Πηλίτσης Χρήστος, Ψυχολόγος - Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας

05/02/2026

Ποια είναι τελικά η θέση του ψυχολόγου στην Ελλάδα του 2026;

Ο κλάδος μας παραμένει παραγκωνισμένος από την ίδια την κοινωνική δομή. Λίγοι φαίνεται να γνωρίζουν πώς και πότε να αξιοποιήσουν έναν ψυχολόγο. Η ψυχολογία συνεχίζει να αντιμετωπίζεται ως εργαλείο «έκτακτης ανάγκης», κλειδωμένο σε γραφεία, μακριά από την καθημερινή ζωή, την εργασία, τις ομάδες και την πραγματική κοινωνική λειτουργία.

Και εμείς; Συχνά σιωπηλοί. Κρυμμένοι πίσω από ρόλους, τίτλους και ασφαλή δωμάτια. Παρόντες στα social media ως εικόνα, αλλά απόντες από τον δημόσιο διάλογο που θα μπορούσε να αλλάξει ουσιαστικά τα πράγματα.

Η κοινωνία πιστεύει ότι δεν χρειάζεται τον ψυχολόγο, μέχρι να καταρρεύσει. Και τότε τον αναζητά ως τελευταία λύση, όχι ως συνοδοιπόρο εξέλιξης και ζωής.

Ο ψυχολόγος του 2026 δεν μπορεί να παραμένει μόνο θεραπευτής κρίσεων. Οφείλει να γίνει μέρος της πρόληψης, της καθημερινότητας, της δημιουργίας, της εργασίας και πολλών ακόμη πεδίων όπου ο άνθρωπος ζει και δρα.

Από τη δική μας πλευρά, δεν χρειαζόμαστε άλλες κοινωνικές «γλάστρες» ή lifestyle σχολιαστές. Και ο κόσμος δεν χρειάζεται άλλους αόρατους επαγγελματίες ούτε μια αόρατη επιστήμη.

Το «2026» είναι απλώς ένας αριθμός και δεν συμβολίζει απαραίτητα εξέλιξη. Στην Ελλάδα εξακολουθούμε να ακούμε φράσεις όπως: «Τρελοί είμαστε για ψυχολόγο;», «Εγώ τα λύνω μόνος μου», «Το παιδί θα σημαδευτεί», «Η εκκλησία ξέρει», «Είμαι πολύ σκληρός για να πάω σε ψυχολόγο», «Η ψυχική υγεία είναι για τους πλούσιους». Η λέξη «τρέλα» συνεχίζει να αντικαθιστά την έννοια της φροντίδας.

Και μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, πολλοί ψυχολόγοι παλεύουν για την επαγγελματική τους βιωσιμότητα με τρόπους που συχνά απομακρύνονται από τη δεοντολογία και το ουσιαστικό αντικείμενο της επιστήμης, προβάλλοντας κάτι διαφορετικό από αυτό που πραγματικά μπορούν να προσφέρουν μέσα στον χώρο τους.

Όλοι μιλούν για την αξία της ψυχολογίας μέχρι να έρθει η στιγμή να την εντάξουν, να την πληρώσουν ή να της δώσουν πραγματικό χώρο. Κι εμείς, αντί να τον διεκδικούμε, πετάμε σαν κοινωνικές πεταλούδες (social butterflies) γύρω από την εικόνα μας και τα κοινωνικά δίκτυα!

Χ.Π.

03/02/2026

(Gr/En) Νόημα / Meaning

Νόημα είναι η αίσθηση ότι όσα ζούμε έχουν αξία και σκοπό για εμάς. Δεν το βρίσκουμε έτοιμο, το δημιουργούμε μέσα από τις εμπειρίες, τις σχέσεις και τις επιλογές μας.

🌍

Meaning is the sense that what we experience has value and purpose for us. It is not something we find ready-made, we create it through our experiences, relationships, and choices.

26/01/2026

Η ψυχή ζητά αγκάλιασμα, κατανόηση και φροντίδα. Και ακόμη περισσότερο μέσα σε μια σχέση. Κάθε άνθρωπος το έχει ανάγκη.

Κάθε ψυχή πληγώνεται όταν αυτά εξαπατηθούν ή δεν προσφερθούν.

Η μοιχεία αφήνει δύο ψυχές κενές. Η μία προσπαθεί να καλύψει το κενό με τη σάρκα και η άλλη με το συναίσθημα.

