Κάνε το ταξίδι και εσύ στα Μονοπάτια της Ψυχής

15/05/2026

"Κανείς δεν αυτοκτονεί από ευτυχία, από θέση ψυχικής ευρωστίας. Ο αυτόχειρας πάντα υποκύπτει στην αβάσταχτη απόγνωση της βαριάς κλινικής κατάθλιψης.
Οι έφηβοι, με τις αισθηματικές διακυμάνσεις τους, τις πιέσεις που υπομένουν, τη συχνή απομόνωση, το άγχος για το παρόν και το μέλλον, είναι ιδιαιτέρως ευάλωτοι στην κατάθλιψη - και γι’ αυτό πρέπει να τους αφουγκραζόμαστε, να τους περιβάλλουμε με τρυφερότητα.
Όμως κάθε φορά που μια αυτοκτονία γίνεται δημόσια τραγωδία, η γενεσιουργία της - η ψυχική αρρώστια - παραγκωνίζεται, σχεδόν σαν να προσβάλλει τον αυτόχειρα.
Πρέπει να μαθαίνουμε για την ψυχική υγεία και τα ψυχικά νοσήματα εγκαίρως, στο σχολείο. Το στίγμα στην Ελλάδα παραμένει ασυγχώρητα βαρύ - και καταστροφικό. Το ξέρω γιατί αποτελώ κομμάτι ενός ισχνού δημόσιου διαλόγου για ζητήματα ψυχικής νόσου, και γιατί κάθε μέρα συνομιλώ με ανθρώπους που βασανίζονται όχι μόνο απ’ την αρρώστια, αλλά κι απ’ τη σιωπή που τη βαραίνει.
Τα κορίτσια υπέφεραν ανείπωτα - κι η βοήθεια που έπρεπε να λάβουν, στην Ελλάδα του «Όλα στο μυαλό σου είναι» δεν ήρθε ποτέ."
@Αύγουστος Κορτώ

15/05/2026

Από Gestalt Foundation:

«Δράσεις στην πόλη»

Πρόγραμμα Κοινωνικής Ευαισθητοποίησης και Ενημέρωσης

Στο πλαίσιο του 1ου Διεθνούς Συνεδρίου Ψυχοθεραπείας Gestalt με θέμα «Φύλο και Σεξουαλικότητα σήμερα», που πραγματοποιήθηκε τον Μάρτιο του 2026 στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, η Ελληνική Εταιρεία Ψυχοθεραπείας Gestalt (HAGT) συνεχίζει τον δημόσιο διάλογο μέσα από το πρόγραμμα «Δράσεις στην πόλη».

Με ιδιαίτερη χαρά καλωσορίζουμε στις «Δράσεις στην πόλη» το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης στο πλαίσιο μιας ξεχωριστής συνάντησης Κινηματογράφου και Ψυχοθεραπείας, αφιερωμένης στο φύλο, τη σεξουαλικότητα και τη δύναμη της κινηματογραφικής εμπειρίας να μας αγγίζει, να μας μετακινεί και να μας φέρνει πιο κοντά στον εαυτό μας και στους άλλους.

Αφορμή της συνάντησης αποτελεί η αποκλειστική προβολή της πολυβραβευμένης ταινίας Joyland (2022), του Πακιστανού σκηνοθέτη Saim Sadiq. Η ταινία έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Καννών, όπου απέσπασε το βραβείο Jury Prize στο τμήμα Un Certain Regard και το Q***r Palm, ενώ αποτέλεσε την πρώτη πακιστανική ταινία που συμπεριλήφθηκε στη shortlist των Όσκαρ Διεθνούς Ταινίας.

Το Joyland γνώρισε διεθνή αναγνώριση για την ευαισθησία, την αισθητική του δύναμη και τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει ζητήματα φύλου, επιθυμίας, κοινωνικών ρόλων, κοινωνικής καταπίεσης και προσωπικής ελευθερίας. Η ταινία ακολουθεί τη ζωή μιας οικογένειας στο σύγχρονο Λαχόρη και εστιάζει στη σχέση ενός νεαρού άνδρα με μια τρανς χορεύτρια, φωτίζοντας με τρυφερότητα και τόλμη ζητήματα ταυτότητας φύλου, σεξουαλικότητας, κοινωνικών προσδοκιών, οικογενειακών ρόλων και αυτοδιάθεσης μέσα σε μια βαθιά πατριαρχική κοινωνία.

