Φωτιάδου Κυριακή, Ψυχολόγος

12/05/2026

Ο αγώνας προς την τελειότητα είναι ένας αγώνας ενάντια στην ίδια μας την ύπαρξη

Στο ευρύτερο κοινωνικοπολιτισμικό πλαίσιο στο οποίο ζούμε, η ζωή μας οργανώνεται όλο και περισσότερο γύρω από την εικόνα, την επίδοση και τη συνεχή αυτοβελτίωση. Μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα, τη διαφήμιση και την κουλτούρα της παραγωγικότητας, προβάλλεται ένα πρότυπο ανθρώπου που χρειάζεται να είναι διαρκώς άριστος, επιτυχημένος και αποδοτικός. Σταδιακά, η αξία του ανθρώπου φαίνεται να συνδέεται όχι με την ίδια του την ύπαρξη, αλλά με το αποτέλεσμα, την απόδοση και το πόσο ανταποκρίνεται σε αυτά τα πρότυπα.

Σε οικογενειακό επίπεδο, αυτές οι κοινωνικές αξίες συχνά μεταφράζονται σε άρρητες προσδοκίες: «προσπάθησε περισσότερο», «μην αποτυγχάνεις», «να είσαι δυνατός». Ακόμη κι όταν δεν εκφράζονται άμεσα, περνούν μέσα από το βλέμμα, τον τόνο της φωνής, την αντίδραση στην αποτυχία, την αποδοχή ή την κριτική. Το παιδί δεν μαθαίνει μόνο τι χρειάζεται να κάνει, αλλά κυρίως τι χρειάζεται να είναι για να ανήκει.

Σταδιακά, αυτές οι εμπειρίες εσωτερικεύονται και μετατρέπονται σε εσωτερικές φωνές: έναν εσωτερικό κριτή που αξιολογεί, συγκρίνει και πιέζει. Μια εσωτερική αίσθηση που λέει «δεν είμαι αρκετός όπως είμαι». Η ανεπάρκεια παύει να είναι μια εμπειρία της στιγμής και γίνεται τρόπος με τον οποίο ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον εαυτό του.

Από αυτό το σημείο, ο αγώνας προς την τελειότητα δεν είναι απλώς προσπάθεια βελτίωσης. Γίνεται μια συνεχής απόπειρα να διορθωθεί κάτι βαθύτερο: η ίδια η αίσθηση του εαυτού. Ο άνθρωπος αρχίζει να αγωνίζεται όχι μόνο για να πετύχει, αλλά για να «αναιρέσει» την εσωτερική εμπειρία του ότι δεν είναι αρκετός.

Έτσι, η τελειομανία μετατρέπεται σε έναν αγώνα ενάντια στην ίδια μας την ύπαρξη. Γιατί ο εαυτός ταυτίζεται με την ανεπάρκεια και κάθε λάθος, κάθε ανάγκη, κάθε αδυναμία δεν βιώνεται απλώς ως ανθρώπινη πλευρά, αλλά ως απόδειξη έλλειψης αξίας.

Ταυτόχρονα, αυτό επηρεάζει βαθιά και τη σχέση με τους άλλους. Ο άλλος δεν βιώνεται πάντα ως χώρος σύνδεσης, αλλά ως καθρέφτης αξιολόγησης: «είμαι αρκετός;», «φαίνομαι σωστός;», «κινδυνεύω να απορριφθώ αν δεν είμαι τέλειος;». Η αυθεντική επαφή δυσκολεύει, γιατί η ευαλωτότητα μοιάζει απειλή.

Και έτσι, ο κυρίαρχος λόγος για την επιτυχία, που ξεκινά μέσα από την κοινωνία, περνά μέσα από την οικογένεια και καταλήγει σε έναν εσωτερικό διάλογο που δεν ησυχάζει ποτέ- όχι απλώς για το τι κάνουμε, αλλά για το αν έχουμε δικαίωμα να υπάρχουμε όπως είμαστε.

