ΧαράΖω - Σταματίνα Σταθάκη ψυχολόγος

21/05/2026

«Στάθηκε δίπλα στο παράθυρο, μόνη με τις σκέψεις της. Οσο πιο δυνατά χτυπούσε ο νυχτερινός αέρας το δακρυσμένο πρόσωπό της, τόσο πιο δυνατές γινόντουσαν οι φωνές στο κεφάλι της. Συνειδητοποίησε ένα πράγμα, αφού πρώτα σκέφτηκε όλα τα αγόρια που πέρασαν, στάθηκαν και έφυγαν…
Συνειδητοποίησε πως το γυμνό σώμα της είχε εκτιμηθεί από αυτά τα αγόρια πολύ περισσότερο σε σχέση με τις φορές που είχε λάβει λουλούδια στη ζωή της…
Και αυτό είναι εξαιρετικά ειρωνικό, διότι το κορίτσι απεχθανόταν το σώμα της και αγαπούσε τα λουλούδια!»
Α. 14 χρονών

Τι να πω για τη νέα γενιά; Δεν σταματούν να με εκπλήσσουν ευχάριστα!
Το παραπάνω κείμενο το έγραψε μια έφηβη θεραπευόμενή μου θέλοντας να μιλήσει για την αληθινή σύνδεση.

Ζούμε σε μια εποχή όπου οι άνθρωποι ποθούν σώματα πιο εύκολα από όσο φροντίζουν ψυχές,
Όπου πολλοί άνθρωποι μαθαίνουν να προσφέρονται, αλλά όχι να συνδέονται.
Να αγγίζονται, αλλά όχι να νιώθουν ασφάλεια.
Να επιθυμούνται, αλλά όχι να αγαπιούνται.

Όσο όμως υπάρχουν νέοι που σκέφτονται έτσι, ε τότε έχουμε ελπίδα!

21/05/2026

Το να φροντίζεις τον εαυτό σου
δεν σε κάνει λιγότερο διαθέσιμο για τους άλλους.
Σε βοηθά να είσαι πιο παρών, πιο αληθινός!

20/05/2026

10/05/2026

Η μητρότητα δεν είναι μόνο φροντίδα.
Είναι παρουσία.
Είναι συναισθηματική διαθεσιμότητα.
Είναι το βλέμμα που καθησυχάζει,
η αγκαλιά που χωρά τον φόβο,
η σταθερότητα που βοηθά ένα παιδί να χτίσει μέσα του ασφάλεια.

Αυτό που θυμόμαστε περισσότερο δεν είναι όσα έκανε ή δεν έκανε μια μητέρα… αλλά το πώς μας έκανε να νιώθουμε!

Σήμερα είναι μια μέρα αναγνώρισης για όλες τις μητέρες που προσπαθούν, αντέχουν, αμφιβάλλουν, κουράζονται και συνεχίζουν.

Χρόνια πολλά σε κάθε μητέρα. 🌷

05/05/2026

Μερικές από τις πιο ουσιαστικές στιγμές θεραπείας δεν συμβαίνουν πάντα σε ένα γραφείο.
Συμβαίνουν όταν σταματάς για λίγο…
με έναν καφέ στο χέρι,
μια σελίδα ανοιχτή
και τον εαυτό σου επιτέλους παρόντα.

21/04/2026

Έμεινες πάλι στο διαβάστηκε;

Το ότι δεν απαντά κάποιος, δεν λέει πάντα κάτι για σένα.

Ξέρω πόσο εύκολα μπορεί να σε πιάσει το άγχος όταν βλέπεις “διαβάστηκε” και δεν υπάρχει απάντηση.

Και το μυαλό αρχίζει να γεμίζει σενάρια:
«μήπως είπα κάτι λάθος;»
«μήπως τον/την ενόχλησα;»
«μήπως δεν με θέλει;»

Αλλά πολύ συχνά, η πραγματικότητα είναι πολύ πιο απλή από όλα αυτά που σκέφτεσαι.
Βλέπεις μόνο τη σιωπή και τη γεμίζεις με δικές σου σκέψεις.

Και όσο πιο σημαντικός είναι ο άλλος για σένα, τόσο πιο εύκολα η σιωπή του γίνεται μήνυμα για σένα.

Αλλά η σιωπή δεν είναι πάντα μήνυμα.
Κάποιες φορές είναι απλώς… σιωπή.

Και δεν χρειάζεται κάθε «δεν απάντησε» να σημαίνει απόρριψη.

Τελικά αυτό που σε κουράζει περισσότερο δεν είναι το μήνυμα που δεν ήρθε.
Είναι η ιστορία που αρχίζεις να λες στον εαυτό σου για αυτό το μήνυμα.

Και ίσως εκεί αξίζει να σταματάς λίγο και να ρωτάς:
«Ξέρω όντως τι συμβαίνει ή το συμπεραίνω μόνος/η μου;»

20/04/2026

Μήπως δεν είναι τεμπελιά;

Μερικές φορές δεν είναι τεμπελιά.

Είναι εκείνο το “θα το κάνω μετά” που δεν έχει να κάνει με αδιαφορία, αλλά με το ότι το μυαλό σου είναι ήδη γεμάτο.

Ίσως έχεις κουραστεί.
Ίσως το σκέφτεσαι τόσο πολύ που τελικά δεν ξεκινάς καθόλου.
Ίσως φοβάσαι ότι δεν θα βγει όπως θέλεις.

