Αντώνιος Καλέντζης, MSc Κλινικός Ψυχολόγος

23/05/2026

😎Σε κάποιες χώρες αποταμιεύουν χρήματα.
🤷🏻‍♂️Σε κάποιες άλλες αποταμιεύουν αποδείξεις…

Κάποιοι άλλοι αποταμιεύουμε screenshots από άρθρα που θα διαβάσουμε “το βράδυ” και μετά τα βρίσκουμε τρία χρόνια μετά, σαν αρχαιολογικά ευρήματα της προσωπικής μας φιλοδοξίας.

Αλλά πίσω από κάθε ποσοστό αποταμίευσης υπάρχει κάτι βαθιά ψυχολογικό.

Η αποταμίευση δεν είναι μόνο οικονομική συμπεριφορά.
Είναι και συναισθηματικός δείκτης.

Δείχνει πόσο ασφαλής νιώθει ένας άνθρωπος.
Πόσο μέλλον αντέχει να φανταστεί.
Πόση αβεβαιότητα μπορεί να κουβαλήσει χωρίς να καταρρεύσει μέσα στις ανάγκες του σήμερα.

Όταν ένα νοικοκυριό αποταμιεύει, δεν βάζει απλώς χρήματα στην άκρη.

Βάζει στην άκρη ένα μικρό κομμάτι από το αύριο.

Και όταν δεν μπορεί να αποταμιεύσει, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι ανεύθυνο.

Μερικές φορές σημαίνει ότι η ζωή έγινε πολύ ακριβή, πολύ γρήγορη, πολύ θορυβώδης.

Το ενοίκιο μπαίνει στο σπίτι πριν από εμάς.
Οι λογαριασμοί κάθονται στον καναπέ.
Το σούπερ μάρκετ ανοίγει το ψυγείο και μας κοιτάζει με ύφος: “πάλι εσύ;”

Και το νευρικό μας σύστημα ψιθυρίζει:

“Δεν σχεδιάζουμε το μέλλον σήμερα.
Προσπαθούμε να επιβιώσουμε από τον μήνα.”

Γι’ αυτό τα οικονομικά δεδομένα δεν είναι ποτέ απλώς ψυχροί αριθμοί.

Το ποσοστό αποταμίευσης είναι και ένα ψυχολογικό δελτίο καιρού.

Μας δείχνει πού οι άνθρωποι νιώθουν αρκετά ασφαλείς για να καθυστερήσουν την κατανάλωση.
Και πού αναγκάζονται να ξοδέψουν την ελπίδα τους πριν τελειώσει ο μήνας.

Ίσως λοιπόν το ερώτημα δεν είναι μόνο:

“Πόσα αποταμιεύουν οι άνθρωποι;”

Αλλά και:

“Πόσο ψυχικό χώρο τούς αφήνει η κοινωνία για να φανταστούν το μέλλον;”

Γιατί κανείς δεν χτίζει ανθεκτικότητα μέσα σε μόνιμο πανικό.

Και κανείς δεν αποταμιεύει εύκολα όταν το αύριο μοιάζει με απλήρωτο λογαριασμό.

Πηγή: Eurostat, Household saving rate [tec00131], 2024.

Ερευνητικό πλαίσιο: Skoblar, A. (2024). The puzzle of household savings in the European Union: tracing influences across time and space. Public Sector Economics, 48(3), 247–282. https://doi.org/10.3326/pse.48.3.1

23/05/2026

Πέρασε σχεδόν 1 μήνας από την συμμετοχή μου ως ομιλητής στο Διεθνές Συνέδριο Πολιτικών Επιστημών που διεξήχθη στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης…

Ένα ταξίδι ζωής… ένα σημείο αναφοράς… και μια παρακαταθήκη για το μέλλον μου ως ερευνητής.

Αξιοσημείωτο , δε, η έρευνά μου στην Πολιτική Ψυχολογία αναφέρεται από τον διεθνή τύπο και υπάρχει ενδιαφέρον από διακεκριμένους επιστήμονες στην Βρετανία και από Ευρωπαϊκά Πανεπιστήμια.
Επίσης, είμαι μέσα στα 5 μέλη που είναι καλεσμένα στο Βρετανικό Κοινοβούλιο τον Ιούλιο ώστε να συζητήσουμε για θέματα που αφορούν την πολιτική ψυχολογία στην σύγχρονη δημοκρατία με επιτροπή του Κοινοβουλίου και βουλευτές.
Και κάπου εκεί ήρθε η επισήμανση του Favikon ότι είμαι στην 42 θέση στο LinkedIn ως προς την επιρροή που ασκώ από την θέση μου… ανάμεσα σε κορυφαίους επιστήμονες, ερευνητές, πολιτικούς και επιτυχημένους επιχειρηματίες.

