27/01/2026
Όταν η αγάπη για την ομάδα γίνεται πένθος...
Η είδηση του θανάτου νέων ανθρώπων που ταξίδευαν για να στηρίξουν την ομάδα τους δεν αφορά μόνο τον αθλητισμό. Μας αφορά όλους. Γιατί δεν μιλάμε απλώς για φιλάθλους, μιλάμε για ανθρώπους που κινούνταν από κάτι βαθύτερο: την ανάγκη να ανήκουν, να μοιράζονται, να αισθάνονται ζωντανοί μέσα από μια κοινή εμπειρία.
Ο αθλητισμός, από ψυχολογική σκοπιά, δεν είναι ποτέ ουδέτερος. Είναι πεδίο ταύτισης, συναισθηματικής επένδυσης και συλλογικής ταυτότητας.
Για πολλούς ανθρώπους,ιδίως νέους, η ομάδα λειτουργεί ως σημείο αναφοράς: «εκεί ανήκω», «εκεί με καταλαβαίνουν», «εκεί δεν είμαι μόνος». Το ταξίδι για έναν αγώνα δεν είναι απλώς μετακίνηση· είναι τελετουργία. Είναι η προσμονή, η ένταση, η χαρά του “μαζί”.
Όταν μια τέτοια διαδρομή καταλήγει σε τραγωδία, το σοκ είναι διπλό. Χάνεται η ζωή, αλλά τραυματίζεται και το νόημα. Ο θάνατος έρχεται απροσδόκητα σε μια στιγμή που ήταν φορτισμένη με ενθουσιασμό, ελπίδα και αγάπη. Αυτό κάνει το πένθος πιο βαρύ, πιο δύσκολο να επεξεργαστεί ψυχικά.
Το πένθος, όμως, εδώ δεν είναι μόνο ατομικό. Είναι συλλογικό. Πενθεί η οικογένεια, οι φίλοι, αλλά πενθεί και η κοινότητα των φιλάθλων. Άνθρωποι που δεν γνωρίστηκαν ποτέ μεταξύ τους νιώθουν τον ίδιο κόμπο στο στομάχι. Γιατί αναγνωρίζουν τον εαυτό τους σε αυτούς που χάθηκαν. «Θα μπορούσα να είμαι εγώ». Αυτή η ταύτιση γεννά θλίψη, φόβο, αλλά και μια σπάνια αίσθηση ενότητας.
Σε τέτοιες στιγμές, ο αθλητισμός δείχνει και το πιο ανθρώπινο πρόσωπό του. Όταν οι αντίπαλοι σωπαίνουν, όταν τα συνθήματα μετατρέπονται σε λεπτά σιγής, όταν τα χρώματα ξεθωριάζουν μπροστά στον πόνο, τότε θυμόμαστε κάτι βασικό: πριν από ομάδες, είμαστε άνθρωποι. Και πριν από νίκες ή ήττες, υπάρχει η ζωή.
Ως ψυχολόγος, θεωρώ σημαντικό να ειπωθεί κάτι που συχνά παραλείπουμε: η αγάπη για την ομάδα δεν είναι υπερβολή, ούτε “φανατισμός” από μόνη της. Είναι ανάγκη για σύνδεση. Το πρόβλημα δεν είναι το συναίσθημα, αλλά όταν ξεχνάμε να προστατεύουμε τη ζωή στο όνομά του.
Και το πένθος, όσο βαρύ κι αν είναι, χρειάζεται χώρο να εκφραστεί, χωρίς βιασύνη, χωρίς υποτίμηση.
Η μνήμη αυτών των νέων ανθρώπων δεν τιμάται μόνο με λόγια ή αφιερώσεις.
Τιμάται όταν κρατάμε ζωντανό το ανθρώπινο νόημα του αθλητισμού: τη χαρά, τη συνύπαρξη, την ασφάλεια, τον σεβασμό στη ζωή.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, καμία φανέλα δεν αξίζει περισσότερο από έναν άνθρωπο. Και καμία νίκη δεν μπορεί να παρηγορήσει μια τέτοια απώλεια.
✏️ Αντώνιος Καλέντζης, MSc Κλινικός Ψυχολόγος
PAOK FC / ΠΑΕ ΠΑΟΚ , PAOK BC / ΚΑΕ ΠAOK @ακόλουθοι