29/10/2021
Bαρηκοΐα ονομάζεται η οποιουδήποτε βαθμού απώλεια ακοής. Eίναι γνωστό ότι οι βαρηκοΐες διακρίνονται ανάλογα με την εντόπιση της βλάβης σε :
– Βαρηκοΐες αγωγιμότητος, όταν η βλάβη αφορά στο έξω και μέσο αυτί όπου γίνεται η αγωγή και ενίσχυση του ήχου.
– Bαρηκοΐες νευροαισθητήριες ή αντιλήψεως, όταν οι βλάβες αφορούν στον κοχλία και στο ακουστικό νεύρο.
– Mικτές βαρηκοΐες, όταν αφορούν και στα 2 συστήματα τόσο στο σύστημα αγωγής όσο και στο σύστημα ανάλυσης και σε
– Kεντρικές βαρηκοΐες, όταν οι βλάβες εντοπίζονται στο εγκεφαλικό στέλεχος και σε φλοιώδη κέντρα του εγκεφάλου όπου γίνεται η αντίληψη και μετάφραση του ήχου.
Eπιπλέον, οι βαρηκοΐες ανάλογα με το βαθμό απώλειας της ακοής που προκαλούν διακρίνονται σε:
– ήπιες, όταν η απώλεια της ακοής κυμαίνεται από 20-50 db,
– μέτριες, όταν η απώλεια είναι 50-70 db και
– σοβαρές, όταν η απώλεια ακοής είναι μεγαλύτερη των 70 db.
Για να κατανοήσουμε την παθογένεια της βαρηκοΐας είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ορισμένα βασικά χαρακτηριστικά του ήχου. O “ήχος” δεν είναι τίποτε άλλο από διαδοχικές πυκνώσεις και αραιώσεις του αέρα που φθάνουν και αναλύονται στο αυτί μας. Xαρακτηρίζεται από την “ένταση”, η οποία εκφράζεται σε dB και καθορίζει τη δύναμη του ήχου και τη “συχνότητα” η οποία εκφράζεται σε Hz και καθορίζει την ποιότητα του ήχου. Oι ήχοι που απαντώνται στη φύση είναι σύνθετοι ήχοι και αποτελούνται από ένα κράμα διαφόρων συχνοτήτων και εντάσεων. Έτσι, το φάσμα της ανθρώπινης ομιλίας περιλαμβάνει ήχους εντάσεως 20 έως 60db και συχνότητας 250 έως 8000 Hz.
O ψίθυρος έχει ένταση 20 db περίπου και η δυνατή φωνή 60 db. Ένα αεροπλάνο που πετά χαμηλά προκαλεί ήχο έντασης 120 db. Tα “φωνήεντα” είναι ήχοι υψηλής έντασης και χαμηλής συχνότητας και είναι υπεύθυνα για την ένταση της φωνής μας, ενώ αντίθετα τα “σύμφωνα” είναι ήχοι χαμηλής έντασης και υψηλής συχνότητας και είναι υπεύθυνα για την ποιότητα και ευκρίνεια της ομιλίας μας.
Οι “βαρηκοΐες αγωγιμότητας” που οφείλονται σε βλάβες του μέσου ωτός,
απώλεια ακοής βαρηκοΐα αγωγιμότητας έλεγχος ακοής ακουόγραμμα
προκαλούν:- απώλεια ήχων χαμηλής συχνότητας,- μικρές απώλειες της ακοής (έως 65db) και – δεν προκαλούν κώφωση.
ελάττωση της ακοής παιδιών βαρηκοΐα από οξεία μέση ωτίτιδα η εκκριτική ωτίτιδα
Aντίθετα, οι “βαρηκοΐες αντιλήψεως” που οφείλονται σε βλάβες του έσω ωτός και η Παιδική βαρηκοΐα νευροαισθητήρια αντιλήψεως
του ακουστικού νεύρου προκαλούν:
– απώλεια ήχων υψηλής συχνότητας και
– βαρηκοΐες κάθε βαθμού έως πλήρη κώφωση.
Καθυστέρηση ομιλίας παιδιού συγγενής βαρηκοΐα νευροαισθητηριακή απώλεια ακοής
Παιδικός ίλιγγος
Ίλιγγος είναι η ψευδαίσθηση ότι το σώμα του ατόμου ή το περιβάλλον κινούνται ή περιστρέφονται (ή μετακινούνται υπό μορφή ασανσέρ) και, συνήθως, συνοδεύεται από ναυτία, έμετο, τάση για έμετο, διαταραχή της ισορροπίας, βαρηκοΐα ή εμβοές (μονόπλευρες ή αμφοτερόπλευρες).
