Έλλη Χατζηπαζαρλή - Ψυχολόγος - Συγγραφέας

26/05/2026

Υπάρχουν παραμύθια που δεν τα θυμόμαστε απλώς… τα κουβαλάμε μέσα μας.

Με μεγάλη χαρά συμμετείχα στο 5ο Φεστιβάλ Παραμυθιού «Παραμυθία», στην ομιλία με θέμα:
«Το Κακό στα Παραμύθια».

Μιλήσαμε για τις μάγισσες, τους λύκους και τους “κακούς” ήρωες που τελικά ίσως δεν υπάρχουν μόνο για να φοβίζουν τα παιδιά, αλλά και για να τα βοηθούν να κατανοούν τον φόβο, τη δύναμη, τη μοναξιά και την ελπίδα.

Γιατί τα παραμύθια δεν προετοιμάζουν τα παιδιά για έναν τέλειο κόσμο.
Τα προετοιμάζουν για την ίδια τη ζωή.

Ευχαριστώ πολύ για την όμορφη πρόσκληση, τη ζεστή παρουσία, τις τόσο ουσιαστικές συζητήσεις και την συμπόρευση.
Το «Κακό» στα παραμύθια τελικά ίσως κρύβει πολλά περισσότερα απ’ όσα φανταζόμαστε…

19/05/2026

✨ Με μεγάλη χαρά θα συμμετέχω στο 5ο Φεστιβάλ Παραμυθιού «Παραμυθία» στις Σέρρες.

Σε έναν κόσμο που συχνά μεγαλώνει πολύ γρήγορα, τα παραμύθια μάς θυμίζουν κάτι βαθιά ανθρώπινο:
πως ακόμη και μέσα στο «σκοτάδι» υπάρχουν δράκοι που μπορούν να ημερέψουν, φόβοι που μπορούν να ειπωθούν και παιδιά — μικρά ή μεγάλα — που χρειάζονται έναν ασφαλή χώρο για να ονειρευτούν.

Γιατί τα παραμύθια δεν είναι μόνο ιστορίες.
Είναι μνήμη.
Είναι τραύμα που ψάχνει λέξεις.
Είναι ελπίδα μεταμφιεσμένη σε μαγεία.

Ανυπομονώ να βρεθούμε σε αυτή τη γιορτή φαντασίας, σύνδεσης και ανθρώπινης επαφής. 🖤✨

📍 5ο Φεστιβάλ Παραμυθιού «Παραμυθία»
📅 22 – 25 Μαΐου 2026 | Σέρρες

19/05/2026

Δεν ήταν απλώς μια γενοκτονία.
Ήταν ξεριζωμός μνήμης.
Ήταν σπίτια που έμειναν ανοιχτά και άνθρωποι που δεν γύρισαν ποτέ.
Ήταν μανάδες που κράτησαν τα παιδιά τους στην αγκαλιά μέχρι την τελευταία ανάσα. Ήταν παιδιά που μεγάλωσαν μέσα στον φόβο, στην πείνα, στην προσφυγιά. Ήταν άνθρωποι που περπάτησαν χιλιόμετρα κουβαλώντας όχι υπάρχοντα… αλλά ολόκληρη την ιστορία τους.

Και όμως, οι Πόντιοι δεν κουβάλησαν μόνο πόνο.
Κουβάλησαν γλώσσα, τραγούδια, προσευχές, χώμα στις παλάμες και αξιοπρέπεια στην ψυχή.
Κουβάλησαν τη λύρα σαν μνήμη.
Το ψωμί σαν μοίρασμα.
Τον χορό σαν αντίσταση στη λήθη.

Η Γενοκτονία των Ποντίων δεν ανήκει στο παρελθόν όταν ακόμα υπάρχουν απόγονοι που θυμούνται ιστορίες ψιθυρισμένες από γιαγιάδες με βουρκωμένα μάτια.
Δεν είναι “μια μαύρη σελίδα της ιστορίας”.
Είναι πληγή που πέρασε από γενιά σε γενιά. Είναι τραύμα συλλογικό. Είναι η σιωπή εκείνων που δεν πρόλαβαν να δικαιωθούν.