Η σάρκα φθείρεται. Η ψυχή ποτέ.

X.Π.

24/01/2026

Η καύλα της εξουσίας και το τραύμα που αφήνει πίσω της.

Υπάρχει μια μορφή ηδονής που
σπάνια κατονομάζεται: η ηδονή της εξουσίας..

Δεν μιλάμε ούτε για ευθύνη, ούτε για καθοδήγηση. Μιλάμε για την καύλα του να ελέγχεις έναν πιο αδύναμο άνθρωπο. Στην εκπαίδευση, αυτή η παθολογία βρίσκει πρόσφορο έδαφος.

Παιδιά χωρίς φωνή, χωρίς δύναμη, χωρίς δυνατότητα διαφυγής.
Κι απέναντί τους, ενήλικες με θεσμική κάλυψη.

Από τα μαθητικά μου χρόνια γνώρισα αυτό το σύμπτωμα καλά: δημόσιες «πρωινές αναφορές», εξευτελισμός μπροστά σε όλη την τάξη, σφαλιάρα ως μέσο «διαπαιδαγώγησης» επειδή μίλησα.

Όχι γιατί ήμουν επικίνδυνος.
Αλλά γιατί μπορούσαν να το κάνουν.
Γιατί είχαν το ελεύθερο.

Πρόσφατα στις Σέρρες, καθηγήτρια υποχρέωσε μαθητή να φιμώσει συμμαθητή του. Όχι μεταφορικά. Κυριολεκτικά. Η δικαιοσύνη μίλησε.
Αλλά το ψυχικό αποτύπωμα στο παιδί δεν «καταδικάζεται» ποτέ.
Ο εξευτελισμός δεν είναι πειθαρχία. Είναι τραυματική εμπειρία. Και το τραύμα δεν τελειώνει στο περιστατικό συνεχίζει μέσα στο άτομο.

Στην ψυχολογία, τέτοιες πράξεις δεν αφήνουν απλώς κακές αναμνήσεις. Δημιουργούν
εσωτερικευμένη ντροπή,
φόβο απέναντι στην εξουσία,
μαθημένη σιωπή, διάρρηξη της αίσθησης ασφάλειας
και συχνά, έναν ενήλικα που είτε υποτάσσεται είτε αναπαράγει την ίδια βία στην πορεία της ζωής του.

Η παιδεία μας εδώ και χρόνια αιμορραγεί. Όπως και η κοινωνία μας. Δεν πρόκειται για έλλειψη γνώσης..

Πρόκειται για έλλειψη ψυχικής επάρκειας. Επικίνδυνα συναισθηματικά ανεκπαίδευτοι άνθρωποι διαχειρίζονται εύθραυστες ψυχές, χωρίς ουσιαστική αξιολόγηση, χωρίς ψυχολογικό έλεγχο, χωρίς λογοδοσία.

Και κάθε φορά που λέμε «ήταν άλλη εποχή», «ήταν μεμονωμένο», «έτσι μάθαμε», επιτρέπουμε στο τραύμα να διαιωνίζεται.

Η εξουσία στην εκπαίδευση δεν είναι δικαίωμα εκτόνωσης.
Είναι αποτυχία κοινωνικής οριοθέτησης και ένδειξη ψυχικής ανεπάρκειας.

Και πολλοί απέτυχαν να διατηρήσουν το προνόμιο της ανθρώπινης φύσης.

Χ.Π.

*Το παραπάνω κείμενο αποτελεί κοινωνικό-ψυχολογικό σχόλιο πάνω στην κατάχρηση εξουσίας στην εκπαίδευση και στο ψυχικό της αποτύπωμα.*

23/01/2026

Όλοι κινούμαστε στον ίδιο δρόμο αλλά όχι με τα ίδια βάρη. Το να είμαστε ευγενικοί είναι το λιγότερο που μπορούμε να προσφέρουμε!

21/01/2026

Μερικές φορές η μεγαλύτερη πίεση που νιώθουμε δεν προέρχεται απαραίτητα από εμάς, αλλά από την ιδέα ότι πρέπει να επιμείνουμε σε έναν στόχο, ακόμα κι αν βλέπουμε ότι δε "βγαίνει".

Νέα έρευνα δείχνει ότι η επιμονή σε λάθος στόχους μπορεί να προκαλέσει άγχος, στρες, ακόμα και κατάθλιψη ειδικά όταν η προσπάθεια γίνεται εμμονή και ξεχνάμε άλλες πτυχές της ζωής μας.

