30/05/2026
"Έδωσα Πανελλήνιες το 1998.
Θυμάμαι πως, αν εξαιρέσω την πρώτη μέρα που το άγχος μου έγινε εξωφρενικό και ξύπνησα τη μαμά μου μέσα στη νύχτα ζητώντας της ένα χάπι (!!) 🤣 για να μου φύγει το άγχος, όλη την υπόλοιπη περίοδο πήγαινα χαρούμενη και αισιόδοξη. Είχα χαρά που ερχόταν το καλοκαίρι και μια βαθιά αίσθηση πως είχα ήδη κάνει κάτι αδιανόητο για εμένα: είχα ξεπεράσει τον ίδιο μου τον εαυτό.
Ήμουν μια «μέτρια» μαθήτρια που αποφάσισε να αλλάξει στη Β’ Λυκείου. Οταν ήρθε η περίοδος των πανελληνίων, πήγαινα κάθε μέρα με όρεξη να δώσω εξετάσεις, φρόντιζα να ντυθώ όμορφα, να φάω καλά, ένιωθα προνομιούχα που βρίσκομουν σε αυτή τη θέση, και είχα έναν και μοναδικό στόχο: να γίνω φοιτήτρια. Ήταν το όνειρό μου.
Σκέφτομαι τώρα, που το άγχος κατακλύζει τόσο τα παιδιά όσο και τους μεγάλους, πως αυτό που τότε με βοήθησε να κρατήσω το άγχος μου χαμηλά —και κάποιες στιγμές να το βιώνω ακόμη και ευχάριστα— ήταν η στάση της μαμάς μου.
Δεν είχε προσδοκίες.
Πίστευε πως ήδη αυτό που έκανα ήταν πολύ και αρκετό για εμένα. Με εμπιστεύτηκε και με άφησε να διαβάζω όπως ήθελα. Δεν με πίεσε ποτέ, δεν μαλώσαμε ποτέ για το διάβασμα. Απλώς έβλεπε ότι προσπαθούσα με τον δικό μου τρόπο, και με άφηνε. Δεν άκουσα ποτέ τι λεφτά δίνω για τα ιδιαίτερα, πόσο δουλεύω για εσένα κτλ κτλ, έκανε κ αυτή από που μπορούσε και εγώ το ίδιο.
Μου έφερνε φαγητό, η γιαγιά μου μου έφτιαχνε καφέδες κι εγώ συνέχιζα την προσπάθεια με μια ηρεμία.
Επίσης, εμπιστεύτηκε τρίτους που μπορούσαν να με συμβουλέψουν εκεί που η ίδια δεν γνώριζε, και έκανε πίσω χωρίς την ανάγκη να ελέγχει τα πάντα. Παρόλο τον δυναμικό της χαρακτήρα, εκείνη την περίοδο ήταν πιο ήρεμη από ποτέ.
Σαν να είχε αποφασίσει ότι το μόνο που μετράει ήταν πως κάνω ό,τι μπορώ και ό,τι αντέχω.
Καλή επιτυχία και καλή τύχη σε όλα τα παιδιά — με ηρεμία και χωρίς καμία, μα καμία, προσδοκία από τους άλλους.
ΜΑΡΙΑ ΓΑΡΥΦΑΛΛΙΔΟΥ ευχαριστώ!"
Despoina Partsia
