Mαίρη Σπαθάρη - Οργανωσιακή Ψυχολόγος & Corporate Coach

14/04/2026

Θέμα e-mail: ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ

Λίγο πριν την πρώτη μας συνεδρία, έλαβα ένα μήνυμα από έναν ελεύθερο επαγγελματία που περιέγραφε με πολύ απλό αλλά ακριβή τρόπο μια κατάσταση που βλέπω συχνά στη δουλειά μου.

"Δεν αντέχω άλλο. Νιώθω ότι δουλεύω συνέχεια. Οι πελάτες μου μπαίνουν παντού - στο ωράριό μου (όταν υπάρχει), στο σπίτι μου, στο κεφάλι μου. Δεν ξέρω πώς να βάλω όρια χωρίς να χάσω δουλειές και φοβάμαι ότι αν πω “όχι”, θα με θεωρήσουν δύσκολο ή μη επαγγελματία."

Αυτό που έχει ενδιαφέρον δεν είναι μόνο το περιεχόμενο του μηνύματος, αλλά το πόσο επαναλαμβανόμενο είναι το μοτίβο πίσω από αυτό. Η αίσθηση ότι το όριο συνδέεται με απώλεια - πελατών, ευκαιριών, εικόνας και έτσι, παρόλο που η ανάγκη για όριο είναι ξεκάθαρη, η εφαρμογή του μετατίθεται συνεχώς πιο πίσω, μέχρι που η εξάντληση αρχίζει να μοιάζει αναπόφευκτη.

Στην πρώτη μας συνάντηση, περίμενε (όπως συμβαίνει συχνά) να μιλήσουμε για τεχνικές: τι να πει, πώς να το πει, ποια φράση θα λειτουργήσει καλύτερα ώστε να προστατεύσει τη δουλειά του χωρίς να διακινδυνεύσει τη σχέση με τους πελάτες του.

Αντί γι’ αυτό, μείναμε σε κάτι πιο ουσιαστικό, που συνήθως προηγείται οποιασδήποτε τεχνικής και καθορίζει τελικά αν αυτή θα εφαρμοστεί:

*τι φοβάται ότι θα συμβεί αν βάλει όρια,
*τι έχει μάθει να πιστεύει για την αξία του μέσα από τη δουλειά του,
*ποιο κομμάτι του προσπαθεί να τον προστατεύσει κρατώντας τον συνεχώς διαθέσιμο,
*και ποιο κομμάτι του μένει σταθερά χωρίς χώρο.

Σε εκείνο το σημείο, δουλέψαμε πάνω σε μια άσκηση που συχνά μετακινεί τον τρόπο που βλέπει κανείς τη σχέση με τους πελάτες του: τι θα σήμαινε στην πράξη να τον σέβονται όσο τους σέβεται ο ίδιος, και τι χρειάζεται να αλλάξει ο ίδιος στο πλαίσιο που θέτει, ώστε αυτός ο σεβασμός να μπορεί να υπάρξει.

Η αλλαγή που έγινε δεν είχε να κάνει με το ότι "έμαθε να βάζει όρια", αλλά με το ότι άρχισε να αναγνωρίζει πιο καθαρά τον φόβο που μέχρι τότε τα κρατούσε εκτός, και από τη στιγμή που αυτό μπήκε στη συζήτηση, η στάση του απέναντι στη δουλειά και στους πελάτες του έγινε σταδιακή πιο συνειδητή και λιγότερο αντιδραστική.

Μήπως βρίσκεσαι στο ίδιο σημείο; Αν ναι, στείλε μου μήνυμα εδώ ή στο contact@maryspathari.gr.

01/04/2026

#Πρωταπριλιά Στον χώρο εργασίας, κάποια από τα πιο ισχυρά ψέματα δεν παρουσιάζονται ως ψέματα.

Αντίθετα, λέγονται τόσο συχνά που καταλήγουν να μοιάζουν με κανόνες.

Και ίσως αυτό είναι που τα κάνει πιο επικίνδυνα, γιατί δεν επηρεάζουν μόνο τις επιλογές μας, αλλά και τον τρόπο που ερμηνεύουμε τον εαυτό μας μέσα στη δουλειά.

