24/02/2026
Πλησιάζει μια νεαρή κοπέλα, με προσπερνάει, πηγαίνει στο απέναντι τραπέζι, τους εξηγεί οτι πουλάει αυτά που έχει πάνω στον δίσκο της, τα οποία τα έχουν φτιάξει μόνοι τους, γιατί μαζεύουν χρήματα για τον σύλλογο τους... της γνέφουν αρνητικά κι αφού προσπάθησε μια δεύτερη φορά, αποφάσισε να φύγει. Είχα ήδη αποφασίσει να της δώσω χρήματα, άσχετα τι προσέφερε. Δεν ξέρω αν είναι αδυναμία ή δύναμη το να μπαίνω στη θέση του άλλου, και σίγουρα δεν θα μου άρεσε να έφευγα με γυμνά χέρια απο εκεί. Μια γλυκιά χαμογελαστή φατσούλα, με λίγο αλλήθωρα ματάκια και δυσκολία στην ομιλία, πλησιάζει και πριν τελειώσει αυτό που μου έλεγε, την ρωτάω πόσο τα δίνει. Μου λέει το ένα 7€ και τα δύο 10€, τα κοιτάω, ήταν τρία διαφορετικά γούρια πάνω σε γύψινη βάση. Την θυμήθηκα είχα πάρει και πέρυσι, τότε είχαν φτιάξει καραβάκι μέσα σε μπουκαλάκι. Της λέω θα μου δώσεις δύο και επέλεξα αυτά. το ένα αντιπροσωπεύει την οικογένεια μας... στο σύνολο βασικές αξίες στη ζωή μου Υγεία, Αγάπη, Ελπίδα, Τύχη. Έδωσε ακόμα μια νότα για το 2026, το παζλ συμπληρώνεται. Αφού με ευχαρίστησε με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά, συνέχισε την πορεία της, κι εγώ τη δουλειά μου, στο στολισμένο πλέον τραπέζι μου.
Το μυαλό μου δεν ηρεμεί ποτέ, άπειρες σκέψεις κάθε λεπτό, άλλες φορές είναι κουραστικό κι άλλες παραγωγικοί συνειρμοί. Τι είναι 10€; πόσο ουσιαστικά μπορεί να βοήθησα όντως; τι μπορεί να περνάει στην καθημερινότητα του αυτό το παιδί; Μήπως με κοροϊδεύει; Θυμήθηκα τις φορές που δεν είχα 10€ στην τσέπη μου. Δεν ξέρω που πήγαν πραγματικά τα χρήματα που έδωσα, σίγουρα αγόρασα κάτι, δεν ζητιάνεψε, φάνηκε να χάρηκε και σίγουρα δεν θα πάει να πάρει την πρέζα της, οπότε μου φαίνεται καλώς τα έδωσα.