📍 Σάββατο 16 Μαΐου 2026 | 15:00

📍 Ολύμπιον – Αίθουσα «Π. Ζάννα»

Την προβολή και τη συζήτηση θα συντονίσει η ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια Gestalt & Cinematherapist κ. Μαρία Μαυρίδου, η οποία θα συνδέσει τη βιωματική εμπειρία της ταινίας με τις βασικές αρχές της Ψυχοθεραπείας Gestalt και της Κινηματογραφοθεραπείας, δημιουργώντας έναν ανοιχτό χώρο συνάντησης, επίγνωσης και διαλόγου γύρω από την ταυτότητα, τη διαφορετικότητα, την επιθυμία, την επαφή και την ανθρώπινη αυθεντικότητα.

Η Κινηματογραφοθεραπεία (Cinematherapy) αποτελεί ένα σύγχρονο και διαρκώς αναπτυσσόμενο πεδίο που γεννήθηκε από τη συνάντηση του Κινηματογράφου με την Ψυχοθεραπεία. Βασίζεται στη δύναμη της κινηματογραφικής εικόνας να ενεργοποιεί συναισθήματα, μνήμες, προσωπικές ταυτίσεις και εσωτερικούς διαλόγους. Μέσα από τον μηχανισμό της προβολής, κάθε θεατής ανασύρει από το κινηματογραφικό «φόντο» τις δικές του εμπειρίες, επιθυμίες και συγκρούσεις, προβάλλοντας σκέψεις και συναισθήματα πάνω στους ήρωες της ταινίας, είτε ταυτίζεται μαζί τους είτε όχι.

Στην προσέγγιση της Ψυχοθεραπείας Gestalt, η κινηματογραφική εμπειρία μπορεί να λειτουργήσει ως ένα ζωντανό πεδίο επίγνωσης: όσα μια ταινία «κινεί», «συν-κινεί», «ανα-κινεί» και «μετα-κινεί» μέσα μας… εικόνες, συναισθήματα, σωματικές αντιδράσεις, μνήμες και ερωτήματα… αποκτούν χώρο, φωνή και νόημα μέσα από τη συλλογική επεξεργασία και τον διάλογο που ακολουθεί την προβολή.

Μετά το τέλος της προβολής, ο λόγος θα δοθεί στο κοινό για μια ανοιχτή συζήτηση και μοίρασμα σκέψεων, συναισθημάτων και προσωπικών συνειρμών που γεννήθηκαν μέσα από την ταινία, με τη φροντίδα και την καθοδήγηση της κ. Μαυρίδου.

Ελάτε να μιλήσουμε για τις «μορφές» που θα αναδυθούν από τους ήρωες και τις ηρωίδες της ταινίας αλλά και να τους ακούσουμε να «μιλούν» για εμάς.

🎟️ Ειδική τιμή εισιτηρίου: 5€
Διάθεση εισιτηρίων μέσω more.com και στα ταμεία του Ολύμπιον.
https://www.more.com/.../cinema/eidiki-proboli-hagt-joyland/

Για να γίνεις «Φίλος της HAGT» και να μη χάνεις καμιά από τις επόμενες δράσεις μας, άφησε τα στοιχεία επικοινωνίας σου στο κάτω μέρος της αρχικής σελίδας, εδώ: www.hagt.gr

Θα σας περιμένουμε με χαρά!

https://gestaltconferences.gr/gestalt2026/
Gestalt therapy by Gestalt Foundation

14/05/2026

«Μην πολεμάς τη συννεφιά σου»
π. Λίβυος

14/05/2026

Ο Winnicott συναντά την «τέλεια» μητέρα για να οδηγήσει το παιδί να συναντήσει την αρκετά καλή μητέρα !

