23/01/2026
Στην 4η συνάντηση της ομάδας μελέτης αξιοποιήσαμε την κλινική βινιέτα του Αμερικάνου ψυχοθεραπευτή παιδιών και εφήβων Kronengold (2021) για να αναλογιστούμε πότε και πώς παιχνίδια της καθημερινότητας, όπως μερικά αμαξάκια, μπορούν να έχουν θεραπευτική αξία και να προωθούν την ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού. Ακολουθήσαμε τη σκέψη του συγγραφέα στο ότι το παιχνίδι είναι μεν η φυσική γλώσσα των παιδιών αλλά η αναπτυξιακή πρόοδος δεν είναι αυτόματο και φυσικό επακόλουθο του παιχνιδιού, αναγνωρίζοντας ότι για κάποια παιδιά το παιχνίδι μπορεί να γίνει πεδίο αποδιοργάνωσης χωρίς έναν ενήλικα συν-ρυθμιστή. Θαυμάσαμε πώς ο συγγραφέας μέσα σε μια συνεδρία αξιοποίησε τεχνικές δραματοποίησης, μετάθεση θυμού, ανταγωνιστικό παιχνίδι, τεχνίτη κρίση και έπαινο για να στηρίξει ένα εξάχρονο αγόρι να μοντελοποιήσει νέες συμπεριφορές. Σε κλίμα εμπιστοσύνης, προσπαθήσαμε να απαντήσουμε στα εξής:
- Πώς νιώθουμε όταν δεχόμαστε άμεση επίθεση από ένα παιδί και πώς διαχειριζόμαστε τις προκλητικές συμπεριφορές στο θεραπευτικό δωμάτιο, όπως στην περίπτωση του συγγραφέα;
- Πότε η δραματοποίηση και το παιχνίδι ρόλων γίνονται σκηνή αναπαραγωγής της δυσκολίας και πότε αποτελούν θεραπευτικό μηχανισμό ανάδειξης σύνθετων συναισθημάτων;
- Σε ποιες στιγμές, ως θεραπευτές/τριες, νιώθουμε την παρόρμηση είτε να «σώσουμε» το παιδί από τη ματαίωση, είτε να του «διδάξουμε» τη ρύθμιση, αντί να την συν-δημιουργήσουμε μέσα στο παιχνίδι ή την εικαστική έκφραση;
- Πόσο εύκολο είναι να μπαίνουμε σε «ρόλους» για να αναδυθεί το συναίσθημα του παιδιού χωρίς να το κυριέψει;
Συμφωνήσαμε με τον συγγραφέα πως όσο καλά κι αν πάει μια συνεδρία, ο εαυτός δεν χτίζεται σε μία θεραπευτική ώρα. Ανοίγει, όμως, ένα «παράθυρο» από το οποίο τόσο το παιδί όσο και ο/η επαγγελματίας ψυχικής υγείας βλέπουν πλευρές της ανθεκτικότητας του παιδιού και της θεραπευτικής σχέσης που ίσως δεν ήταν μέχρι τότε διαθέσιμες ή ορατές.