09/02/2024
"..Γιατί κάνουμε παιδιά; Η απάντηση δεν είναι η ίδια σε όλες τις εποχές και τα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Αντιθέτως, εξαρτάται από την αξία που αποδίδουμε στα παιδιά και τις προσδοκίες που έχουμε από αυτά.
Για προφανείς λόγους, αλλά και βάσει ερευνών, όσο πιο παραδοσιακή ή/και φτωχή είναι μία χώρα, τόσο πιο αυξημένη είναι η εννοιολόγηση των παιδιών με όρους υλικο-οικονομικούς & κοινωνικο-παραδοσιακούς (Kagitcibasi & Ataca 2015). Αντιθέτως, όσο πιο πλούσια γίνεται μια χώρα και όσο ανεβαίνει το μορφωτικό επίπεδο, οι άνθρωποι κάνουν παιδιά κυρίως για λόγους ψυχολογικο-συναισθηματικούς.
Μέχρι περίπου τη δεκαετία του 1990, οι νέοι δέχονταν εξωφρενικές πιέσεις να παντρευτούν και να γεννοβολήσουν, αλλιώς θεωρούνταν ότι είχαν αποτύχει στη ζωή τους. Αν έκαναν δυο τρία παιδιά, αρκούσε να τους παρέχουν τροφή, στέγη και σπουδές – τίποτα άλλο! Δεν υπήρχε όλη αυτή η ανήλεη πίεση που δέχονται οι σημερινοί γονείς ν’ αφιερώνουν «ποιοτικό» χρόνο στο παιδί τους, να παίζουν μαζί του, να κουβεντιάζουν, να εξηγούν, να διαπαιδαγωγούν, να λαμβάνουν υπόψη τις ευαισθησίες του συγκεκριμένου παιδιού, ν’ ασχολούνται ενεργά με τη συναισθηματική και νοητική του πρόοδο κοκ. Όπως έχει πει χιουμοριστικά η συγγραφέας Φραν Λίμποουιτς (η οποία μεγάλωσε τη δεκαετία του 1950): «Οι γονείς μας δεν μας έδιναν τόση προσοχή τότε όσο σήμερα […] Βασικά, οι γονείς μας δεν μας συμπαθούσαν. Ο κόσμος το ξεχνάει αυτό. Οι γονείς μας ήταν συνέχεια θυμωμένοι μαζί μας […] Οι γονείς μας μας αγαπούσαν αλλά δεν ήταν υποχρεωμένοι να μας συμπαθούν κιόλας»...
Μέχρι περίπου τη δεκαετία 1990, οι Έλληνες γονείς δεν περνούσαν πολύ χρόνο με τα παιδιά τους κι αυτό θεωρούταν εντάξει. Αν δεν έπαιζαν με τα παιδιά τους ή δεν είχαν διαβάσει δέκα βιβλία για τη σωστή συναισθηματική διάπλαση των παιδιών ή δεν είχαν πάει το παιδάκι τους να το εξετάσει μία ειδικός για μαθησιακές δυσκολίες ή σ’ έναν παιδοψυχολόγο για να δουν γιατί είναι τόσο κλειστό, κανείς δεν τους κοίταζε με μισό μάτι.
Το να κάνεις παιδί απαιτεί πλέον τεράστια συναισθηματική και χρονική επένδυση σε σύγκριση με το παρελθόν.
Αυτό σημαίνει ότι πολλοί νέοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται τη γονεϊκότητα ως μια ακραία απαιτητική και εξουθενωτική δραστηριότητα σε σύγκριση με τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας, που απλά έκαναν παιδιά. "
https://lyo.gr/%ce%b3%ce%b9%ce%b1%cf%84%ce%af-%ce%ba%ce%ac%ce%bd%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5-%ce%bb%ce%b9%ce%b3%cf%8c%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%b8%cf%8c%ce%bb%ce%bf%cf%85-%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%b4%ce%b9/?fbclid=IwAR3ywEbnWrJ-Az6zSf6GVk5lbR8vy0bbwmi_pWRCYuChkckSaaS0NKES5V8
Είναι μόνο για οικονομικούς λόγους που παγκοσμίως κάνουμε λιγότερα ή καθόλου παιδιά; Ή μήπως έχει επίσης σχέση με τη σημερινή, πολύ διαφορετική αξία και λειτουργία...