Φωτιάδου Κυριακή
Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια

07/05/2026

▪️ Τι είναι η νευροδιαφορετικότητα;

Η έννοια της νευροδιαφορετικότητας βασίζεται στην ιδέα ότι δεν λειτουργούν όλοι οι εγκέφαλοι με τον ίδιο τρόπο — και αυτό είναι μέρος της ανθρώπινης ποικιλομορφίας. Οι διαφορετικοί τρόποι σκέψης, μάθησης, επεξεργασίας πληροφοριών και αλληλεπίδρασης με το περιβάλλον δεν αποτελούν απαραίτητα έλλειμμα, αλλά μια διαφορετική νευρολογική εμπειρία.
Η νευροδιαφορετικότητα (neurodiversity) αναγνωρίζει ότι οι νευρολογικές διαφορές — όπως ο αυτισμός, η ΔΕΠΥ (ADHD), η δυσλεξία και άλλες νευροαναπτυξιακές διαφοροποιήσεις — αποτελούν φυσικές παραλλαγές της ανθρώπινης νευρολογικής ανάπτυξης και όχι απλώς «διαταραχές» που χρειάζονται διόρθωση.

▪️ Τι προτείνει η προσέγγιση της νευροδιαφορετικότητας;
Η προσέγγιση αυτή προωθεί την αποδοχή, τη συμπερίληψη και τον σεβασμό στη διαφορετικότητα, αναγνωρίζοντας παράλληλα τις μοναδικές δυνατότητες που μπορεί να συνοδεύουν τη νευροδιαφορετικότητα, όπως η δημιουργικότητα, η διαφορετική οπτική σκέψη, η καινοτομία και η έντονη εστίαση.

▪️ Τι έχουν πραγματικά ανάγκη οι νευροδιαφορετικοί άνθρωποι;
Άτομα με ΔΕΠΥ, αυτισμό, δυσλεξία και άλλες νευροαναπτυξιακές διαφοροποιήσεις δεν χρειάζονται μόνο λιγότερη κριτική και περισσότερη κατανόηση, χρειάζονται χώρο να υπάρξουν αυθεντικά, χωρίς να πιέζονται διαρκώς να προσαρμοστούν σε πρότυπα που δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες και τον τρόπο λειτουργίας τους.

▪️ Ο ρόλος της κοινωνίας και των επαγγελματιών ψυχικής υγείας
Ως επαγγελματίες ψυχικής υγείας, αλλά και ως κοινωνία, μπορούμε να μετακινηθούμε από το «τι δεν πάει καλά;» στο «τι χρειάζεται αυτός ο άνθρωπος για να ανθίσει;».

▪️ Τι σημαίνει πραγματική αποδοχή;
Η αποδοχή δεν σημαίνει εξιδανίκευση ούτε άρνηση των δυσκολιών. Σημαίνει σεβασμό, κατάλληλη υποστήριξη, προσαρμογή του περιβάλλοντος και ουσιαστική συμπερίληψη.💛

27/04/2026

👉 Η θεραπευτική σχέση βασίζεται στην εμπιστοσύνη και στην αίσθηση ασφάλειας.
Αν νιώθετε ότι κάτι δεν σας ταιριάζει στην θεραπεία σας, αξίζει να το διερευνήσετε με τ@ θεραπευτ@ σας.
Μη διστάσετε να εκφράσετε τις σκέψεις σας με ειλικρίνεια.
Πολλές φορές, αυτές οι συζητήσεις μπορούν να γίνουν μέρος της ίδιας της θεραπευτικής διαδικασίας και να φέρουν σημαντική εξέλιξη στην πορεία. 💬
Και αν τελικά αποφασίσετε να προχωρήσετε σε αλλαγή, αυτό δεν σημαίνει αποτυχία, αλλά μια κίνηση φροντίδας προς τον εαυτό σας.

📌 Το σημαντικό είναι να βρίσκεστε σε ένα πλαίσιο που νιώθετε ότι σας στηρίζει πραγματικά.

Πώς να διακόψετε τη Σχέση με τον θεραπευτή σας. Ένας οδηγός για υγιή μετάβαση. Φυσικά η κάθε σχέση και πορεία είναι διαφορετική.

27/04/2026

Μου φαίνεται ότι η καλή ζωή δεν είναι μια σταθερή κατάσταση. Η καλή ζωή είναι μια διαδικασία, όχι ένας τρόπος ύπαρξης. Μια κατεύθυνση, όχι ένας προορισμός.

Carl Rogers

09/04/2026

🌿 Το Πάσχα είναι μια υπενθύμιση ότι ακόμα και μετά τις πιο δύσκολες περιόδους, υπάρχει χώρος για αναγέννηση, ελπίδα και φως.

