22/12/2022
Στην Ψυχοδυναμική Ψυχοθεραπεία ποτέ δεν ήταν αυτοσκοπός να ασχολούμαστε εμμονικά με την θετική σκέψη. Η εστίαση μονάχα στις «καλές» πλευρές του/της εαυτού/ής μας και της ζωής, μονάχα άρνηση μπορεί να φέρει και έναν πολύ καλά οχυρωμένο εαυτό/ή, που απέναντι σε κάθε δυσκολία και εμπόδιο θα διαλύεται. Η ζωή ποτέ δεν ήταν στρωμένη με ροδοπέταλα, ούτε θα είναι ποτέ, αλλά πολλοί γονείς φρόντισαν να μας προστατεύσουν τόσο πολύ από τις δυστυχίες μεγαλώνοντάς μας κι έτσι μάθαμε να ζούμε μέσα στο ψέμα του «όλα καλά θα πάνε». Το να σκεφτόμαστε θετικά και να μην στενοχωριόμαστε γιατί δεν πρέπει, είναι ένα ψέμα με το οποίο μας μεγάλωσαν. Δεν χρειάζεται μόνιμα να σκεφτόμαστε θετικά (μάλλον ανήκει σε άλλη/ον η ανάγκη να σκέφτεται μόνιμα θετικά) και εννοείται ότι πρέπει να στενοχωριόμαστε, να το επεξεργαζόμαστε και να καταλαβαίνουμε γιατί συμβαίνει αυτό. Σκοπός στην ψυχοθεραπεία, λοιπόν, είναι να δώσουμε χώρο σε όλα τα συναισθήματα και, κυρίως, στα «αρνητικά», που έχουμε μάθει από μικρά παιδιά να κάνουμε πέρα. Τι έχει να μας πει η θλίψη, η ντροπή, η απόγνωση, η μελαγχολία, η ζήλεια, ο φόβος του να μείνουμε μόνοι/ες/α; Τελικά, γιατί είναι τόσο κακό να τα βιώνουμε και να είμαστε ειλικρινείς με τον/ην εαυτό μας και τους/τις άλλους/ες;
Η ζωή μας είναι αναγκαίο να εμπλουτίζεται από τα καλά και τα κακά, τα ευχάριστα και τα δυσάρεστα και, οπωσδήποτε, όλες τις ενδιάμεσες ποιότητές τους. Τότε ίσως και να έρθουμε σε μερική επαφή με τον αληθή εαυτό μας (έννοια κατά Winnicott) και να καταφέρουμε να απολαύσουμε ειλικρινείς και αυθεντικές σχέσεις.
Το ποίημα ανήκει στον Χρίστο Λάσκαρη, από την ποιητική συλλογή "Δωμάτιο για έναν".