28/12/2025
Ίσως μπερδευόμαστε με την (απαραίτητη) διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε εμάς και τα άλλα άτομα
Ίσως να μην έχουμε καταφέρει ακόμα να κατανοήσουμε τι μας αναλογεί και τι δεν είναι δικό μας αφού μάθαμε ότι η αγάπη είναι συνώνυμο της θυσίας. Μια θυσίας που ζητά/απαιτεί να ξεχάσουμε ότι υπάρχουμε. Ως "απόδειξη" ότι αγαπάμε
Ας δούμε κάποια πράγματα που δεν αποτελούν δική μας ευθύνη και ας ρίξουμε άπλετο φως στη σκοτεινή πλευρά των συνεξαρτικών σχέσεων καθώς αυτές καταστρέφουν τις ζωές μας:
"Δεν είναι ευθύνη μου να κρατώ υποσχέσεις που έδωσαν άλλοι.
Να πληρώνω τα χρέη των οικείων μου μόνο και μόνο επειδή είναι «οικογένεια».
Να μην εξελίσσομαι για να νοιώθουν οι γύρω μου καλά.
Να συγχωρώ επειδή μου ζητήθηκε.
Να έχω την υποχρέωση να ανταποδώσω μια διευκόλυνση που μου έγινε.
Να σώζω ενήλικα άτομα από τις συνέπειες των επιλογών τους.
Να πιστεύω ότι έχω την ευθύνη για την ίαση των άλλων"
«Και αν σταματήσω τι θα γίνει;» με ρωτούν και δεν βρίσκω καλύτερη απάντηση από τα λόγια της Ε. Γκίλμπερτ:
"Φοβάσαι να σταματήσεις γιατί δεν θέλεις να χάσεις τον έλεγχο. Αλλά ποτέ δεν είχες τον έλεγχο των καταστάσεων - το μόνο που είχες ήταν το άγχος."
Nancy Psimenatou