"Κάτι διαφορετικό για την γιορτή της μητέρας 😃

Ο Donald Winnicott, παιδίατρος και ψυχαναλυτής που συνέβαλε καθοριστικά στην κατανόηση του ασφαλούς δεσμού μας τονίζει κατι που ίσως ξεχνάμε καμιά φορά:

Δεν χρειάζεται ένα παιδί μια «τέλεια» μητέρα.

Χρειάζεται μια «αρκετά καλή μητέρα».

Μια μητέρα αληθινή, με αγωνίες, αμφιβολίες και αγάπη.

Χρόνια πολλά! Και καλή δύναμη ❤️

————————
Εικόνα από το βιβλίο μου «Μαμά, Μπαμπά μ‘ακούτε;»"
Positive Parents

13/05/2026

"Με έχει συγκλονίσει το τραγικό γεγονός των δύο 17χρονων κοριτσιών που έπεσαν από την ταράτσα, επιχειρώντας να βάλουν τέλος στη ζωή τους.

Υπάρχουν στιγμές που οι λέξεις μοιάζουν φτωχές.
Γιατί δεν υπάρχει πιο βαρύς πόνος από την απώλεια ενός παιδιού.
Δεν υπάρχει πιο άδικος θάνατος.
Δεν υπάρχει πιο σκληρή σιωπή από εκείνη που μένει πίσω, όταν ένα παιδί έχει φύγει χωρίς να έχουμε προλάβει να ακούσουμε πόσο πονούσε.

Μπροστά σε τέτοια γεγονότα, όλοι αναζητούμε ένα «γιατί».
Ένα σημείο να κρατηθούμε.
Μια εξήγηση που να κάνει το αδιανόητο λίγο πιο κατανοητό.

Όμως δεν είναι σωστό να αναπαράγονται αποχαιρετιστήρια σημειώματα παιδιών που έφτασαν στην αυτοκτονία ή στην απόπειρα αυτοκτονίας. Όχι από περιέργεια, όχι από συγκίνηση, όχι για να «καταλάβουμε καλύτερα».

Από σεβασμό στα παιδιά.
Από σεβασμό στις οικογένειές τους.
Και από ευθύνη απέναντι σε άλλους ευάλωτους εφήβους που μπορεί να διαβάζουν.

Η ουσία δεν βρίσκεται στη δραματική αναπαραγωγή των τελευταίων λέξεων. Βρίσκεται στο μήνυμα που οφείλουμε όλοι να ακούσουμε.

Το σημείωμα δεν μιλά για μια αποτυχημένη εξέταση. Μιλά για ένα παιδί που είχε χάσει την πίστη ότι υπάρχει μέλλον.

Και αυτό πρέπει να μας σταματήσει όλους.

Γιατί ένα παιδί μπορεί να πονά βαθιά και να συνεχίζει να φαίνεται «κανονικό». Να πηγαίνει σχολείο. Να πηγαίνει φροντιστήριο. Να απαντά στα μηνύματα. Να χαμογελά περιστασιακά. Να κάνει σχέδια για την επόμενη μέρα, ενώ μέσα του δεν πιστεύει πια ότι αυτή η επόμενη μέρα έχει νόημα.

Αυτό είναι που πρέπει να καταλάβουμε.

Η απελπισία ενός εφήβου δεν κάνει πάντα θόρυβο.
Μερικές φορές κρύβεται πίσω από σιωπή.
Πίσω από κούραση.
Πίσω από απόσυρση.
Πίσω από μια φράση που προσπερνάμε: «δεν αντέχω άλλο», «δεν έχει νόημα», «δεν με νοιάζει τίποτα», «θα ήταν καλύτερα να μην υπάρχω».

Αυτές οι φράσεις δεν είναι εφηβική υπερβολή μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Είναι φωνές κινδύνου. Είναι ο τρόπος με τον οποίο ένα παιδί μπορεί να μας ζητά βοήθεια, ακόμη κι όταν δεν ξέρει πώς να τη ζητήσει.