Σε αυτή την ανάρτηση προσπάθησα να τα δω πέρα από το “τι ισχύει ή δεν ισχύει” και να εστιάσω στο γιατί επιμένουν: ψυχολογικά, κοινωνικά και οργανωσιακά.

Αυτά είναι μοτίβα που βλέπω πολύ συχνά στη δουλειά μου με στελέχη, ελεύθερους επαγγελματίες και ομάδες. Και στην πράξη, δεν μένουν θεωρία.

Επηρεάζουν άμεσα τα #όρια που βάζουμε, το πώς δουλεύουμε και το πόσο εύκολα φτάνουμε στην #εξουθένωση και την αποσύνδεση από τον ρόλο μας, την ταυτότητά μας, τις αξίες μας.

Ίσως η Πρωταπριλιά είναι μια καλή αφορμή να αναρωτηθούμε, λοιπόν, ποια από αυτά συνεχίζουμε να πιστεύουμε, χωρίς να τα έχουμε πραγματικά εξετάσει;
---------------------------
Οργανωσιακή ψυχολόγος & Corporate Coach
www.maryspathari.gr

24/03/2026

“Ξέρω ότι αξίζω περισσότερα… αλλά πώς να το πω;”

Δεν ήταν η πρώτη φορά που το άκουγα, και σχεδόν ποτέ δεν είναι πραγματικά ερώτηση για το “πώς”.

Γιατί όταν αρχίζουμε να το ξετυλίγουμε, αυτό που εμφανίζεται δεν είναι έλλειψη στρατηγικής ή η δυσκολία επικοινωνίας του.

Είναι μια ανάγκη για επιβεβαίωση ότι τώρα, σε αυτό το σημείο, επιτρέπεται.

Να ζητήσεις περισσότερα χωρίς να χρειάζεται να το αποδείξεις ξανά.

Να μη νιώθεις ότι πρέπει πρώτα να φτάσεις σε ένα επόμενο επίπεδο, να μαζέψεις κι άλλα δεδομένα, να είσαι λίγο ακόμα πιο έτοιμος/η.

Μόνο που αυτό το “λίγο ακόμα” δεν τελειώνει ποτέ. Μετακινείται μαζί σου. Συνεχώς.

Και κάπου εκεί η κουβέντα φεύγει από την τιμολόγηση και πηγαίνει στην #ταυτότητα.

Στο πώς βλέπεις τον εαυτό σου μέσα στη δουλειά σου και στο αν μπορείς να σταθείς πίσω από αυτό που ζητάς χωρίς να απολογείσαι.

Γιατί η αύξηση τιμών δεν είναι απλώς μια επαγγελματική κίνηση. Είναι μια δήλωση για το πού τοποθετείς τον εαυτό σου. Ανεξαρτήτως χώρου, πεδίου ή industry.

Και ίσως τελικά το ερώτημα δεν είναι πώς θα το πεις σωστά, αλλά αν είσαι έτοιμος/η να μην χρειάζεται να το εξηγήσεις τόσο πολύ.

---------------

Αν είναι κάτι που νιώθεις ότι καιρό τώρα σε κρατάει πίσω ως επαγγελματία, έλα να το διερευνήσουμε μαζί και βήμα βήμα να προχωρήσουμε προς την κατεύθυνση που θέλεις να κινηθείς.

*έχουν ανοίξει 2 θέσεις για 1:1 συνεδρίες

Οργανωσιακή Ψυχολόγος & Corporate Coach
www.maryspathari.gr

17/03/2026

Το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν προλαβαίνεις. Είναι ότι δεν σταματάς.

Αυτό δεν εμφανίζεται συνήθως τόσο καθαρά όταν το φέρνει κάποιος σε συνεδρία. Έρχεται πιο έμμεσα, σαν μια διαρκής αίσθηση ότι η μέρα δεν φτάνει, ότι όσο κι αν προσπαθείς να οργανωθείς κάτι πάντα ξεφεύγει, σαν να υπάρχει μια μόνιμη εκκρεμότητα που δεν κλείνει ποτέ.