Οι επιστήμονες διακρίνουν δύο τρόπους προσκόλλησης σε έναν στόχο με το:

1) «Εμμονικό πάθος», όταν σκεφτόμαστε συνεχώς τον στόχο, ακόμα κι όταν πονάει.

2) «Αρμονικό πάθος», όταν αγαπάμε τον στόχο αλλά έχουμε χώρο και για άλλα πράγματα στη ζωή μας.

Μερικές ιδέες - σκέψεις που προκύπτουν από την έρευνα είναι οι εξής:

- Ίσως να τροποποιήσουμε έναν στόχο αντί να τον κυνηγάμε χωρίς όριο.

- Να σταματήσουμε κάτι που δεν μας θρέφει, αλλά μας εξαντλεί.

- Να βρούμε στόχους που συνδέονται με την ικανοποίηση, πληρότητα και ευεξία και όχι με την πίεση

Η ερώτηση λοιπόν που προκύπτει είναι το πότε αξίζει να επιμένουμε σε έναν στόχο και πότε να τον αφήνουμε;

19/01/2026

Με μικρά βήματα, το κομμάτι της εργασίας έγινε όχι η επιβίωση, αλλά η φθορά της ανθρωπότητας.

Σκέψεις για την εργασία και το ανθρώπινο ὄν.

Το ἔργον πριν γίνει μόχθος

18/01/2026

17/01/2026

Από πότε η ψυχολογία συνδέεται με την πολιτική; Η απάντηση είναι, σχεδόν από πάντα, ή πιο συγκεκριμένα από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η ψυχολογία χρησιμοποιήθηκε συστηματικά στον στρατό μέσω ψυχομετρικών τεστ, επιλογής προσωπικού, διαχείρισης ηθικού και ψυχολογικού πολέμου.

Και η σύνδεση είναι βαθύτερη απ’ ό,τι νομίζουμε. Στην ουσία, η εξέλιξή της σε ερευνητικό και θεραπευτικό πλαίσιο εξυπηρετεί εδώ και χρόνια συμφέροντα, μέσω διαφήμισης, πολιτικής χειραγώγησης και αποσταθεροποίησης κρατών (όταν τα εργαλεία της χρησιμοποιούνται για να αλλάξουν αντιλήψεις, συναισθήματα, συμπεριφορές πληθυσμών).

Και βέβαια μπορεί να συνεισφέρει στην ευημερία των ανθρώπων, αλλά όπως ένα μαχαίρι (ένα εργαλείο ουδέτερο, μπορεί να θεραπεύσει ή να τραυματίσει), μπορεί να χρησιμοποιηθεί με πολλούς τρόπους.

Χθες, με πρωτοβουλία του Pete Hegseth, τοποθετήθηκε πινακίδα με την ονομασία “Department of War” σε χώρο του Πενταγώνου μια πράξη καθαρά συμβολική, αλλά ψυχολογικά ιδιαίτερα φορτισμένη.

Πρόσφατα, σε ένα παλαιότερο ποστάρισμά μου, σας είχα ενημερώσει για τη δράση μιας μυστικοπαθούς μονάδας του αμερικανικού στρατού, γνωστής ως Psychological Operations (PSYOP) (δηλαδή επιχειρήσεις επιρροής με στόχο τη διαμόρφωση αντιλήψεων και στάσεων, ειδικά σε κρίσεις και πολέμους). Με λίγα λόγια, δουλειά τους είναι ο «ψυχολογικός πόλεμος»: η χρήση εικόνων, μηνυμάτων και συμβολισμών για να διαμορφώσουν συμπεριφορές και στάσεις.

Μια τέτοια στάση είναι και η αλλαγή ονόματος του Υπουργείου σε “War” - Πόλεμο, μια πράξη καθαρά συμβολική, αλλά ψυχολογικά ιδιαίτερα φορτισμένη (γιατί ο συμβολισμός λειτουργεί ως μήνυμα: “δεν είμαστε αμυντικοί – είμαστε αποφασισμένοι”).

Με τις μέχρι πρότινος επεκτατικές βλέψεις προς τη Γροιλανδία, με την παρέμβαση που αμφισβήτησε και αποσταθεροποίησε την πολιτική ηγεσία της Βενεζουέλας, και άλλες παρεμβάσεις στη Μέση Ανατολή, δείχνει πρόθεση ψυχολογικής τρομοκράτησης (δηλαδή δημιουργία φόβου, δέους ως πολιτικό εργαλείο).

