07/05/2026
Η Ψυχιατρική είναι ιατρική ειδικότητα που επικεντρώνεται στην πρόληψη, τη διάγνωση, τη θεραπεία και την αποκατάσταση ψυχικών διαταραχών και συναισθηματικών παθήσεων.
Συνδυάζει βιολογικές, ψυχολογικές και κοινωνικές προσεγγίσεις για την αντιμετώπιση παθήσεων όπως η κατάθλιψη, η σχιζοφρένεια και οι αγχώδεις διαταραχές, χρησιμοποιώντας ψυχοθεραπεία και φαρμακοθεραπεία.
Αυτός είναι ένας ορισμός της Ψυχιατρικής επιστήμης.
Εργάστηκα για αρκετά χρόνια στο ψυχιατρικό πλαίσιο και συνέβαλε καθοριστικά στην γνώση αλλά και στην κατανόηση μου για πολλά θέματα που αφορούν τον άνθρωπο, την ψυχή του και την ζωή του όπως διαμορφώνεται μέσα από μια διάγνωση.
Χαίρομαι ωστόσο που παράλληλα με την ψυχιατρική κλινική εμπειρία ήρθα σε επαφή και με την συστημική ψυχοθεραπευτική προσέγγιση μετατοπίζοντας λίγο την προσοχή μου από την διάγνωση στον άνθρωπο και στο περιβάλλον του.
Στην ψυχιατρική είναι αναγκαίο συχνά να μπουν οι άνθρωποι σε κουτάκια, ταξινομήσεις για να για ληφθούν φαρμακευτικές αποφάσεις ή για ασφαλιστικά νομικά πλαίσια αλλά και για την επικοινωνία μεταξύ επαγγελματιών υγείας.
Στην πραγματική όμως ζωή οι άνθρωποι συχνά
μετακινούνται ανάλογα με το στρες, τη σχέση, την ηλικία, το περιβάλλον και δεν περιγράφουν μια συγκεκριμένη, αμετακίνητη ψυχολογική οντότητα.
Τα τελευταία λοιπόν χρόνια είναι αισιόδοξο ότι υπάρχει διεθνώς μια μετατόπιση στην κλινική σκέψη από το «τι διάγνωση έχει;» προς το «πώς οργανώνεται αυτός ο άνθρωπος ψυχικά, σχεσιακά και νευροβιολογικά;».
Ήδη βλέπουμε να δίνεται αρκετή έμφαση στο τραύμα, στον ασφαλή δεσμό, στις διαστάσεις αντί για απόλυτες κατηγορίες, στις σχέσεις, στη λειτουργικότητα αντί μόνο στην συμπτωματολογία.
Παλιότερα για παράδειγμα αρκετές περιπτώσεις ανθρώπων με τραύμα περιγράφονταν μόνο ως ψυχωσικές ή οριακές διαταραχές. Ή άτομα στο αυτιστικό φάσμα διαγιγνώσκονταν με διαταραχή προσωπικότητας.
Σήμερα βλέπουμε πολύ μεγαλύτερη πολυπλοκότητα και επικάλυψη.
Χαίρομαι λοιπόν που με ενδιαφέρον και ειλικρινή θεραπευτική περιέργεια αναζητώ να γνωρίσω τον ξεχωριστό άνθρωπο που έχω μπροστά μου.
Γιατί το πιο δύσκολο στην αρχή της κλινικής μου πράξης ήταν αυτό ακριβώς. Να μετακινήσω την προσοχή μου πέρα από την διάγνωση και να υιοθετήσω μια πιο σύνθετη κλινική σκέψη.
Χαίρομαι που δεν κολλάω άλλο πια μόνο στην ετικέτα της διάγνωσης και μπορώ να εξελίξω την σχέση μου με τους ανθρώπους ανακαλύπτοντας αξιοθαύμαστα στοιχεία τους, ιδιότητες ξεχωριστές, χαρίσματα και ικανότητες.
Απολαμβάνω πλέον το μεγαλείο της ανθρώπινης ύπαρξης με όλη την γκάμα χρωμάτων και συναισθημάτων.