Και κάπου εκεί αρχίζουμε να το ξεδιπλώνουμε μαζί, γιατί πολύ συχνά δεν είναι θέμα χρόνου. Είναι θέμα ότι δεν υπάρχει ένα εσωτερικό “στοπ” που να νιώθεις ότι μπορείς να εμπιστευτείς χωρίς να σε τραβήξει πίσω η σκέψη ότι “θα μπορούσα να είχα κάνει λίγο ακόμα”.

Σε αυτό το σημείο, η συζήτηση μετατοπίζεται από το “πώς να τα προλάβω όλα” στο “τι σημαίνει για μένα το να σταματάω”. Και εκεί αρχίζουν να φαίνονται τα πιο ουσιαστικά κομμάτια: η σχέση με την απόδοση, η δυσκολία να ανεχτείς το “αρκετό”, η ανάγκη να παραμένεις διαθέσιμος και συνεπής, ακόμη κι όταν αυτό αρχίζει να έχει κόστος.

Αυτό που δουλεύουμε σε τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι τεχνικές διαχείρισης χρόνου. Είναι το πώς ξαναχτίζεις μια πιο σταθερή σχέση με τα όριά σου, ώστε το σταμάτημα να μην βιώνεται σαν αποτυχία αλλά σαν επιλογή.

Και αυτό δεν αλλάζει από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά αλλάζει όταν αρχίζεις να το βλέπεις με περισσότερη επίγνωση και λιγότερη αυστηρότητα.

Αν διαβάζοντάς το αναγνωρίζεις τον εαυτό σου, υπάρχει συνήθως ένα σημείο μέσα σου που ήδη ξέρει ότι αυτός ο ρυθμός δεν είναι βιώσιμος- απλώς έχει μάθει να τον συνεχίζει.

Και πολλές φορές αυτό που βοηθάει δεν είναι άλλη μια προσπάθεια να “οργανωθείς καλύτερα”, αλλά το να έχεις έναν χώρο όπου μπορείς να το δεις πιο καθαρά, να το κατανοήσεις και να δοκιμάσεις κάτι διαφορετικό με τρόπο που να σου ταιριάζει.

Αυτός είναι και ο τρόπος που δουλεύω στις ατομικές συνεργασίες μου.

Αν νιώθεις ότι ίσως είναι η στιγμή να το δεις λίγο πιο ουσιαστικά, μπορείς να μου γράψεις.

Οργανωσιακή Ψυχολόγος & Corporate Coach
www.maryspathari.gr

05/03/2026

Είναι εντάξει να πω σε συνέντευξη ότι έφυγα από την προηγούμενη δουλειά λόγω ;

"Αν με ρωτήσουν γιατί έφυγα από την προηγούμενη δουλειά… μπορώ να πω ότι έφυγα λόγω burnout;"

Την ερώτηση αυτή μου την έκανε πρόσφατα ένας επαγγελματίας λίγο πριν από μια σημαντική συνέντευξη.

Είχε φύγει από την προηγούμενη δουλειά του μετά από μια περίοδο έντονης πίεσης. Δεν υπήρξε κάποια δραματική στιγμή. Δεν προηγήθηκε κάποιο μεγάλο περιστατικό. Κάποια στιγμή όμως κατάλαβε ότι είχε αρχίσει να λειτουργεί μηχανικά. Δούλευε πολλές ώρες, κοιμόταν λίγο και, παρότι συνέχιζε να αποδίδει, ένιωθε όλο και πιο αποσυνδεδεμένος από τη δουλειά του.

Όταν άρχισε να ψάχνει για την επόμενη θέση, προέκυψε ένα πολύ συγκεκριμένο δίλημμα: αν τον ρωτήσουν γιατί έφυγε, τι πρέπει να απαντήσει;

Η πρώτη του σκέψη ήταν να αποφύγει εντελώς την αλήθεια. Να πει κάτι πιο "ουδέτερο" - ότι αναζητούσε μια νέα πρόκληση ή καλύτερη εξέλιξη. Κάτι που να ακούγεται πιο ασφαλές.

Στην πραγματικότητα όμως είχε φύγει επειδή είχε εξαντληθεί.

