03/01/2026
Παρατηρώντας, τόσο μέσα από το πλαίσιο της επαγγελματικής μου εμπειρίας όσο και βιωματικά, τι φαίνεται να συμβάλλει ουσιαστικά στην ανακούφιση του ψυχικού πόνου και στη διαχείριση του άγχους, θα τοποθετούσα πολύ ψηλά την επαφή με αγαπημένα πρόσωπα και την επαφή με τη φύση.
Η σύγχρονη καθημερινότητα προσφέρει ολοένα και περισσότερες επιλογές που υπόσχονται δύναμη, ευεξία και αυτοπεποίθηση. Στην πράξη, όμως, συχνά απομακρύνουν τον άνθρωπο από την εγγενή του ικανότητα να ανακάμπτει από δύσκολες καταστάσεις και να βρίσκει ξανά νόημα, ζωή και όνειρα.
Παρατηρείται μάλιστα ότι, σε περιόδους ευαλωτότητας, όσο περισσότερα μπορεί να «αφαιρέσει» κανείς από τη ζωή του, τόσο περισσότερη ελευθερία είναι πιθανό να κερδίσει. Ωστόσο, αυτό συχνά προκαλεί φόβο, καθώς από την παιδική ηλικία πολλοί άνθρωποι μαθαίνουν να αντλούν μια αίσθηση ψευδούς ασφάλειας μέσα από τη διαρκή επίτευξη στόχων και τη συσσώρευση υλικών αγαθών.
Η συνειδητοποίηση αυτή και η αναθεώρηση προτεραιοτήτων έρχονται συνήθως αναπόφευκτα μέσα από προσωπικές κρίσεις όπως ασθένεια, απώλεια, οικονομικές δυσκολίες ή μέσα από συλλογικές κρίσεις, όπως πόλεμοι ή φυσικές καταστροφές.
Εκεί όπου η καθημερινότητα ήταν γεμάτη από «πρέπει να αποκτήσω αυτό», «χρειάζομαι το νεότερο μοντέλο», «πρέπει να κάνω και ένα ακόμη μεταπτυχιακό», ξαφνικά όλα συμπυκνώνονται στα ουσιώδη: την υγεία, την ασφάλεια, την αγάπη, ένα πιάτο φαγητό, ένα ζεστό κρεβάτι και την παρουσία αγαπημένων ανθρώπων.
Ωστόσο, αυτή η συνειδητοποίηση είναι συχνά παροδική. Με το πέρασμα της κρίσης, πολλά άτομα επιστρέφουν στα προηγούμενα μοτίβα σκέψης και λειτουργίας, και τα μικρά ζητήματα αποκτούν ξανά δυσανάλογη βαρύτητα.
Για να περιοριστεί όσο γίνεται αυτή η αναμενόμενη επιστροφή και να διατηρηθούν η απλότητα και η ουσία μέσα στη χαοτική καθημερινότητα, αξίζει ο καθένας να φροντίζει να παραμένει σε επαφή με ανθρώπους που προσφέρουν αίσθηση αποδοχής και ασφάλειας, καθώς και να έρχεται σε επαναλαμβανόμενη σύνδεση με τη φύση. Αυτά τα δύο λειτουργούν ρυθμιστικά για το νευρικό σύστημα και ενισχύουν τη συνοχή του ατόμου μέσα στο σύστημα ζωής του.
Η φύση μπορεί να είναι μια βόλτα στο βουνό, μια βουτιά στη θάλασσα, η παρατήρηση της ανατολής, ή η φροντίδα ενός ζώου. Μικρές, απλές εμπειρίες που επαναφέρουν τον άνθρωπο σε έναν ρυθμό πιο ανθρώπινο και σε μια αίσθηση του «ανήκειν» όχι μόνο στους άλλους, αλλά και στον εαυτό του.