Ας επιτρέψουμε χώρο για ηρεμία, σύνδεση με τον εαυτό και ουσιαστική παρουσία στη στιγμή.

Καλό Πάσχα με φως, επίγνωση και εσωτερική ανανέωση 🌱🐣🕯️🥚🐞☀️🪷🪻

Το γραφείο θα παραμείνει κλειστό μέχρι τις 19/4.

03/04/2026

Σας έχει τύχει με τον ερχομό της άνοιξης να πέφτει η διάθεσή σας; Να βιώνετε ένα είδος "εποχιακής κατάθλιψης" αυτή την εποχή, παρά την ομορφιά της φύσης;🌸🌻⛅️🌱🌞🪺🐣
Γιατί όμως μπορεί να συμβαίνει αυτό; ❓

Η άνοιξη είναι μια πολύ ιδιαίτερη εποχή, μια εποχή έντονων αλλαγών τόσο για τη φύση, όσο και για τον άνθρωπο. Οι αχτίδες του ήλιου μας ζεσταίνουν, η μέρα μεγαλώνει, η ....

02/04/2026

Ghosting: γιατί πονάει όταν ο άλλος "εξαφανίζεται"

To Ghosting eείναι ένα ηχηρό μήνυμα απαξίωσης που ενεργοποιεί τα ίδια κέντρα του εγκεφάλου με τον σωματικό πόνο.

Σύμφωνα με έρευνες, ο κοινωνικός αποκλεισμός και η απόρριψη χωρίς εξήγηση προκαλούν μια αίσθηση απειλής για την επιβίωση, καθώς ο άνθρωπος είναι ον κοινωνικό και η αποδοχή από την ομάδα ή τον σύντροφο αποτελεί βασική ανάγκη (Kross et al., 2011). Στην περίπτωση του ghosting, το άτομο που δέχεται τη σιωπή βιώνει αυτό που ονομάζεται διφορούμενη απώλεια (ambiguous loss). Πρόκειται για μια μορφή πένθους όπου το αντικείμενο της απώλειας είναι σωματικά παρόν (το άτομο ζει, ανεβάζει stories, είναι online) αλλά ψυχολογικά απών.

Link στο πρώτο σχόλιο 👇

01/04/2026

Θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά όλους τους θεραπευόμενούς μου για την εμπιστοσύνη που μου έχουν δείξει αυτά τα χρόνια. 🙏🙏🙏
Είναι πραγματικά τιμή μου να είμαι συνοδοιπόρος στο ταξίδι της θεραπείας σας — ένα ταξίδι γεμάτο συγκινήσεις και βαθιά ανθρώπινη σύνδεση, όπου η ευαλωτότητα μετατρέπεται σε δύναμη και η επαφή με τον εσωτερικό εαυτό ανοίγει νέους δρόμους κατανόησης κι εξέλιξης. 🙏

Οι θετικές σας αξιολογήσεις αποτελούν για μένα πολύτιμο κίνητρο να εξελίσσομαι και να συνεχίζω τη δουλειά μου με αφοσίωση, συνέπεια και φροντίδα. 🫶

Θα ήθελα επίσης να ευχαριστήσω το doctoranytime για την πολύτιμη υποστήριξη του, δίνοντάς μου τη δυνατότητα να προσφέρω το έργο μου με μεγαλύτερη προσβασιμότητα και να έρχομαι σε επαφή με ανθρώπους που αναζητούν ουσιαστική βοήθεια. 😊

Συνεχίζουμε μαζί, με εμπιστοσύνη, συνέπεια και φροντίδα. 🤍

20/03/2026

🎬 #4η θεματική Cinematherapy: Πένθος, σιωπή κι ενοχή 😞😶

🎥Ταινία: Ordinary People (Robert Redford, 1980)

Η ταινία ακολουθεί μια οικογένεια που προσπαθεί να συνεχίσει τη ζωή της μετά από μια τραγική απώλεια. Η σιωπή μέσα στην οικογένεια δυσχεραίνει την επεξεργασία του πένθους, ενισχύει τις συγκρούσεις και την απομόνωση. Ο Κόνραντ, έφηβος γιος, παλεύει με έντονα συναισθήματα ενοχής, θλίψης κι οργής. Καθώς προσπαθεί να ανακτήσει τον έλεγχο του εαυτού του και να αντέξει τα συναισθήματά του, ξεκινά ψυχοθεραπεία. Οι οικογενειακές ισορροπίες αλλάζουν και οι σχέσεις μέσα στην οικογένεια δοκιμάζονται.
___________________________________________________________________