Στη συζήτησή μας προσπαθήσαμε να δούμε τι φοβόταν περισσότερο. Δεν ήταν μόνο η πιθανότητα να τον κρίνουν. Ήταν και η ιδέα ότι αν μιλήσει ανοιχτά για burnout, μπορεί να θεωρηθεί λιγότερο ανθεκτικός ή λιγότερο αξιόπιστος ως επαγγελματίας.

Σε εκείνο το σημείο τον ρώτησα τι τον ανησυχεί περισσότερο:
το ενδεχόμενο να τον απορρίψουν ή το ενδεχόμενο να χρειαστεί να κρύψει κάτι που ήταν πραγματικά σημαντικό για την απόφασή του.

Αυτή είναι μια ερώτηση που συναντώ συχνά. Από τη μία πλευρά υπάρχει η ανάγκη για ειλικρίνεια. Από την άλλη, ο φόβος ότι η ειλικρίνεια αυτή μπορεί να ερμηνευτεί ως αδυναμία.

Η αλήθεια είναι ότι το πώς μιλάμε για τέτοιες εμπειρίες παίζει μεγάλο ρόλο. Άλλο να παρουσιάζεται ως αποτυχία και άλλο ως επίγνωση - ως η στιγμή που κάποιος αναγνώρισε ότι κάτι δεν λειτουργούσε και πήρε την απόφαση να το αλλάξει.

Και ίσως το πραγματικό ερώτημα δεν είναι μόνο τι λέμε σε μια συνέντευξη, αλλά και τι χώρο αφήνουμε σήμερα στις επαγγελματικές συζητήσεις για την εξάντληση και τα όρια.

Εσείς τι θα κάνατε σε αυτή την περίπτωση;
Θα λέγατε την αλήθεια ή θα επιλέγατε μια πιο "ασφαλή" απάντηση;

Οργανωσιακή Ψυχολόγος & Corporate Coach
www.maryspathari.gr

11/02/2026

Για εσένα αγαπημένε μου που τα κάνεις όλα και αναζητάς μία στιγμή να πάρεις μια ανάσα, να νιώσεις περισσότερη σταθερότητα ή μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση για τις επιλογές και τις αποφάσεις σου...

Θέλω να θυμάσαι ότι δεν θα αλλάξει η δουλειά σου από τη μία μέρα στην άλλη, αλλά μπορείς εσύ να κάνεις μικρές αλλαγές σταδιακά, με τρόπο δομημένο κι κυρίως ασφαλή.

Μόνο τότε η δουλειά σου θα σταματήσει να σε κυνηγά κι απλά θα σ' ακολουθεί.

Αν ψάχνεις τρόπο να κάνεις αυτή την μετακίνηση, ο κύκλος ομαδικών συνεδριών "από το Τρέχω στο Ορίζω" για ελευθερους επαγγελματίες ξεκινά στις 16 Μαρτίου.

Κάνε κλικ για να διαβάσεις περισσότερα και να κλείσεις τη θέση σου.

* Η συμμετοχή γίνεται με διαδικασία επιλογής ώστε να διασφαλιστεί η ομοιομορφία της ομάδας

** Τηρείται προτεραιότητα.

Οργανωσιακή Ψυχολόγος & Corporate Coach
www.maryspathari.gr

Ένας δομημένος κύκλος 8 ομαδικών συνεδριών για freelancers που θέλουν να βάλουν όρια, να αποκτήσουν καθαρότητα και να πάρουν τον έλεγχο της επαγγελματικής τους καθημερι....

27/01/2026

Κάτω από μια πρόσφατη ανάρτησή μου, κάποια σχολίασε: "Δυστυχώς, αν ζητήσεις αύξηση, σε απολύουν."

Και αυτό που σκέφτηκα ήταν πόσο εύκολα μια προσωπική εμπειρία μπορεί να γίνει καθολικό αφήγημα. Ένα “έτσι είναι τα πράγματα για όλους”. Ένας κανόνας που στο μυαλό μας μοιάζει αδιαμφισβήτητος.

