροί.
Χωρίς να ρωτηθούν.
Ένα «πρέπει να είσαι δυνατός».
Ένα «μην κάνεις φασαρία».
Ένα «κοίτα τους άλλους πρώτα».
Ένα «δεν έχεις δικαίωμα να κουραστείς».
Και σιγά σιγά,
το σώμα έμαθε να αντέχει
και η ψυχή έμαθε να σωπαίνει.
Κάθε βάρος είχε όνομα:
ενοχή, ευθύνη, φόβος, σύγκριση, καθυστέρηση, αναμονή.
Δεν τα διάλεξες.
Σου τα έδωσαν άνθρωποι που κι εκείνοι
δεν ήξεραν πώς να τα κρατήσουν αλλιώς.
Κάποια στιγμή όμως…
κουράστηκες.
Όχι από τη ζωή.
Από το κουβάλημα.
Και τότε συνέβη κάτι διαφορετικό.
Δεν έπεσες.
Στάθηκες.
Κοίταξες τα βάρη σου
όχι σαν τιμωρία
αλλά σαν αποτύπωμα διαδρομής.
Και είδες αυτό που δεν είχες δει ποτέ:
κάθε βάρος είχε αφήσει μέσα σου
ένα ίχνος δύναμης.
Αντοχή.
Ενσυναίσθηση.
Βάθος.
Εσωτερικό χώρο.
Χωρίς να το καταλάβεις,
εκείνα που σε λύγισαν
σε έμαθαν να στέκεσαι αλλιώς.
Και τότε έγινε η μετατόπιση:
τα βάρη δεν ήταν πια στην πλάτη σου.
Ήταν κάτω από τα πόδια σου.
Και σου έδωσαν ύψος.
Όχι για να κοιτάς τους άλλους από πάνω.
Αλλά για να βλέπεις πιο καθαρά.
Αν κάτι σε βάρυνε για χρόνια,
δεν σημαίνει ότι σε κατέστρεψε.
Σημαίνει ότι σε προετοίμασε.
Δεν είσαι αδύναμος επειδή κουράστηκες.
Είσαι δυνατός επειδή άντεξες
και τώρα επιλέγεις συνειδητά
τι κρατάς
και τι αφήνεις.
Αυτό είναι προσωπική εξέλιξη.
Όχι να ξεχάσεις το παρελθόν.
Αλλά να μην το κουβαλάς πια ασυνείδητα.