🎞️Καθώς παρακολουθείς την ταινία, αναρωτήσου:
❓Ποια σκηνή σε άγγιξε περισσότερο και γιατί;
❓Ποια συναισθήματα αναδύονται μέσα σου κατά την παρακολούθηση της ταινίας;
❓Ποιος χαρακτήρας σου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση;
❓Υπάρχει κάποια σκηνή που σου θυμίζει κάτι από τη δική σου οικογένεια/τη δική σου ζωή;

🎞️Αφού δεις την ταινία, αναρωτήσου:
❓Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι διαφορετικοί τρόποι με τους οποίους τα μέλη της οικογένειας προσπαθούν να αντέξουν την απώλεια. Παρατήρησε τις μεταξύ τους αλληλεπιδράσεις και αναρωτήσου ποια ανάγκη μπορεί να κρύβεται πίσω από τη συμπεριφορά τους; Τι είναι αυτό που ίσως δυσκολεύονται να πουν ο ένας στον άλλο;
❓Πώς διαχειρίζονται τα μέλη της οικογένειας το πένθος τους;
❓Πώς επηρεάζει η ενοχή τον τρόπο που ο Κόνραντ βλέπει τον εαυτό του;
❓Με ποιον τρόπο βοηθά η ψυχοθεραπεία τον Κόνραντ;
❓Με ποιον τρόπο ο πατέρας προσπαθεί να δημιουργήσει σύνδεση με τον γιο του;
❓Τι μπορεί να φοβάται η μητέρα και δυσκολεύεται να εκφράσει συναίσθημα;
❓Πώς αλλάζουν οι σχέσεις μέσα στην οικογένεια όταν αρχίζει να λέγεται η αλήθεια;

🧘Αναστοχασμός🧠

Το πένθος μέσα σε μια οικογένεια αποτελεί μια τραυματική κι ιδιαίτερα οδυνηρή εμπειρία, ιδίως όταν πρόκειται για ένα ξαφνικό ή βίαιο θάνατο ενός μέλους. Όσο μεγαλύτερος είναι ο πόνος της απώλειας, τόσο δυσκολότερο είναι να μιλήσει ο άνθρωπος για το συναίσθημά του.😥
Η ταινία Ordinary People αποτυπώνει πώς το ξαφνικό πένθος μπορεί να βιωθεί μέσα σε μια οικογένεια. Κάποια μέλη αποφεύγουν το συναίσθημά τους, παγώνουν συναισθηματικά και σιωπούν για το πένθος, ενώ άλλα μέλη αναζητούν τη σύνδεση μέσα από την έκφραση των συναισθημάτων τους. Παράλληλα, στην ταινία βλέπουμε τον ήρωα να υποφέρει από μετατραυματικό στρες και να παρουσιάζει τη λεγόμενη «ενοχή του επιζώντα», ένα φαινόμενο κατά το οποίο ένα άτομο αισθάνεται ένοχο για την επιβίωσή του από μια συνθήκη στην οποία άλλα άτομα έχασαν τη ζωή τους. Ο Conrad νιώθει υπεύθυνος για τον θάνατο του αδελφού του και κουβαλά ένα βαρύ φορτίο ως το παιδί που επέζησε, που επηρεάζει βαθιά τη σχέση του με τους γονείς και τον κόσμο γύρω του.
Σύμφωνα με τη συστημική προσέγγιση, το πένθος είναι μια διαδικασία που κλονίζει ολόκληρο το οικογενειακό σύστημα και τις ισορροπίες του. Όταν ο πόνος δε βρίσκει χώρο να εκφραστεί, εμφανίζεται ως σιωπή, πάγωμα, απομάκρυνση ή σύγκρουση, δημιουργώντας εμπόδια στην επικοινωνία και τις σχέσεις. Αντίθετα, το να επιτραπεί ο θρήνος και η ειλικρινής έκφραση του πόνου για την απώλεια – όσο δύσκολη κι αν είναι αυτή – μπορεί να δημιουργήσει γέφυρες συναισθηματικής σύνδεσης, κατανόησης κι αποδοχής ανάμεσα στα μέλη.
Όταν τα μέλη της οικογένειας μπορούν να μοιραστούν την ευαλωτότητά τους χωρίς φόβο, δημιουργείται συναισθηματική ασφάλεια που επιτρέπει τη συναισθηματική σύνδεση και την αλληλοϋποστήριξη, αντί για απομόνωση και παγίδευση στον πόνο. 🗣️🫂