Στην ψυχολογία, αυτό το λέμε γενίκευση. Και ο εγκέφαλος έχει έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο να την ενισχύει:

Όταν ζούμε κάτι δύσκολο, ο εγκέφαλος το καταγράφει ως απειλή.
Και μετά αρχίζει να ψάχνει, να εντοπίζει και να παρατηρεί μόνο ό,τι επιβεβαιώνει αυτόν τον “κανόνα” (aka confirmation bias).

Το αποτέλεσμα;
Αγνοούμε ή υποτιμάμε οτιδήποτε τον διαψεύδει.
Και η συμπεριφορά μας αρχίζει να προσαρμόζεται στον φόβο - όχι στην πραγματικότητα.

Aς δούμε ένα παράδειγμα με το αφήγημα που στάθηκε αφορμή αυτής της ανάρτησης: "Αν ζητήσω αύξηση, θα με απολύσουν." Ας υποθέσουμε ότι ένα στέλεχος φεύγει από τον οργανισμό με αυτή την εμπειρία καταγεγραμμένη στο μυαλό του. Εμπειρία που δεν έμεινε εκεί, αλλά έγινε γενίκευση που κουβαλά στον νέο ρόλο που αναλαμβάνει σε άλλον οργανισμό.

Τι θα κάνει ο εγκέφαλος του; Θα:
• παρατηρεί μόνο που είναι αυστηροί
• αγνοεί αυτούς που είναι δίκαιοι
• ερμηνεύει ουδέτερες συμπεριφορές ως “επικίνδυνες”
• αποφεύγει συζητήσεις ανάπτυξης
• δεν ζητάει τίποτα
• και τελικά… επιβεβαιώνει τον φόβο του

Όχι επειδή ο νέος οργανισμός είναι ίδιος. Αλλά επειδή το παλιό αφήγημα έγινε φίλτρο.

Και αυτό είναι που δουλεύουμε στο hashtag : να ξεχωρίσουμε την εμπειρία από την αλήθεια. Να δούμε τι είναι φόβος, τι είναι μνήμη, τι είναι πραγματικότητα και τι είναι επιλογή.

Γιατί υπάρχουν οργανισμοί που:
• συζητούν ανοιχτά για αμοιβές
• ενθαρρύνουν το feedback
• στηρίζουν την αλήθεια
• βλέπουν την ευαλωτότητα ως δύναμη
• και ανταμείβουν τη συνέπεια, όχι την εξουθένωση

Το ζητούμενο δεν είναι να πούμε “όλα είναι καλά”.
Το ζητούμενο είναι να μην αφήνουμε μια εμπειρία να γίνει η μόνη ιστορία που πιστεύουμε.

Γιατί όταν μια ιστορία γίνει ο μοναδικός μας φακός, αρχίζουμε να λειτουργούμε μόνο μέσα από αυτήν και χωρίς να το καταλάβουμε... αναπαράγουμε ακριβώς αυτό που φοβόμαστε.

Οργανωσιακή Ψυχολόγος & Corporate Coach
www.maryspathari.gr

20/12/2025

Πριν προσθέσουμε νέους στόχους για το 2026… ας δούμε πρώτα αν έχουμε χώρο μέσα μας γι’ αυτούς.
Η #παραγωγικότητα δεν χρειάζεται να είναι #εξάντληση.

Τα σημάδια κόπωσης δεν είναι αδυναμία - είναι υπενθύμιση για παύση, ανάσα, φροντίδα.

Και ίσως ο στόχος της νέας χρονιάς να μην είναι να προσθέσουμε, αλλά να αφαιρέσουμε.

Να αφήσουμε πίσω ό,τι μας βαραίνει, για να χωρέσουμε εμείς.

Εσύ τι θα ήθελες να αφήσεις στην πόρτα πριν περάσεις στο 2026; ✨
---------------------
Κι αν νιώθεις ότι αυτό το βήμα είναι μεγάλο για σένα, έλα να το περπατήσουμε μαζί 📧 🙏

Μαίρη Σπαθάρη
Οργανωσιακή Ψυχολόγος & Corporate Coach
www.maryspathari.gr

19/12/2025

Με αφορμή τις οικογενειακές και φιλικές συγκεντρώσεις στις οποίες όλοι θα παραβρεθούμε, ας θυμηθούμε μερικές φράσεις που καλό θα ήταν να αποφύγουμε και γιατί δεν είναι οι καλύτερες επιλογές:

"Έλα μωρέ, όλοι κουράζονται." → Υποτιμά την εμπειρία του άλλου, σαν να είναι κάτι ασήμαντο.