Ως προς την αναφορά της έρευνάς μου και του έργου μου στην Ελλάδα … ίσως θα πρέπει να προσπαθήσω λίγο ακόμα 🤷🏻‍♂️ Νομίζω ότι αρκετοί της γενιάς μου νιώθουν την ίδια απόγνωση, αλλά δεν πτοούμαστε αλάνια μου 🙏🏻

Όπως και να έχει, το πιο σημαντικό δεν είναι ο προορισμός αλλά η αξία που παίρνει το ταξίδι σου όταν το μοιράζεσαι με συνοδοιπόρους που νοιάζονται για σένα, ♥️.

@κορυφαίοι θαυμαστές

23/05/2026

📰 Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον που με συμπεριέβαλε στο ρεπορτάζ του για την αυξανόμενη βία στην περιοχή μας το τελευταίο χρονικό διάστημα.
*Εφημερίδα Πελοπόννησος 23-24/5/2026.

✔️ «Χρειαζόμαστε οικογένειες που ακούν, σχολεία που παρεμβαίνουν έγκαιρα και κοινότητες που διδάσκουν ενσυναίσθηση, αυτοέλεγχο και σεβασμό πριν ο θυμός γίνει βία.»

#ψυχολογος #ψυχολογία #παιδιά #παιδι #βία

21/05/2026

Ευχαριστώ το Center of Academic Research and Studies (CEARS) για την πρόσκληση στο podcast με θέμα «το άγχος των εξετάσεων».

20/05/2026

🖊️Υπήρξε μια εποχή που νόμιζα ότι η αγάπη ήταν κάτι που το κερδίζεις…

Που έλεγα «ναι» με το στόμα, ενώ μέσα μου κάτι ψιθύριζε «όχι».

Που νόμιζα ότι, αν γίνω αρκετά βολικός, δεν θα με αφήσει κανείς.

Μου πήρε χρόνια να καταλάβω πως κάθε «ναι» που δεν ήταν αληθινό, ήταν ένα μικρό «όχι» στον εαυτό μου.

Τα όρια δεν ήρθαν για να με κάνουν σκληρό. Ήρθαν για να μου θυμίσουν ότι υπάρχω κι εγώ μέσα στις σχέσεις μου.

Και ναι…κάποιοι έφυγαν. Αλλά έμειναν αυτοί που με ήθελαν αληθινό, όχι εύκολο.

Το πρώτο «όχι» τρέμει. Το ξέρω. Αλλά είναι κι ο πρώτος ήχος της φωνής σου που γυρίζει σπίτι.

Ποιο «όχι» δυσκολεύεσαι πιο πολύ να πεις; 👇

Αντώνιος Καλέντζης, MSc Κλινικός Ψυχολόγος

#ψυχολογία #ψυχικήυγεία #σχεσεις #αγάπη #όρια

19/05/2026

♥️Κάποιες φορές,
αναγνωρίζεις το άγχος του παιδιού σου
πριν ακόμη το πει.

Το βλέπεις στο βλέμμα,
στη σιωπή,
στον τρόπο που σφίγγει τα χέρια του,
στο «δεν θέλω» που κρύβει ένα «φοβάμαι».

Και ίσως αυτό δεν συμβαίνει επειδή είσαι υπερβολικός.
Ίσως συμβαίνει επειδή κάποτε
κανείς δεν στάθηκε αρκετά κοντά σου
για να ακούσει το δικό σου άγχος.

Τώρα όμως μπορείς να γίνεις
ο άνθρωπος που τότε χρειαζόσουν.

Όχι για να μεγαλώσεις ένα παιδί χωρίς φόβο,
αλλά για να του μάθεις πως ο φόβος
δεν χρειάζεται να μένει μόνος.

Εκεί αρχίζει η θεραπεία.
Όχι στην τελειότητα.
Στην παρουσία.

Αντώνιος Καλέντζης, MSc Κλινικός Ψυχολόγος

#ψυχολογία #ψυχολόγος #ψυχικήυγεία #αγάπη #παιδιά
@ακόλουθοι

16/05/2026

🧐 Η φωνή μας δεν περνά απλώς από τα αυτιά του παιδιού.
Περνά και από το νευρικό του σύστημα.