🎞️Με αφορμή την ταινία, μπορείς να αναρωτηθείς για τη δική σου ζωή:
❓Πώς έχεις μάθει να διαχειρίζεσαι το πένθος ή την απώλεια;
❓Όταν βιώνεις δύσκολα συναισθήματα, πόσο εύκολο είναι για σένα να τα εκφράσεις;
❓Γύρω από ποια θέματα υπάρχει σιωπή στην οικογένειά σου; Τι μπορεί να εξυπηρετεί η σιωπή;
❓Πόσο ασφαλές είναι να μοιραστείς ένα δύσκολο συναίσθημα στους οικείους σου; Πώς αντιδρούν οι δικοί σου στην έκφραση των οδυνηρών συναισθημάτων;
❓Μπορεί να υπάρχει κάτι που να ήθελες να πεις σε κάποιο μέλος της οικογένειάς σου και παρόλα αυτά να μην το λες; Τι θα άλλαζε στη σχέση σας αν το έλεγες;
❓Τι θα μπορούσε να αλλάξει στις σχέσεις μας αν υπήρχε περισσότερος χώρος για συναισθηματική ειλικρίνεια κι έκφραση;

✨Θα χαρώ να μοιραστείτε σκέψεις/προβληματισμούς/συναισθηματικές αντιδράσεις σας γύρω από την ταινία, κάποια από τις απαντήσεις σας στα παραπάνω ερωτήματα ή ακόμη και κάποια απορία γύρω από το cinematherapy. 😊
-------------------------------------------------------------------
🎥Στην κινηματογραφοθεραπεία (cinematherapy) οι ταινίες αξιοποιούνται ως εργαλείο διερεύνησης συναισθημάτων, πεποιθήσεων και ταυτίσεων, προσφέροντας ένα πεδίο για προσωπικό αναστοχασμό και θεραπευτικό διάλογο. Μέσα από την προβολή και τη συζήτηση, το κινηματογραφικό υλικό μπορεί να λειτουργήσει ως αφετηρία για βαθύτερη κατανόηση του εαυτού και των σχέσεών μας. 🍿

Check out the official Ordinary People (1980) trailer starring Donald Sutherland! Let us know what you think in the comments below.► Buy or Rent on FandangoN...

15/03/2026

Πως φαντάζεστε τον τέλειο θεραπευτή;
Ο μύθος του τέλειου θεραπευτή.

"Ο μύθος του τέλειου θεραπευτή.

"Μα καλά, είσαι ψυχολόγος και αγχώνεσαι;".

Κάποτε θα ένιωθα ενοχές που δεν διαχειριζόμουν όλα μου τα συναισθήματα τέλεια, που δεν είχα τις τέλειες σχέσεις, την τέλεια δουλειά και καθημερινότητα.

Πλέον σκέφτομαι πόσο υψηλές προσδοκίες έχουν κάποιοι άνθρωποι από τους άλλους, αλλά και από τον ίδιο τους τον εαυτό. Τόσο που με κάνει να σκέφτομαι ότι φοβούνται να νιώσουν, να σπάσουν, να χαλάσουν κάτι από την τέλεια πραγματικότητα τους.

Οι θεραπευτές δεν είμαστε τέλειοι, και είμαστε εντάξει με αυτό. Για αυτό μπορούμε και είμαστε θεραπευτές. Γιατί αν δεν αγκαλιάσεις τα ευάλωτα κομμάτια σου, πως θα αγκαλιάσεις των άλλων;

Ο Γιουνγκ έλεγε, μόνο ο πληγωμένος θεραπευτής θεραπεύει.
Οι θεραπευτές είμαστε άνθρωποι πρώτα από όλα, με την δική μας ιστορία, τις πληγές και τις χαρές. Απλά φροντίζουμε τις πληγές μας να τις αναγνωρίζουμε και να τις επουλώνουμε. Με πολλές ώρες θεραπείας. Για να μην μολύνουμε τους ανθρώπους που κάθονται απέναντί μας.

Είμαστε όμως άνθρωποι, που συναντάνε ανθρώπους."
-------------------------------------------------
Via: The Play Therapist | www.fractalart.gr