08/04/2026
Άνθρωποι αγαπημένοι, που πολλές φορές τους λέμε ξανά και ξανά τα ονόματά μας, κι όμως εκείνοι μπορεί να τα ξεχάσουν ....αλλά ποτέ δεν ξεχνάνε να μας χαρίσουν το χαμόγελό τους. Ένα χαμόγελο ζεστό, αληθινό, που λέει περισσότερα από κάθε λέξη. Μια αγκαλιά που μιλάει κατευθείαν στην καρδιά.
Μαζί τους κάναμε τόσα απλά και όμορφα πράγματα· φτιάξαμε Lego, παίξαμε τένις, ήπιαμε καφέ, τραγουδήσαμε το «Να ’τανε το 1821» και τον Ακάθιστο ύμνο. Και μέσα σε όλα αυτά, χωρίς να το καταλάβουμε, κάναμε ένα ταξίδι αλλιώτικο. Ένα ταξίδι πέρα από κάθε δυσκολία μνήμης.
Γιατί μπορεί να μην θυμόντουσαν, όμως ένιωθαν. Ένιωθαν τη χαρά, τη ζεστασιά, το άγγιγμα, το χαμόγελο και την αγάπη που τους δίναμε απλόχερα. Και ίσως αυτό να είναι το πιο σημαντικό απ’ όλα — να μπορείς να κάνεις κάποιον να νιώθει, ακόμα κι όταν οι λέξεις και οι αναμνήσεις χάνονται.