Οι γονείς δεν χρειάζεται να είναι τέλειοι. Κανείς δεν είναι.
Χρειάζεται όμως να είναι παρόντες. Να ακούν χωρίς να βιάζονται να διορθώσουν. Να αντέχουν να ακούσουν το δύσκολο. Να μη μικραίνουν τον πόνο του παιδιού με φράσεις όπως «όλοι περάσαμε δύσκολα», «μην κάνεις έτσι», «θα σου περάσει».

Το σχολείο δεν μπορεί να είναι μόνο χώρος εξετάσεων, βαθμών και επίδοσης. Πρέπει να είναι χώρος όπου ένας έφηβος μπορεί να γίνει αντιληπτός όταν αλλάζει, όταν σιωπά, όταν αποσύρεται, όταν καταρρέει αθόρυβα.

Και εμείς οι παιδίατροι πρέπει να θυμόμαστε ότι η ψυχική υγεία του παιδιού και του εφήβου είναι μέρος της παιδιατρικής φροντίδας. Δεν αρκεί να ρωτάμε μόνο για πυρετό, εμβόλια, ανάπτυξη και εξετάσεις. Πρέπει να ρωτάμε και για τη διάθεση, τον ύπνο, το άγχος, τη μοναξιά, το bullying, την πίεση, την απελπισία.

Να ρωτάμε ευθέως, ανθρώπινα, χωρίς φόβο:

«Πώς είσαι πραγματικά;»
«Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις ότι δεν αντέχεις άλλο;»
«Έχεις σκεφτεί ποτέ να κάνεις κακό στον εαυτό σου;»

Η ερώτηση δεν βάζει ιδέες.
Η σιωπή είναι που αφήνει το παιδί μόνο του με τις ιδέες του.

Η πρόληψη δεν αρχίζει μετά την τραγωδία. Αρχίζει πριν. Όταν το παιδί αλλάζει. Όταν αποσύρεται. Όταν χάνει τη χαρά του. Όταν μιλά για αδιέξοδο. Όταν μοιάζει να έχει χάσει την πίστη ότι υπάρχει μέλλον.

Ας μη μείνουμε μόνο στη φρίκη της είδησης.
Ας μείνουμε στην ευθύνη που αφήνει πίσω της.

Να ακούμε νωρίτερα.
Να ρωτάμε πιο άμεσα.
Να παίρνουμε στα σοβαρά τον πόνο των παιδιών.
Να μη θεωρούμε ποτέ την απελπισία ενός εφήβου «υπερβολή».

Και πάνω απ’ όλα, να θυμίζουμε στα παιδιά μας, ξανά και ξανά, ότι καμία εξέταση, καμία αποτυχία, καμία απόρριψη και καμία δύσκολη περίοδος δεν αξίζει όσο η ζωή τους.

Σε άμεσο κίνδυνο καλούμε 112 ή 166.
Για αυτοκτονικό ιδεασμό ή κρίση υπάρχει η 24ωρη Γραμμή Παρέμβασης για την Αυτοκτονία 1018."
@Κώστας Νταλούκας

(Μέσω Στέλιος Παπαβέντσης)
Σκίτσο: Missy Merida

02/05/2026

Ένα μικρό, ζεστό αντίο για μια ανοιξιάτικη–καλοκαιρινή παύση 🌿☀️

Ο κύκλος της δουλειάς μας, κάνει μια απαλή στάση, για ξεκούραση, ανανέωση και επανασύνδεση.
Η φροντίδα όμως δεν σταματά — απλώς αλλάζει ρυθμό. Είναι στις μικρές στιγμές, στην ανάσα που παίρνεις συνειδητά, στο «είμαι εδώ για μένα», στις σχέσεις που σε στηρίζουν.