"Γιατί δεν αλλάζεις δουλειά;" → Ακούγεται σαν εύκολη λύση, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τις δυσκολίες ή τις δεσμεύσεις του.

"Δεν είναι τόσο σοβαρό, θα περάσει." → Μειώνει το βάρος που νιώθει ο άλλος και τον κάνει να αισθάνεται ότι δεν τον παίρνουν στα σοβαρά.

"Μήπως απλά κάνεις κάτι λάθος;" → Μεταφέρει ευθύνη και ενοχή, αντί για κατανόηση.

"Δες το πιο θετικά." → Μπορεί να ακουστεί σαν πίεση να κρύψει τα πραγματικά του συναισθήματα.

Αντί για αυτά, μπορούμε να δείξουμε παρουσία και αποδοχή με απλές, ανθρώπινες φράσεις:

"Πώς είσαι αυτές τις μέρες;"
"Χαίρομαι που σε βλέπω."
"Θέλεις να βγούμε μια βόλτα να ξεσκάσεις;"
"Αν χρειαστείς κάτι, είμαι εδώ."

Το πιο σημαντικό που μπορούμε να προσφέρουμε δεν είναι συμβουλές ή έτοιμες λύσεις, αλλά η αίσθηση ότι ο άλλος δεν είναι μόνος. Ότι έχει δίπλα του κάποιον που ακούει πραγματικά, που δεν κρίνει και που τον βλέπει πέρα από την #παραγωγικότητά του.

------------------------
Οι γιορτές και οι συγκεντρώσεις δεν είναι μόνο στιγμές για φαγητό και κουβέντα -είναι ευκαιρίες να θυμηθούμε ότι η αξία μας δεν μετριέται με το πόσο παραγωγικοί είμαστε.

Είναι ευκαιρίες να δείξουμε στους ανθρώπους γύρω μας ότι τους βλέπουμε ολόκληρους: με τις δυσκολίες τους, με τις χαρές τους, με την ανάγκη τους για ξεκούραση και σύνδεση.

Το πιο ουσιαστικό δώρο που μπορούμε να προσφέρουμε αυτές τις μέρες είναι η αίσθηση ότι δεν χρειάζεται να αποδείξουμε τίποτα για να αξίζουμε αποδοχή και αγάπη. Ότι είμαστε κάτι πολύ περισσότερο από τη δουλειά μας.

Με αυτή τη σκέψη, θέλω να σας ευχηθώ όμορφα Χριστούγεννα. Χριστούγεννα που θα μας βρουν παρόντες, συνδεδεμένους κι επιτέλους αληθινά ανθρώπινους.

12/12/2025

Ο φόβος έχει πολλές μορφές. Μπορεί να είναι η φωνή που σου λέει «αν φύγεις θα χάσεις την ασφάλεια». Μπορεί να είναι η σκέψη «δεν θα βρω κάτι καλύτερο» ή «δεν είμαι αρκετά καλ@». Συχνά είναι απλώς η συνήθεια, η αίσθηση ότι «έτσι είναι τα πράγματα» και δεν χρειάζεται να ταράξεις τα νερά.

Σκέψου τον άνθρωπο που κάθε μέρα κάνει copy-paste την ίδια ρουτίνα. Ή εκείνον που έχει ιδέες αλλά τις κρατάει μέσα του. Μια γυναίκα που ξέρει ότι έχει #δεξιότητες αλλά τις αξιοποιεί μόνο στο 30%, γιατί η θέση της δεν της δίνει χώρο να τις αναδείξει. Αυτές οι ιστορίες είναι πιο συνηθισμένες απ’ όσο νομίζουμε.