Δηλαδή, τη δημιουργία μιας εικόνας απροσπέλαστης, φοβιστικής, που αφήνει ψυχολογικό κατάλοιπο στα πλήθη ότι η Αμερική “δεν αστειεύεται”.

Στην ουσία, όμως, “αστειεύεται” γιατί δεν έχει σημασία το όνομά σου αν είναι Πέτρος, Χρήστος, Λάουρα ή Κώστας. Σημασία έχει τι πρεσβεύεις και τι γραμμή ακολουθείς στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον.

Ο ίδιος ο κλάδος της Ψυχολογίας καλείται να αναγνωρίσει και να φωτίσει τέτοιου είδους φαινόμενα, να τα εξηγήσει και να ενημερώσει την κοινότητα. Να δείξει με ποιον τρόπο “έκπτωτοι άγγελοι” του κλάδου επηρεάζουν οικονομίες και πολιτικές, με ποιον τρόπο η διαφήμιση δημιουργεί κέρδη μέσω ψυχολογικών μηχανισμών, και με ποιον τρόπο η ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων ταλαιπωρείται από την επίδραση των φαρμακευτικών εταιρειών, μέσω της χορήγησης ψυχοτρόπων σκευασμάτων (όταν αυτό γίνεται χωρίς επαρκή κλινική αναγκαιότητα ή με υπερεπέκταση της “παθολογικοποίησης” για κέρδος).

Το παρελθόν του σύγχρονου κλάδου της Ψυχολογίας είναι λερωμένο και ποτισμένο από πολέμους και προπαγάνδα. Η σωστή ενημέρωση των πολιτών είναι κάτι περισσότερο από αναγκαία.

Διότι είναι διαφορετικό να ξέρεις ότι ένα όνομα, μια ανακοίνωση, μια εικόνα ενδέχεται να μπλοφάρει, και πολύ διαφορετικό να νιώθεις αδύναμος απλώς και μόνο επειδή δεν γνωρίζεις το ψυχολογικό υπόβαθρο που υποβόσκει.

Οι ενωμένοι άνθρωποι, οι σωστά ενημερωμένοι, οι άνθρωποι που δεν προσκολλώνται στην πολιτική για τη σωτηρία τους, οι αυτόχθονες, οι άνθρωποι που διατηρούν τα έθιμά τους και την πίστη τους στα δικά τους ιδανικά, είναι η καλύτερη ασπίδα στην προπαγάνδα.

Δυστυχώς, η υποκινούμενη παραπληροφόρηση φέρνει διχόνοια σε πολιτικό υπόβαθρο και αποσταθεροποίηση των κοινωνικών στρωμάτων. Δεν είναι η πολιτική είναι η ψυχολογία της μάζας. Και μάλλον αυτή έχει απορροφήσει και τον κλάδο μου. Μήπως ήρθε η στιγμή μετονομασίας σε “Ψυχολογία πολέμου και πολιτικής”;

14/01/2026

"...διακρίνω μια στασιμότητα τα τελευταία χρόνια στο κομμάτι της ψυχολογίας και της φιλοσοφίας. Αυτό ίσως είναι ένα σήμα για το πόσο μη αποτελεσματικές μπορεί να είναι στο βαθύτερο κομμάτι της πνευματικότητας που μπορεί να αποζητάει τελικά ο άνθρωπος. Ίσως το ανώτερο νόημα, το πιο βαθύ — αυτό που ξεπερνάει τις ανθρώπινες σχέσεις και δυσκολίες..."

(Διαβάστε τη συνέχεια του κειμένου παρακάτω)👇

Η Ερωτική Απιστία προς το Σύμπαν Το Γλωσσικό Φράγμα της Συνείδησης Για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε ένα …

13/01/2026

(Gr/En) Συμπόνια / Compassion

Συμπόνια είναι η ικανότητα να αναγνωρίζω τον πόνο, τον δικό μου και των άλλων και να ανταποκρίνομαι με κατανόηση και φροντίδα. Είναι μια στάση βαθιάς ανθρώπινης σύνδεσης.

🌍

Compassion is the ability to recognise suffering, our own and that of others, and respond with understanding and care. It is an attitude of deep human connection.