Σου εύχομαι αυτό το διάστημα να σου προσφέρει χώρο, φως και τρυφερότητα. Να θυμάσαι πως, ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν πιο αργά, η φροντίδα συνεχίζει να υπάρχει — μέσα σου και γύρω σου.
🌱 🌸

28/04/2026

Οι άνθρωποι θεραπεύονται σε μέρη όπου νιώθουν ασφάλεια. Σε μέρη όπου αισθάνονται ότι τους βλέπουν, ότι τους ακούν, ότι τους καταλαβαίνουν. Θεραπεύονται σε μέρη όπου η κριτική είναι απούσα, και η «αγκαλιά» είναι ανοιχτή με φροντίδα και συμπόνια.
Οι άνθρωποι θεραπεύονται εκεί όπου το φώς καλύπτει το σκοτάδι. Εκεί όπου η αγάπη είναι άφθονη.
Εκεί συμβαίνει η θεραπεία...

Πηγή: @Ψυχής Χώρος - Ψυχοθεραπεία
Τερψιχόρη Σαββαϊδου

08/04/2026

Κι άλλη φορά σε ρώτησα, ραβή, δεν υπάρχει άλλος δρόμος;”
- “Όχι, Ιούδα, αδερφέ μου, άλλος δρόμος δεν υπάρχει”.
-“ Μου το λες για να με παρηγορήσεις, για να με κάμεις να σε προδώσω, δίχως να σπαραχτεί η καρδιά μου· λες πως αντέχω, για να μου δώσεις κουράγιο· όχι, όσο ζυγώνουμε στη φοβερή στιγμή, όχι, δεν αντέχω, ραβή μου!”
- “Αντέχεις, Ιούδα αδερφέ μου· ο Θεός να σου δώσει τη δύναμη, όση σου λείπει, γιατί πρέπει· πρέπει εγώ να σκοτωθώ και συ να με προδώσεις· εμείς οι δυο πρέπει να σώσουμε τον κόσμο· βοήθα με.”
Ο Ιούδας έσκυψε το κεφάλι και σε λίγο:
-“ Αν ήταν εσύ να πρόδινες το δάσκαλό σου, θα το ‘κανες;”
Πολλήν ώρα έμεινε ο Ιησούς συλλογισμένος· τέλος:
-“ Όχι”, είπε,” φοβούμαι πως δε θα μπορούσα· γι’ αυτό κι ο Θεός με λυπήθηκε και μου ‘δωκε το χρέος το πιο εύκολο: να σταυρωθώ.”

Νίκος Καζαντζάκης, Ο τελευταίος πειρασμός” .

εικόνα : Pat jones
Πηγή : ψυχικές καταδύσεις

22/03/2026

"Ο ρόλος της ομάδας είναι να ενεργεί ως μάρτυρας, να υποστηρίζει, να ενισχύει και να παρέχει ανατροφοδότηση.
Η ομάδα επιτρέπει τον πειραματισμό με πολλές καταστάσεις και διεγείρει πιο εύκολα τα συναισθήματα, ενώ η ατομική θεραπεία συχνά βοηθά κάθε άτομο να τελειοποιήσει την κατανόησή του και να αφομοιώσει τα βιώματά του με τον δικό του ρυθμό.
Η ομαδική θεραπεία, γενικά, επιταχύνει τη διεργασία σε μεγάλο βαθμό, εφόσον η ομάδα επιτρέπει πιο εύκολα τη σωματική και συναισθηματική κίνηση, η οποία επηρεάζει τις βαθύτερες περιοχές του εγκεφάλου."
Serge Ginger, 'Θεραπεία Gestalt: Η τέχνη της επικοινωνίας'

#εκπαίδευση #2οέτος #ΑΕνιμα #ομάδα #ΔυναμικήΟμάδας #ψυχοθεραπεία #μέλη #ρόλοι #όριο #ομάδα #επαφή #πειραματισμός #ανατροφοδότηση #διαφοροποίηση #διεργασία

AEnima

01/03/2026

Ομάδες εφήβων 2026
AEnima

Το ΑΕΝΙΜΑ – Κέντρο Αυτογνωσίας και Εκπαίδευσης ανακοινώνει την έναρξη νέου κύκλου Ομάδων Εφήβων, που απευθύνονται σε μαθητές από Γ΄ Γυμνασίου έως και Γ΄

25/02/2026

«Θεραπεύω τις πληγές μου ….»
Το δώρο της ψυχοθεραπείας!