Σήμερα δεν θυμόμαστε μόνο τον θάνατο.
Θυμόμαστε τη δύναμη ενός λαού να επιβιώσει χωρίς να χάσει την ψυχή του.

Γιατί υπάρχουν λαοί που χάνονται όταν ξεριζώνονται.
Και υπάρχουν λαοί που, ακόμα και ξεριζωμένοι, ανθίζουν μέσα από τη μνήμη.

19 Μαΐου.
Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονία των Ποντίων.
Δεν ξεχνάμε.

12/05/2026

10/05/2026

Υπάρχουν γυναίκες που γίνονται μαμάδες τη στιγμή που γεννούν.
Και υπάρχουν γυναίκες που ήταν πάντα μαμάδες…
στον τρόπο που αγκάλιαζαν,
που ανησυχούσαν,
που πρόσεχαν αν έφαγες,
που «καταλάβαιναν» χωρίς να μιλάς.

Η μαμά δεν είναι μόνο ένας ρόλος.
Είναι το πρώτο μας σπίτι.

Η γιορτή της μητέρας όμως δεν είναι χαρούμενη και γιορτινή για όλους.
Και ίσως αυτό χρειάζεται κάποτε να το πούμε πιο δυνατά.

Σήμερα υπάρχουν μαμάδες που περιμένουν ένα μήνυμα που δεν ήρθε ποτέ. Μαμάδες που πλέον, δεν έχουν τα παιδιά τους στην αγκαλιά τους. Μαμάδες που νιώθουν ότι απέτυχαν,ότι δεν ήταν αρκετές, αρκετά τρυφερές, αρκετά παρούσες, αρκετά «σωστές».

Υπάρχουν γυναίκες που ήθελαν όσο τίποτα να γίνουν μαμάδες και κάθε τέτοια μέρα τους θυμίζει μια απουσία που κανείς δεν βλέπει.

Υπάρχουν παιδιά που έχασαν τη μητέρα τους και κουβαλούν μια αγκαλιά που δεν θα ξαναβρούν ποτέ με τον ίδιο τρόπο.

Και υπάρχουν κι εκείνα τα παιδιά που οι μαμάδες τους είναι ακόμη εδώ…αλλά η σχέση πονά. Η απόσταση, οι λέξεις που ειπώθηκαν, όσα δεν συγχωρήθηκαν, όσα δεν μπόρεσαν να ειπωθούν ποτέ.Κι έτσι σήμερα η αγάπη μπερδεύεται με τη θλίψη.

Γιατί οι σχέσεις μητέρας και παιδιού δεν είναι πάντα απλές. Δεν χωρούν όλες σε λουλούδια, κάρτες, δώρα και φωτογραφίες.

Κάποιες χωρούν σε απουσίες. Σε ενοχές.Σε «μακάρι». Σε σιωπές.

Κι όμως…μέσα σε όλο αυτό, υπάρχει κάτι βαθιά ανθρώπινο: όλοι κάποτε λαχταρήσαμε να αγαπηθούμε σωστά.

Σήμερα λοιπόν, ας είμαστε λίγο πιο τρυφεροί με τις μητέρες, με τα παιδιά, με τις γυναίκες που πενθούν αυτό που δεν έζησαν και με τις σχέσεις που δεν έγιναν ποτέ όπως τις ονειρεύτηκαν.

Γιατί πίσω από τη σημερινή μέρα, υπάρχουν πολλές καρδιές που δεν γιορτάζουν.
Απλώς προσπαθούν να αντέξουν. 🤍

08/05/2026

Μιλάς στον εαυτό σου με τρόπο που δεν θα μιλούσες ποτέ σε κάποιον που αγαπάς.

#ελληχατζηπαζαρλη

29/04/2026

Δεν επιστρέφουν πάντα αυτά που δίνουμε.
Και κάποιες φορές… αυτό πονάει.

