07/04/2026
1 μήνα μετά… και το σώμα μου δεν είναι το ίδιο.
Και δεν χρειάζεται να είναι.
Είναι ένα σώμα που γέννησε.
Που επουλώνεται.
Που ξενυχτάει.
Που θρέφει ένα μωρό αποκλειστικά από τον εαυτό του.
Ένα σώμα που δίνει κάθε μέρα, χωρίς να ζητάει χρόνο ενώ τον χρειάζεται.
Στη λοχεία δεν “επιστρέφεις”.
Μαθαίνεις ξανά τον εαυτό σου, σε μια νέα εκδοχή.
Και ίσως το πιο σημαντικό που μπορώ να θυμάμαι είναι αυτό:
δεν χρειάζεται να βιαστώ το σώμα μου να μικρύνει,
όταν μόλις κατάφερε κάτι τόσο μεγάλο.
Αν είσαι κι εσύ σε αυτή τη φάση… δεν είσαι μόνη. 🤍