Αποτελεί σύμπτωμα - και όχι νόσο - και συναντάται σε ένα μεγάλο φάσμα ασθενειών και διαταραχών. Η διαταραχή της ισορροπίας που επέρχεται δυσκολεύει τη βάδιση και την οδήγηση (ποδήλατο), ενώ τα επεισόδια ιλίγγου συνήθως εισβάλλουν αιφνίδια, όταν το άτομο στέκεται όρθιο, κινείται ή κοιμάται, και κάθε μετακίνησή του επιδεινώνει τη συμπτωματολογία. Οι ασθενείς με ίλιγγο συνήθως βελτιώνονται όταν ξαπλώνουν ή στέκονται ακίνητοι, ενώ η διάρκεια των κρίσεων ποικίλλει από λίγα λεπτά έως μερικές ώρες ή ακόμη ημέρες και μήνες (ανάλογα με την αιτιολογία).
Το σύμπτωμα του ιλίγγου είναι ένα πολύ συχνό πρόβλημα που απασχολεί πολλούς ανθρώπους καθημερινά και προβληματίζει ιδιαίτερα τους ιατρούς διαφόρων ειδικοτήτων, κυρίως τους ωτορινολαρυγγολόγους, καθ’ ότι η συχνότερη αιτία του ιλίγγου αφορά τον λαβύρινθο. Σύμφωνα με διεθνείς μελέτες η διαταραχή ισορροπίας αποτελεί την πιο συχνή αιτία επίσκεψης των ασθενών άνω των 65 ετών στον ιατρό, ενώ το 30% περίπου του γενικού πληθυσμού έως την ηλικία των 65 έχει βιώσει τουλάχιστον ένα επεισόδιο ιλίγγου.
Όσον αφορά τα παιδιά, ο ίλιγγος είναι πιο συχνός από ότι θεωρούνταν παλαιότερα. Παρόλα αυτά, όμως, μόνο ένα μικρό ποσοστό από τους νεαρούς ασθενείς επισκέπτονται τον ιατρό και ο λόγος είναι ο καλοήθης χαρακτήρας του ιλίγγου στην ηλικία αυτή. Εδώ τα περισσότερα επεισόδια αυτοϊώνται και ο αιτιολογικός παράγοντας μπορεί να προσδιοριστεί συχνά. Η διαφορική διάγνωση του ιλίγγου στα παιδιά περιλαμβάνει μεγάλη ποικιλία νοσημάτων και αποτελεί πρόκληση για τον ωτορινολαρυγγολόγο και τον νευρολόγο, που αποτελούν τα πρόσωπα ‘κλειδιά’ για τη σωστή διαγνωστική και θεραπευτική προσέγγιση.
Ο ίλιγγος στα παιδιά αποτελεί μια ενδιαφέρουσα κλινική οντότητα, για την οποία ενοχοποιούνται πολλές αιτίες. Το ιστορικό λαμβάνεται πιο συχνά, με αξιοπιστία, από τις πληροφορίες των γονέων και συνήθως παρέχει βασικά στοιχεία για τη σωστή διαγνωστική προσέγγιση. Χρησιμοποιώντας αυτές τις πληροφορίες, ο κλινικός ιατρός μπορεί να ταξινομήσει τον ίλιγγο, σε παροξυσμικό ή σε διαρκή, και να προσδιορίσει τη σχέση του με ενδεχόμενη απώλεια της ακοής, εμβοές, νευροφυτικά συμπτώματα, απώλεια συνείδησης, διαταραχή ισορροπίας του σώματος ή πιθανή νευρολογική σημειολογία. Η διαφορική διάγνωση μπορεί να τεθεί στη συνέχεια και να αποκλεισθούν παθήσεις που προκαλούν τη συγκεκριμένη συμπτωματολογία.
Οι αιτίες του ιλίγγου ποικίλουν, από την ορθοστατική υπόταση (ψευδή ίλιγγο) έως τον εγκεφαλικό όγκο. Γι’ αυτό, μια καλά δομημένη προσέγγιση είναι σημαντική, για την αποφυγή περιττών εξετάσεων και την ορθή διάγνωση. Κοινές μορφές ιλίγγου στα παιδιά αποτελεί η μέση ωτίτιδα, ο καλοήθης παροξυσμικός ίλιγγος, ζάλη που συνδυάζεται με ημικρανία και η αιθουσαία νευρωνίτιδα. Η ορθοστατική υπόταση, που δεν αποτελεί πραγματικό ίλιγγο, είναι ο κυριότερος τύπος ζάλης στα παιδιά. Ανάλογα με την αιτιολογία του, ο ίλιγγος διακρίνεται σε περιφερικό και κεντρικό.