"Οι γονείς συχνά αναρωτιούνται τι μπορούν να κάνουν για να μην πληγώσουν τα παιδιά τους, για να μην επαναλάβουν λάθη, για να τους προσφέρουν ένα πιο υγιές και ασφαλές περιβάλλον. Κι όμως, η πιο σημαντική απάντηση δεν βρίσκεται σε κάποια «τέλεια» μέθοδο διαπαιδαγώγησης, αλλά σε μια εσωτερική διαδρομή: στη δική τους θεραπεία.

Οι πληγές που δεν αναγνωρίζονται δεν εξαφανίζονται. Δεν χάνονται με τον χρόνο, ούτε σβήνονται απλώς επειδή γίναμε ενήλικες. Παραμένουν μέσα μας, επηρεάζοντας τον τρόπο που αντιδρούμε, που θυμώνουμε, που φοβόμαστε, που αγαπάμε. Και πολύ συχνά, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, τις μεταφέρουμε στα παιδιά μας μέσα από τις αντιδράσεις μας, τις προσδοκίες μας, τις υπερβολές μας ή τις σιωπές μας.

Ο πόνος που δεν έχει ακουστεί, ζητάει να ακουστεί. Αν δεν τον ακούσουμε εμείς, θα βρει τρόπο να εκφραστεί μέσα από τη σχέση μας με τα παιδιά μας. Ένα ανεκπλήρωτο συναίσθημα μπορεί να γίνει υπερπροστασία. Μια παλιά απόρριψη μπορεί να γίνει αυστηρότητα. Ένας ανεπεξέργαστος φόβος μπορεί να μετατραπεί σε έλεγχο. Έτσι, η μη επεξεργασμένη εμπειρία περνά από γενιά σε γενιά.

Γι’ αυτό, αν θέλουμε πραγματικά να μην «βλάψουμε» τα παιδιά μας, χρειάζεται πρώτα να στραφούμε προς τον εαυτό μας. Να αναρωτηθούμε:
Ποιες εμπειρίες με σημάδεψαν;
Ποια συναισθήματα έμαθα να καταπιέζω;
Πού ακόμα πονάω;

Η αυτογνωσία δεν είναι πολυτέλεια, είναι πράξη ευθύνης. Όταν ένας γονιός τολμά να αναγνωρίσει τα τραύματά του, να ζητήσει βοήθεια, να μιλήσει, να επεξεργαστεί το παρελθόν του, δεν το κάνει μόνο για τον εαυτό του. Δημιουργεί έναν πιο καθαρό, πιο ασφαλή συναισθηματικό χώρο για τα παιδιά του.

Η καλοσύνη προς τον εαυτό μας είναι ίσως το πιο ουσιαστικό δώρο που μπορούμε να προσφέρουμε στα παιδιά μας. Όταν μαθαίνουμε να αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας με κατανόηση, σεβασμό και ενσυναίσθηση, γινόμαστε πρότυπο για το πώς θα μάθουν κι εκείνα να φέρονται στον εαυτό τους. Τα παιδιά δεν μαθαίνουν τόσο από αυτά που τους λέμε, όσο από τον τρόπο που υπάρχουμε.

Η θεραπεία δεν σημαίνει τελειότητα. Σημαίνει επίγνωση. Σημαίνει να μπορούμε να πούμε «έκανα λάθος» χωρίς να καταρρέουμε. Να μπορούμε να ζητήσουμε συγγνώμη. Να αντέχουμε τα συναισθήματά μας χωρίς να τα ξεσπάμε στους άλλους. Σημαίνει να σπάμε τον κύκλο, ακόμα κι αν αυτό είναι δύσκολο.

Κάθε φορά που επιλέγουμε να δουλέψουμε με τις πληγές μας αντί να τις αγνοούμε, αλλάζουμε την πορεία μιας ολόκληρης γενιάς. Και αυτή είναι ίσως η πιο βαθιά μορφή αγάπης."
Αγγελική Μπολουδάκη