Γραφείο Ψυχοθεραπείας - Ιωάννα Κουτσοπούλου

27/04/2026

Υπάρχει ένα είδος άγχους που δεν ανταποκρίνεται στη διαβεβαίωση.

Κάνεις ό,τι μπορείς για να το αποτρέψεις: λες στον εαυτό σου ότι είσαι ασφαλής, χτίζεις μια σταθερή, αξιόπιστη ζωή. Λες «όχι» πιο συχνά απ’ ό,τι «ναι», χωρίς να συνειδητοποιείς ότι οργανώνεις τη ζωή σου γύρω από την αποφυγή.

Αλλά το νιώθεις. Πάντα το νιώθεις. Κάτι έρχεται να σε βρει· κάτι καταστροφικό και μη αναστρέψιμο.

Φοβάσαι ότι θα καταρρεύσεις και πιστεύεις ότι δεν θα ανακάμψεις ποτέ.

Έτσι κάνεις τα πάντα για να το αποτρέψεις. Σφίγγεις πιο πολύ την αγκαλιά σου γύρω από τα παιδιά σου. Παραμένεις σε εγρήγορση και μένεις μέσα. Βρίσκεσαι σε μια κατάσταση διαρκούς αναμονής, νομίζοντας ότι έτσι θα είσαι προετοιμασμένος όταν τελικά συμβεί.

Η ζωή σου μικραίνει· ο φόβος σου μεγαλώνει.

Το 1974, ο ψυχαναλυτής D.W. Winnicott πρότεινε μια ιδέα ριζοσπαστική για την εποχή της: αυτό που φοβάσαι περισσότερο έχει ήδη συμβεί.

Το εννοούσε κυριολεκτικά.

Κάποια στιγμή νωρίς στη ζωή σου, συνέβη κάτι συντριπτικό. Εγκαταλείφθηκες, απορρίφθηκες, απογοητεύτηκες. Ό,τι κι αν ήταν, συνέβη σε ένα τόσο πρώιμο στάδιο ανάπτυξης, που δεν υπήρχε ακόμα ένα «εσύ» για να το βιώσει ως γεγονός. Έτσι δεν ενσωματώθηκε ποτέ ως μνήμη.

Σφηνώθηκε στο νευρικό σου σύστημα ως φόβος.

Και όταν επιστρέφει αργότερα, όταν πια έχεις διαμορφωθεί ως άτομο, δεν μοιάζει με κάτι που συνέβη. Μοιάζει με κάτι που πρόκειται να συμβεί, κι έτσι νιώθεις τρόμο.

Γι’ αυτό και η αποφυγή δεν λειτουργεί.

Γιατί δεν μπορείς να ξεφύγεις από κάτι που έχει ήδη συμβεί.

Κι όταν τελικά καταλαβαίνεις ότι η κατάρρευση που φοβάσαι έχει ήδη συμβεί, μια παράδοξη ανακούφιση έρχεται.

https://www.thehowtolivenewsletter.org/p/fearofbreakdown?fbclid=IwZnRzaARcYcJleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZAo2NjI4NTY4Mzc5AAEes5EM_4M0rVXg3DAXRPECGuRZ7dk8DdBSfT01YkdB2E1NGIPahjBsftjz56Y_aem_ibYYXQaL1Uo_RTL2d3sprQ

10/04/2026

09/04/2026

Ευχές για ένα όμορφο Πάσχα με αγάπη και ειρήνη!

13/01/2026

| Haruki Murakami | 12 Ιανουαρίου 1949 |

Και όταν η καταιγίδα τελειώσει, δεν θα θυμάσαι καν πώς κατάφερες να επιβιώσεις. Δεν θα είσαι καν σίγουρος ότι έχει τελειώσει. Αλλά ένα πράγμα είναι σίγουρο: όταν βγεις από την καταιγίδα δεν θα είσαι ο ίδιος άνθρωπος με αυτόν που μπήκε.

Και αυτό είναι το νόημα της καταιγίδας.

| Ο Κάφκα στην ακτή | μτφρ.: Αργυρώ Μαντόγλου | εκδόσεις Ψυχογιός |

https://biblionet.gr/%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%89%CF%80%CE%BF/?personid=16556

04/12/2025

04/12/2025

03/10/2025

When a parent lashes out or withdraws—and never apologizes—the child is left with only one option: “It must be me. I must be the problem.”

And here’s the deeper reason why:

🔹Because the person in power didn’t take responsibility. Someone had to carry the blame, so the child picked it up.

🔹Because if I take responsibility, maybe I can control it. Maybe I can fix it. Maybe I can make sense of a scary world by taking ownership of it.

That’s how shame becomes twofold: I’m wrong, and if I change, maybe I’ll be safe. But that childhood survival strategy doesn’t disappear when we grow up.

🔹It shows up in the workplace, where we apologize for someone else’s temper.

🔹It shows up in relationships, where silence makes us wonder, “What did I do wrong?”

🔹It shows up in friendships, where we blame ourselves for distance we didn’t create.

Shame is what happens when real accountability is missing, and we try to take it on ourselves.

Healing begins when we can name this distortion for what it is—and slowly practice handing responsibility back.

Because safety doesn’t come from carrying the blame.

It comes from connection, repair, and learning that we never had to earn love by fixing what wasn’t ours.

22/09/2025

https://www.facebook.com/share/p/1BJikGDD2h/?mibextid=wwXIfr

♥️💫

15/08/2025

I just am⁣
⁣
I am not where I was ⁣
or where I am headed.⁣
I am here, in-between, ⁣
living the moment;⁣
sometimes with certainty, ⁣
sometimes on a whim.⁣
I am neither lost nor found⁣
I just am.