Γιατί δώσαμε αγάπη και πήραμε σιωπή.
Δώσαμε κατανόηση και συναντήσαμε απόσταση.
Δώσαμε τον εαυτό μας… και δεν βρήκε χώρο να μείνει.

Κι όμως—
αυτό που δίνουμε δεν χάνεται.

Γιατί δεν είναι συναλλαγή.
Είναι καθρέφτης του ποιοι είμαστε.

Και ίσως η πιο δύσκολη, αλλά και πιο απελευθερωτική αλήθεια είναι αυτή:
ότι η αξία μας δεν μετριέται από το τι επιστρέφει…
αλλά από το τι επιλέγουμε να δίνουμε, ακόμη κι όταν δεν μας το δίνουν πίσω.

Γιατί μέσα σε αυτό, υπάρχει κάτι πολύ βαθύ:
η ευθύνη του εαυτού μας.

Να συνεχίζουμε να δίνουμε…
όχι από ανάγκη να αγαπηθούμε,
αλλά από επιλογή να είμαστε αυτοί που είμαστε.

Και κάπου εκεί,
αρχίζει μια άλλη μορφή πληρότητας.

Όχι αυτή που περιμένει…
αλλά αυτή που υπάρχει.

29/04/2026

Δεν επιστρέφουν πάντα αυτά που δίνουμε.
Και κάποιες φορές… αυτό πονάει.

Γιατί δώσαμε αγάπη και πήραμε σιωπή.
Δώσαμε κατανόηση και συναντήσαμε απόσταση.
Δώσαμε τον εαυτό μας… και δεν βρήκε χώρο να μείνει.

Κι όμως—
αυτό που δίνουμε δεν χάνεται.

Γιατί δεν είναι συναλλαγή.
Είναι καθρέφτης του ποιοι είμαστε.

Και ίσως η πιο δύσκολη, αλλά και πιο απελευθερωτική αλήθεια είναι αυτή:
ότι η αξία μας δεν μετριέται από το τι επιστρέφει…
αλλά από το τι επιλέγουμε να δίνουμε, ακόμη κι όταν δεν μας το δίνουν πίσω.

Γιατί μέσα σε αυτό, υπάρχει κάτι πολύ βαθύ:
η ευθύνη του εαυτού μας.

Να συνεχίζουμε να δίνουμε…
όχι από ανάγκη να αγαπηθούμε,
αλλά από επιλογή να είμαστε αυτοί που είμαστε.

Και κάπου εκεί,
αρχίζει μια άλλη μορφή πληρότητας.

Όχι αυτή που περιμένει…
αλλά αυτή που υπάρχει.

#ελληχατζηπαζαρλη

28/04/2026

Ξέρεις τι επιλέγει ένα παιδί… όταν πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στον εαυτό του και τον γονιό του;
Δεν θα διαλέξει ποτέ τον εαυτό του.
Το παιδί γεννιέται με μία ανάγκη:
να συνδεθεί. Να ανήκει. Να νιώθει ασφαλές.
Και για να το πετύχει αυτό…
είναι διατεθειμένο να χάσει κάτι πολύ σημαντικό.
Τον εαυτό του.
Αν η αλήθεια του — ο θυμός, το κλάμα, ο πόνος —
απειλεί αυτή τη σύνδεση..θα τη θάψει.
Θα μάθει να είναι “καλό παιδί”,
όχι αυθεντικό παιδί.
Όταν αυτά τα δύο συγκρούονται…
ο δεσμός κερδίζει πάντα.
Και έτσι μεγαλώνουμε…
πιστεύοντας ότι για να μας αγαπούν,
πρέπει να κρύβουμε κομμάτια μας.
Δεν χάσαμε τον εαυτό μας τυχαία.
Τον θυσιάσαμε για να ανήκουμε.
Και τώρα… μπορούμε να τον πάρουμε πίσω.
Και κάπου εκεί… ξεκινά η θεραπεία.
Στην επιστροφή.

27/04/2026

Το γραφείο θα παραμείνει κλειστό σήμερα 27/04.
Σας ευχαριστούμε πολύ.