Από ψυχοθεραπευτική σκοπιά, ο φόβος δεν είναι εχθρός. Είναι μηχανισμός προστασίας. Σου λέει «πρόσεχε». Όμως αν τον ακούς τυφλά, σε κρατά ακίνητ@. Το κλειδί είναι να τον δεις ως ένδειξη. Εκεί που φοβάσαι, εκεί υπάρχει κάτι που αξίζει να εξερευνήσεις. Αν φοβάσαι να αλλάξεις δουλειά, ίσως αυτό σημαίνει ότι μέσα σου ξέρεις πως μπορείς να κάνεις περισσότερα.

Η #ενδυνάμωση ξεκινά όταν συνδέεσαι με το ποιος/α είσαι πραγματικά. Όχι μόνο με τον τίτλο της θέσης σου, αλλά με τις εμπειρίες που σε έκαναν αυτό που είσαι. Θυμήσου την πρώτη φορά που διαχειρίστηκες μια δύσκολη κατάσταση, την επιμονή σου σε ένα που όλοι θεωρούσαν χαμένο, την ικανότητά σου να στηρίζεις συναδέλφους. Αυτές οι #δεξιότητες δεν χάνονται. Είναι η απόδειξη ότι έχεις ήδη τα εργαλεία για να πας παρακάτω.

Και εδώ έρχεται η αλλαγή του τρόπου σκέψης. Αντί να βλέπεις τον φόβο σαν εμπόδιο, δες τον σαν καμπανάκι. Όπως όταν το GPS σου λέει «υπάρχει κίνηση μπροστά» και εσύ ψάχνεις εναλλακτική διαδρομή. Ο φόβος είναι το GPS που σου δείχνει ότι ήρθε η ώρα να βρεις νέο δρόμο.

Φαντάσου τον εαυτό σου πέντε ή δέκα χρόνια από τώρα. Αν μείνεις στην ίδια θέση, πώς θα νιώσεις; Αν δοκιμάσεις κάτι νέο, τι ιστορία θα έχεις να πεις;

Η #αλλαγή δεν χρειάζεται να είναι άλμα στο κενό. Μπορεί να είναι μικρά βήματα που χτίζουν αυτοπεποίθηση. Ένα σεμινάριο, μια συζήτηση, ένα side project. Κάθε μικρή κίνηση είναι σαν να λες στον φόβο «σε ακούω, αλλά δεν θα με κρατήσεις πίσω».

Και τότε, μετά από χρόνια, μπορεί να κοιτάξεις πίσω και να πεις: δεν με κράτησε ο φόβος ακίνητο. Με έσπρωξε να γίνω μία καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου.

09/11/2025

Το είναι ωραίο... αλλά αν θέλεις να ξεφύγεις από τη μετριότητα, πρέπει να κάνεις το έξτρα μίλι.

Αυτό διάβασα -για ακόμη μία φορά- σε κάποια ανάρτηση στο LinkedIn και ειλικρινά θα σας πω, μούδιασα, σφίχτηκα. Τόσο ως άνθρωπος, όσο όμως και ως ψυχολόγος.

Δεν είναι περίεργο - στο δικό μου μυαλό τουλάχιστον. Τέτοιες φράσεις δεν κρύβουν απλά φιλοδοξία. Κρύβουν μία κουλτούρα που:

* Ενοχοποιεί την παύση, την ξεκούραση σε οποιαδήποτε μορφή της. Σαν να μην εχεις δικαίωμα να υπάρξεις αν δεν υπέρ-αποδίδεις ή στη χειρότερη υπέρ-προσπαθείς.

* Ορίζει αυθαίρετα τι σημαίνει "εξαιρετικό" και τι "μέτριο". Λες και υπάρχει ένα αόρατο manual που μπορεί να μας πει πότε αξίζουμε και πότε όχι.

*Συνδέει την αξία με την υπέρβαση. Οχι με την αλήθεια μας, με την παρουσία ή την ανθρώπινη εμπειρία μας.

Αν διαβάζεις αυτές τις αναρτήσεις και αισθάνεσαι "λιγότερος" δίπλα σε άλλους, θέλω να θυμάσαι ότι δεν είναι ότι δεν προσπαθείς αρκετά!