Νέα έρευνα δείχνει ότι η σκληρή διαπαιδαγώγηση όπως φωνές, απειλές ή σωματική τιμωρία, μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο το παιδί μαθαίνει να διαχειρίζεται το στρες.

Το παιδί δεν χρειάζεται τέλειους γονείς.

Χρειάζεται έναν ενήλικα που μπορεί να κάνει παύση, να αναπνεύσει και να απαντήσει με σταθερότητα αντί να αντιδράσει με ένταση.

Η αυτορρύθμιση δεν διδάσκεται με φωνές.
Χτίζεται μέσα από συν-ρύθμιση.

Αποθήκευσέ το αν είσαι γονέας ή επαγγελματίας που δουλεύει με παιδιά.

🖊️ , Κλινικός Ψυχολόγος

#γονείς #παιδί #ψυχολογία #γονεϊκότητα

Πηγή: Sun, J., Li, L., Chow, S.-M., & Lunkenheimer, E. (2026). Child Development. https://doi.org/10.1093/chidev/aacag033

13/05/2026

📰 Σήμερα, στην Εφημερίδα Γνώμη Πατρών δημοσιεύθηκε η τοποθέτησή μου για το ατυχές συμβάν με τις ανήλικες κοπέλες.

‼️ Τα παιδιά μας, φωνάζουν, ακόμα και με την σιωπή τους… ας ανοίξουμε τα μάτια μας ώστε να προλάβουμε και άλλα τέτοια γεγονότα.

📌Το σημείωμα έλεγε «συγγνώμη». Αυτές οι έφηβες ένιωθαν ενοχή για τον δικό τους πόνο. Αυτό είναι το πιο συγκλονιστικό.
Δεν χρειαζόταν να ζητήσουν συγγνώμη. Χρειάζονταν κάποιον να τις ακούσει.

Αντώνιος Καλέντζης, MSc Κλινικός Ψυχολόγος

13/05/2026

Ευχαριστώ την Εφημερίδα Γνώμη Πατρών για την δημοσίευση της τοποθέτησής μου.

Ο κλινικός ψυχολόγος Αντώνης Καλέντζης, με αφορμή το τραγικό περιστατικό, καταθέτει στη «Γνώμη» τη δική του προσέγγιση. «Στην Ηλιούπολη, δύο 17χρονες κοπέλες έφτασα...

13/05/2026

«Δεν άφησαν σημείωμα αποτυχίας. Άφησαν σημείωμα αγάπης. Αυτό μας λέει όλα για το πού αποτύχαμε εμείς.»​​​​​​​​​​​​​​​​

Αντώνιος Καλέντζης, MSc Κλινικός Ψυχολόγος

#ψυχολογία #εφηβεία #πανελλήνιες #εξετάσεις #γονεις

12/05/2026

Δεν θέλω πάντα συμβουλές.
Δεν θέλω να μου λες μόνο «όλα θα περάσουν».
Μερικές φορές θέλω απλώς να με δεις.

Να δεις ότι χαμογελάω και μέσα μου κουράστηκα.
Ότι λέω «είμαι καλά», ενώ νιώθω πως πέφτω.
Ότι μεγαλώνω σε έναν κόσμο που μετρά επιδόσεις, εικόνες και αντοχές,
κι εγώ απλώς προσπαθώ να αναπνεύσω.

Μη θυμώνεις όταν κλείνομαι.
Μη με λες υπερβολικό.
Μη θεωρείς δεδομένο ότι επειδή είμαι παιδί, δεν πονάω βαθιά.

Κάποιες μέρες νιώθω πως σχοινοβατώ.
Και αυτό που χρειάζομαι δεν είναι να μου μάθεις να μην πέφτω.
Είναι να ξέρω ότι αν πέσω… θα είσαι εκεί να με κρατήσεις.

Αγκάλιασέ με λίγο παραπάνω.
Άκουσέ με λίγο πιο αληθινά.
Ρώτησέ με πώς είμαι… και μείνε να ακούσεις την απάντηση.

Γιατί καμιά φορά… ένας νέος δεν χρειάζεται απαντήσεις…
Χρειάζεται απλά μια αγκαλιά να του θυμίζει ότι αξίζει να μείνει εδώ… να προσπαθήσει… να ζήσει ώστε να δει την ομορφιά πέρα από τις δύσκολες ημέρες που βιώνει .

🖊️Αντώνιος Καλέντζης, MSc Κλινικός Ψυχολόγος

@ακόλουθοι

#παιδι #ψυχολογος #κατάθλιψη #σχεσεις #γονεις