Και τότε το αφήνεις… όχι γιατί δεν σε νοιάζει, αλλά γιατί σε πιέζει.

Η αναβολή δεν σημαίνει πάντα ότι δεν προσπαθείς.
Μερικές φορές σημαίνει ότι προσπαθείς να διαχειριστείς πολλά μαζί.

Και αντί να σε χαρακτηρίσεις “τεμπέλη”, ίσως αξίζει να ρωτήσεις τον εαυτό σου:
«Τι με δυσκολεύει πραγματικά εδώ;»

19/04/2026

Συχνά ακούω γονείς να λένε:
«Θέλω το παιδί μου να αποκτήσει αυτοπεποίθηση, γι’ αυτό το αφήνω να κάνει πράγματα μόνο του από μικρό».

Και πράγματι, η αυτονομία είναι σημαντική.

Αλλά η αυτοπεποίθηση δεν χτίζεται απλώς όταν ένα παιδί κάνει πράγματα μόνο του.
Χτίζεται όταν νιώθει ασφάλεια ενώ τα κάνει.

Και η ασφάλεια δεν έρχεται από την απουσία των ορίων.
Έρχεται μέσα από αυτά.

Ένα παιδί που μεγαλώνει χωρίς σαφή όρια, δεν νιώθει πιο “ελεύθερο”.
Συχνά νιώθει μόνο του σε έναν κόσμο που δεν καταλαβαίνει ακόμη.

Αντίθετα, όταν υπάρχουν σταθερά, ξεκάθαρα και υποστηρικτικά όρια,
το παιδί ξέρει μέχρι πού μπορεί να φτάσει — και αυτό του δίνει σιγουριά να εξερευνήσει λίγο πιο πέρα.

Η αυτοπεποίθηση δεν είναι “κάνω τα πάντα μόνος μου”.
Είναι “ξέρω ότι μπορώ, γιατί υπάρχει μια βάση που με κρατά”.

Και αυτή η βάση χτίζεται πρώτα μέσα στη σχέση.

Δεν σημαίνει ότι δεν αφήνουμε τα παιδιά να δοκιμάσουν.
Σημαίνει ότι είμαστε εκεί, βάζοντας ένα πλαίσιο που τα προστατεύει χωρίς να τα περιορίζει ασφυκτικά.

Για ένα παιδί, το όριο δεν είναι εμπόδιο.
Είναι σημείο αναφοράς.

Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο, μαθαίνει σιγά-σιγά να εμπιστεύεται όχι μόνο τον κόσμο γύρω του, αλλά και τον ίδιο το τον εαυτό.

Και να θυμόμαστε: η αυτοπεποίθηση δεν είναι απλώς να φεύγω.
Είναι να ξέρω πώς να σταθώ εκεί που πηγαίνω.

18/04/2026

Βλέπω καθημερινά πόσο δύσκολο είναι για τους ανθρώπους να πουν «δεν είμαι καλά».

Αυτό ξεκινάει από κάτι πολύ απλό:
από το πόσες φορές μας ρωτάνε «τι κάνεις;» και απαντάμε μηχανικά «καλά».

Όχι γιατί είμαστε καλά πάντα, αλλά γιατί έτσι έχουμε μάθει.
Γιατί δεν υπάρχει χρόνος, χώρος ή ασφάλεια να πούμε κάτι πιο αληθινό.

Και σιγά-σιγά συνηθίζουμε να μην ακούμε ούτε εμείς οι ίδιοι πώς είμαστε πραγματικά.

Ίσως αξίζει να δώσουμε χώρο σε μια πιο ειλικρινή εκδοχή του εαυτού μας.

Ακόμα κι αν είναι απλώς να απαντήσουμε: «όχι και τόσο καλά σήμερα».

Και ίσως το πιο σημαντικό είναι να ξέρουμε ότι υπάρχει κάποιος όπου μπορούμε να το πούμε όταν είμαστε έτοιμοι.

10/03/2026

Το λεγόμενο gentle parenting συχνά παρερμηνεύεται.
Δεν σημαίνει «χωρίς όρια»,
αλλά με σεβασμό και σύνδεση.
Όταν όμως η προσπάθεια για κατανόηση καταλήγει σε απουσία ορίων, τότε πράγματι το μοντέλο καταρρέει.

Ως ψυχολόγος βλέπω συχνά ότι τα παιδιά χρειάζονται και τα δύο: συναισθηματική ασφάλεια αλλά και σαφή, σταθερά όρια.
Η πρόκληση δεν είναι να είμαστε “gentle” ή “strict”, αλλά να βρίσκουμε την ισορροπία.

Στην πράξη, πολλοί γονείς προσπαθούν να αποφύγουν την αυστηρότητα και καταλήγουν να φοβούνται να βάλουν όρια.

Ίσως τελικά το ζητούμενο δεν είναι ένα σωστό μοντέλο γονεϊκότητας, αλλά η ικανότητα να είμαστε παρόντες, σταθεροί και ανθρώπινοι.

Η ενσυναίσθηση χωρίς όρια μπερδεύει.
Τα όρια χωρίς ενσυναίσθηση πληγώνουν.
Η ισορροπία είναι αυτό που τελικά βοηθά ένα παιδί να μεγαλώσει.

Όλο και περισσότερες μελέτες υποστηρίζουν πλέον ότι η υπερβολικά ήπια διαπαιδαγώγηση που προτείνει το gentle parenting ίσως να μην είναι τελικά η βέλτιστη οδός. Η ψυχοθερ....