23/01/2026
"Θάνατος: Θρήνος,Πένθος και μια ωδή στη Δημοκρατία & Ελευθερία..."
Πόσες φορές ἀλήθεια ἀφιερώνουμε χρόνο στό νά σκεφτοῦμε πραγματικά καί βαθιά τή φύση τοῦ θανάτου;Ἔτσι εἴτε ἀλλιῶς ὁ θάνατος εἶναι κάτι κακό, ἀπαίσιο καί ἀποκρουστικό, ψυχρό καί παγερό. Ἄν ἦταν στό χέρι μας,δέν θά σβήναμε μήπως αὐτήν τήν τελεία ἀπό τό πλάνο τῆς ζωῆς; Καί ἐάν ὄντως εἴχαμε αὐτήν τήν ἐξουσία καί ἐξαφανίζαμε τόν θάνατο, δέν θά μέναμε μπροστά στό καβάντζο τῆς ζωῆς μέ τό μεγάλο ἐρώτημα “πρός τί ὅλα αὐτά, ποιό εἶναι τό νόημα τῆς ἀναπνοῆς πού μᾶς χαρίζει ζωή;”
Δυστυχῶς, νιώθουμε ἔντονα τόν παλμό τῆς ζωῆς, ὅταν χάνουμε ἕναν ἀγαπημένο μας ἄνθρωπο. Ὁ θάνατος μᾶς ὑπενθυμίζει πόσο πολύτιμο εἶναι νά ἀγαπᾶμε σήμερα καί πολύ περισσότερο νά ἐξωτερικεύουμε τήν ἀγάπη στό ἀντικείμενο τῆς ἀγάπης μας. Ἔτσι μόνο καταλαβαίνουμε ὅτι καί ὅλος ὁ κόσμος, αὐτό τό θαυμαστό κόσμημα μέσα στό ὁποῖο ζοῦμε, εἶναι ἡ ἐξωτερίκευση τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ πρός ἐμᾶς. πέραν τοῦ θανάτου ὡς μία προσωπική καί ἰδιοτελῆ ἔννοια, ὀφείλουμε ὡς ἄνθρωποι νά ἐγερθοῦμε λίγο ψηλότερα ἀπό τόν μικρόκοσμό μας, νά ἰδοῦμε τήν ὀντολογική καί κοινωνικοπολιτική ὑπόσταση τῆς θανατοποίησης τῆς δημοκρατίας καί θανατολογίας τῆς ἴδιας τῆς ἐλευθερίας μας, εἰδεμή θά βρεθοῦμε νά
περιφερόμεθα ὡς σκύβαλα καί περικαθάρματα σέ αὐτόν τόν κόσμο, χωρίς νόημα ἀληθινό καί οὐσιαστική σημασία,ὄντας ἐν τέλει, κυριολεκτικά νεκροί!
Πιστεύω στόν Θεό, προσκυνῶ τόν Θεό, γιατί εἶναι φίλος μου πού μέ ἀγαπᾶ μέχρι θυσίας Σταυρικῆς καί ὄχι γιατί προσμένω βοήθεια “Deus ex machina” γιά μένα.
Ἡ Λατρεία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἴσως ἡ μόνη ἀληθινή ἄσκηση Ἐλευθερίας! Ἄν δέν θέλεις νά ὑποκλιθεῖς στόν Θεό, ἑτοιμάσου νά ὑποκλίνεσαι διαρκῶς καί ἄβουλα στόν κάθε λογῆς “Ἡγεμόνα” σου!
Ἡ Λατρεία τοῦ Θεοῦ, ἡ Φιλίωση τοῦ Χριστοῦ εἶναι Ἐλευθερία καί τό Θεμέλιο τοῦ Βίου αὐτῆς εἶναι ἡ Ἠθική καί τό Ἦθος πού ἑδράζεται.
Τώρα ἀπαιτεῖται νά σκάψουμε σέ βάθος, γιά νά κερδίσουμε σέ ὕψος. Ἀντί νά κουνᾶμε τά κλαδιά, πρέπει νά πηγαίνουμε βαθιά, στίς ρίζες· ἀπό ἐκεῖ ὀφείλει νά ἀρχίσει τό κτίσιμο τοῦ ἑαυτοῦ μας καί τοῦ χώρου μας. “Ἔνδον σκάπτε”. Ὁ ἑαυτός μας δέν γνωρίζεται, κτίζεται. Κτίζεται μέσα μας, μέ δικά μας καί ὄχι μέ “δανεικά”, ξένα μέσα. Ἄς εἴμαστε ΕΜΕΙΣ, ὅπως ὁ Θεός μᾶς δημιούργησε, ἄς
ἀνακαλύψουμε τόν Σκοπό τῆς ὕπαρξής μας καί ἄς προσδιορίσουμε ποιά εἶναι ἡ Ἀποστολή μας ἐδῶ στή Γῆ…
Ὁ Ἕλληνας ἦταν πάντα παιδί τῆς Παιδείας του…
Μέ τόν λαό καί γιά τόν λαό ἤ μέ τούς ἄρχοντες καί γιά τούς ἄρχοντες κατά τῶν λαῶν; Ἀκόμη καί στό ἔγκλημα προτιμῶ τό ἐν βρασμῷ, τό ἐν θερμῷ, παρά τό ἐν ψυχρῷ. Σέ ἕναν τέτοιο πόλεμο μέ ἀμοιβαῖο μάτωμα μπορεῖ νά ὑπάρξει κάθαρση. Ὁ ἀμοιβαῖος θάνατος κάπως ἑνώνει. Ἡ πολιτική
τῆς Νέας Τάξης πραγμάτων εἶναι ἀκάθαρτη. Αὐτοί οἱ ΗΠΑνθρωποι ἀγνοοῦν τήν Τραγωδία...
Ὁ ἄνθρωπος μέ Παιδεία, ὄχι ὁ ἐγγράμματος ἀλλά ὁ μορφωμένος, ὁ παντοτεινά νέος, μέ ἐξανάσταση συνειδήσεως, πληρωμένος μέ πύρωση ἀνδρείας εἶναι καταδικασμένος νά εἶναι ἐλεύθερος. Ἄς πάψει ἡ ἀμέλεια (ἔλλειψη μελωδίας) καί ἄν πράξαμε ἀνοσιουργήματα, κακουργήματα, ἄς λάβουμε ἐκ νέου τή Μελωδία τῆς Ζωῆς Αὐτοῦ, τήν Ἀρμονία τῆς Φιλίας Του καί τόν Ρυθμό τῆς Ἀγάπης Του γιά ἐμᾶς, διότι “ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες εἴμαστε τρελοί, ἀλλά μέ σώφρονα Θεό”
Ἄς γίνουμε ἕνας λαός ὄχι μέ μικρές σκέψεις καί μικρόψυχες σχέσεις. Νά πάψει ἡ νοητική νηστεία καί ἄς γίνουμε ὁ Πνευματικός Ἄρτος τοῦ Θεοῦ γιά τόν εὐλογημένο τοῦτο τόπο…
- Ὄχι πλέον ἐπανάπαυση καί ἀνάπαυση ἀλλά ἀνάταση, ἐξανάσταση καί ἐπανάσταση…
- Νά ἀπελπιζώμεθα; Καλύτερα νά ἀγωνιζώμεθα…
Κωνσταντίνος Ν. Μουρούτης
Για παραγγελίες του πονήματος τούτου:
https://drmouroutis.com/shop/