Ταξινόμηση αιτιών ιλίγγου στα παιδιά
Περιφερικές αιτίες
1. Μέση ωτίτιδα
2. Χρόνια μέση χολοστεωματώδης ωτίτιδα, με συνοδό συρίγγιο στον έξω οριζόντιο ημικύκλιο σωλήνα
3. Αιθουσαία νευρωνίτιδα
4. Ωτικός έρπης ζωστήρ
5. Νόσος ή σύνδρομο του Meniere (ενδολεμφικός ύδρωπας)
6. Τραυματισμοί του λιθοειδούς οστού
7. Οξεία απώλεια της ακοής
8. Τοξικές λαβυρινθίτιδες (φαρμακευτικές δηλητηριάσεις από ωτοτοξικά φάρμακα, π.χ. αμινογλυκοσίδες)
9. Καλοήθης παροξυσμικός ίλιγγος (ίλιγγος θέσεως)
10. Λαβυρινθίτιδα
11. Ακουστικό νευρίνωμα
Κεντρικές αιτίες
1. Ζάλη συνδεόμενη με ημικρανία
2. Κρανιο-αυχενικοί τραυματισμοί
3. Επιληψία (petit ή grand mal)
4. Λοιμώξεις (ΚΝΣ)
5. Απομυελινωτική νόσος - Σκλήρυνση κατά πλάκας
6. Χωροκατακτητικές επεξεργασίες του εγκεφάλου (οπίσθιου εγκεφαλικού βόθρου)
Άλλες αιτίες
1. Ψυχιατρικές παθήσεις - Ίλιγγος και ψυχισμός
2. Οικογενής αταξία
3. Ψευδής ίλιγγος: ορθοστατική υπόταση, υπογλυκαιμία, λιποθυμική κρίση, αύρα κροταφικής επιληψίας
4. Άγνωστης αιτιολογίας
Ένας ωτολόγος εξετάζει κυρίως τις περιφερικές αιτίες, ενώ ο νευρολόγος ασχολείται με τις κεντρικές. Απαραίτητη είναι η στενή συνεργασία και των δυο καθώς και άλλων ιατρικών ειδικοτήτων. Μερικές φορές η συνεργασία με έναν ψυχίατρο ή με έναν οφθαλμίατρο, μπορεί να οδηγήσει στη σωστή διάγνωση.
Θεραπεία αντιμετώπιση
Η διάκριση μεταξύ κεντρικού και περιφερικού ιλίγγου καθορίζει συχνά και την αντίστοιχο θεραπευτική αντιμετώπιση. Σε πολλούς ασθενείς αυτό συχνά είναι εύκολο και επιτυγχάνεται άμεσα στα εξωτερικά ιατρεία. Για παράδειγμα, στον καλοήθη παροξυσμικό ίλιγγο θέσεως έχουμε σαφή βελτίωση με τον κατάλληλο χειρισμό του Epley. Φάρμακα γενικά δεν προτείνονται για την αντιμετώπισή του.
Η οξεία αιθουσαία νευρωνίτιδα ή η λαβυρινθίτιδα, αρχικά, αντιμετωπίζονται με κατασταλτικά του λαβυρίνθου και στη συνέχεια με κορτικοστεροειδή (ή/και αγγειοδιασταλτικά;).
Στη νόσο του Meniere απαιτείται συνδυασμός δίαιτας χαμηλής σε αλάτι και φαρμάκων.
Οι κρίσεις ημικρανίας, γενικά, βελτιώνονται με διαιτητικές αλλαγές, τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά και τη χρήση ανταγωνιστών ασβεστίου και βήτα ανταγωνιστών.
Μια μεγάλη ποικιλία φαρμάκων χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία του ιλίγγου και των συνοδών εμέτων. Αυτά περιλαμβάνουν συνδυασμό ακετυλοχολίνης, ντοπαμίνης και ανταγωνιστών υποδοχέων ισταμίνης. Προτείνεται η χρήση αντιχολινεργικών και αντιισταμινικών για την αντιμετώπιση του ιλίγγου ή των διαταραχών της ισορροπίας.
Στη νόσοτου Meniere η δίαιτα χαμηλή σε αλάτι και ο συνδυασμός διουρητικών (συνήθως υδροχλωροθειαζίδης και τριαμτερένης) μειώνουν τον ίλιγγο, αλλά είναι λιγότερο αποτελεσματικά για τη θεραπεία της απώλειας ακοής και των εμβοών. Σε περιπτώσεις που ανθίστανται στη συντηρητική αγωγή, απαιτείται η ενδοτυμπανική έγχυση κορτιζόνης ή θειικής γενταμυκίνης (χημική λαβυρινθεκτομή), ή παρακέντηση του κοχλιακού πόρου και του σφαιρικού κυστιδίου, αλλά κάτι τέτοιο είναι σπάνιο στα παιδιά.
Όσον αφορά τις ασκήσεις αποκατάστασης της αιθουσαίας λειτουργίας, αυτές χρησιμοποιούνται συχνά για την αντιμετώπιση του ιλίγγου. Πρόκειται για κινήσεις με τις οποίες ο εγκέφαλος εκπαιδεύεται να χρησιμοποιεί την όραση και τα ιδιοδεκτικά ερεθίσματα, για τη διατήρηση της ισορροπίας και της αίσθησης του χώρου.
✅ Λάμπρος Καρελάς ΩΡΛ Ιατρείο.
➡ Κλείστε ΡΑΝΤΕΒΟΥ ➤ ☎️ 2441029674 & 6932240365
➡ Επισκεφτείτε τη σελίδα μας ➤
🌐 www.otorino.gr
Bαρηκοΐα ονομάζεται η οποιουδήποτε βαθμού απώλεια ακοής. Eίναι γνωστό ότι οι βαρηκοΐες διακρίνονται ανάλογα με την εντόπιση της βλάβης σε : - Βαρηκοΐες αγωγιμότητος...
