25/10/2020
Ο κρατικός μηχανισμός εδώ και πολλά χρόνια θέλει συμβάσεις. Συμβάσεις όμως με αυτή του την ανικανότητα και ανευθυνότητα, δε θα μπορέσει ποτέ να έχει. Τουλάχιστον όχι από όσους έχουν επενδύσει χρήματα και χρόνο στις γνώσεις τους και δεν έχουν τη διάθεση να τα αποτιμήσουν, όσο ένα κομμάτι χαριστικού φιλοδωρήματος. Σίγουρα όχι και από όσους δε θα θελήσουν να κρυφτούν πίσω από μια σύμβαση και επί της ουσίας να εξασφαλίσουν τα προς το ζην, εκβιάζοντας με το επίπεδο της δουλειάς τους.
Προφανώς η φυσικοθεραπεία για εμάς δεν είναι ένα απλό επάγγελμα. Είναι κάτι παραπάνω, είναι μια ψυχική και σωματική κατάθεση και αυτό το γνωρίζει πολύ καλά όποιος έχει παραβρεθεί δίπλα μας στα στρώματα. Δεν είναι όμως το χόμπι μας. Είναι ο τρόπος μέσω του οποίου βιοποριζόμαστε και σχεδιάζουμε και τις δικές μας τις ζωές.
Πλέον δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία για την επιμονή να ενταχθούμε όλοι στις συμβάσεις. Τα πάντα είναι ηλεκτρονικά καταγεγραμμένα. Δεν υπάρχει από πουθενά διασπορά εξόδων. Η μόνη διαφοροποίηση θα είναι η δυνατότητα που θα έχει το κράτος να φέρεται ακόμη πιο αφερέγγυα στους επαγγελματίες σε σχέση με τους γονείς (μικρότερο πολιτικό κόστος γαρ) και η δυνατότητα του στο τέλος του έτους, αν δε του βγαίνουν τα κουκιά, να υφαρπάζει κομμάτι από τη δική μας εργασία και ουσιαστικό από τα δικά μας όνειρα.
Οι αποφάσεις παίρνονται από ανθρώπους και αυτοί πρέπει να αναλαμβάνουν την ευθύνη. Μπορεί ο καθένας από εμάς και ο κάθε γονέας ξεχωριστά, να κοιτάξει το μικροσυμφέρον του, το άμεσο και βραχυπρόθεσμο. Ας αναλογιστούμε όμως πόσες φορές τα κράτος έχει αποδείξει διαχρονικά το πραγματικό του ενδιαφέρουν και θα αντιληφθούμε πως μπροστά μας υπάρχει το τυρί, αλλά η παγίδα είναι καλά κρυμμένη. Και αυτό αφορά όλους μας. Επαγγελματίες και θεραπευόμενους.
Ο καθένας μας λοιπόν ας πάρει μια θέση. Να πιέσει ή να αποδεχτεί. Να πολεμήσει ή να συνθηκολογήσει. Να απαιτήσει ή να ισορροπήσει. Γιατί το ξέρουμε πολύ καλά πως εδώ μιλάμε για ζωές, με όλες τις έννοιες που θα μπορούσαν αυτές να έχουν. Και γνωρίζουμε επίσης πολύ καλά, πως όλες οι πορτοκαλιές δεν κάνουν τα ίδια πορτοκάλια. Όπου πορτοκαλιές βάλτε τους θεραπευτές. Το κράτος ζητάει ισοπέδωση της ποιότητας της θεραπείας. Και τότε μαθημένοι στα ψίχουλα - οικονομικά, συναισθηματικά, ψυχικά - θα είμαστε όλοι ευκολότερα θύματα για ακόμη μεγαλύτερη απώλεια των δικαιωμάτων μας.
Οι διεκδικήσεις είναι ανάλογες των απαιτήσεων. Ας στραφούμε λοιπόν ο καθένας στον εαυτό του και ας αποφασίσουμε τι θέλουμε για τις ζωές μας. Όλοι όσοι εμπλεκόμαστε στην ευρύτερη έννοια της ειδικής αγωγής. Οι πάντες.