Είναι ότι δεν έχεις μάθει να αισθάνεσαι αρκετ@, παρά μόνο όταν ξεπερνάς τον εαυτό σου. Όταν για να πετύχεις χρειάζεται να πονέσεις, να ταλαιπωρηθείς λίγο. Ή πολύ.

Η αλήθεια είναι ότι το να κάνουμε, να αποδίδουμε ή να νιώθουμε "εξαιρετικά" προσφέρει πολλά:

"Ξεχωρίζω, άρα υπάρχω" - αίσθηση ταυτότητας
"Αν είμαι ο/η καλύτερ@ δεν θα με αμφισβητήσουν" - προστασία από την αμφιβολία
"Αν αποδίδω, αξίζω αγάπη, αναγνώριση, αποδοχή, θέση." - συναισθηματική ασφάλεια

Όμως έχει κι άλλη πλευρά - αυτή του ναρκωτικού:

* χρόνια εξάντλησης, που βαφτίζονται "πάθος"
* δυσκολία να νιώσεις αρκετ@, χωρίς επίδοση
* μία μόνιμη εσωτερική πίεση γιατί τίποτα, ποτέ δεν είναι πραγματικά αρκετό.
* αποξένωση από τον εαυτό σου - δεν ξέρεις πως να υπάρξεις χωρίς να αποδεικνύεις.

Κάπου εδώ, έρχεται το work life balance όχι σαν Lifestyle επιλογή, αλλά σαν υπαρξιακή πρόκληση. ΓΙατί για όσους έχουν μάθει να αξίζουν μόνο μέσα από την υπέρβαση, η ισορροπία μοιάζει με απειλή.

Όχι επειδή δεν ξέρουν ποιοι είναι χωρίς την υπέρβαση, αλλά επειδή αισθάνονται ότι κάτι τους λείπει. Ότι δεν είναι αρκετοί. Ότι η ησυχία δεν τους χωρά.
---------------------

Υ. Γ. Δεν χρειάζεσαι να "πονέσεις" για να νιώσεις ότι πέτυχες πραγματικά. Δεν χρειάζεται να πονάς για να αξίζεις.

06/11/2025

Μερικές φράσεις τις λέμε μηχανικά.
Αλλά αν τις ακούσουμε προσεκτικά… ίσως μας δείξουν κάτι για εμάς.

«Δεν με ακούνε.»
«Μου φόρτωσαν πάλι όλο το project.»
«Δεν είναι δική μου δουλειά.»

Η γλώσσα μας φανερώνει περισσότερα απ’ όσα νομίζουμε.
Πίσω από αυτές τις φράσεις κρύβονται ανάγκες, φόβοι, δυσκολία να βάλουμε όρια ή να εκφράσουμε τον εαυτό μας.

Η ευθύνη στη συνεργασία δεν σημαίνει να φταίω για όλα.

Σημαίνει να βλέπω πώς η στάση μου, η συμπεριφορά μου, οι επιλογές μου επηρεάζουν το μεταξύ μας.

Και όταν αναλαμβάνω το κομμάτι μου, κάτι αλλάζει:

🔸 Αν λέω «δεν με ακούνε», αρχίζω να εκφράζομαι με σαφήνεια και να ζητώ χώρο.
🔸 Αν λέω «αν δεν το κάνω εγώ, δεν γίνεται σωστά», αρχίζω να εμπιστεύομαι και να αφήνω χώρο στους άλλους.
🔸 Αν λέω «το κλίμα είναι τοξικό», αρχίζω να παρατηρώ πώς συμβάλλω κι εγώ στη δυναμική.
🔸 Αν λέω «δεν με εκτιμούν», αρχίζω να αναγνωρίζω την αξία μου και να τη διεκδικώ με τρόπο που εμπνέει σεβασμό.

Υ. Γ. Γράψε μου στα σχόλια φράσεις που ακούς συχνά στη δουλειά και πάμε να δούμε μαζί τι μπορεί να κρύβουν από πίσω.

Οργανωσιακή Ψυχολόγος & Corporate Coach
www.maryspathari.gr