13/05/2026
ΠΩΣ ΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ ΟΙ ΙΑΤΡΟΙ
Όλοι δεν βλέπουν τους γιατρούς με το ίδιο μάτι! Άλλοι τους βλέπουν ως εγωιστές και παραδόπιστους, άλλοι ως αγίους, που θα πάρουν καλή θέση στον Παράδεισο, άλλοι εκμεταλλευτές και άλλοι με σεβασμό και ως Σωτήρες!!
Σκεφτείτε, ότι στην Γερμανία δεν προσφωνούν τους γιατρούς ως Doktor, αλλά ως Herr Doctor (κύριε γιατρέ), ενώ στην Ελλάδα σκέτο γιατρέ ή μερικοί λένε «Γιατρέ μου»!
Και εγώ ξεκίνησα τη δεκαετία του 1960, την Ιατρική στο Α.Π.Θ. με ταπεινά αισθήματα, αλλά σίγουρα με ένα κορφοβούνι εγωισμού, που με τα χρόνια καταλάγιασε.
Όμως λάβετε υπόψη, πόσο θέληση πρέπει να είχα, αφού επαναστάτησα, δεν ήθελα να πάω εκείνη την εποχή στη Γερμανία, όπου ζούσε και εργαζόταν η οικογένειά μου (Wuppertal) και έμεινα εδώ στη Θεσσαλονίκη, όπου τελείωσα το εξατάξιο Γυμνάσιο και μάλιστα το πρακτικό και όχι το κλασικό τμήμα, που είχε μαθητές, που το μυαλό τους έκοβε. Στο κλασικό πήγαιναν λίγοι άριστοι μαθητές, αλλά και η «σαβούρα». Κανείς αδιάφορος μαθητής δεν μπορούσε να μείνει στο πρακτικό, γιατί ένιωθε πως ήταν η διδασκαλία στα κινέζικα!! Όταν εγώ έδωσα εισαγωγικές, ήταν η πρώτη χρονιά πανελλαδικών εξετάσεων, όπου έμπαινε όλη η ύλη της φυσικής και χημείας και η έκθεση περνούσε από την αρχαΐζουσα στην απλούστερη καθαρεύουσα.
Παρόλα αυτά από τους εξακόσιους που εισήχθησαν στην Ιατρική, πήρα βαθμολογικά τη θέση 51! Ήταν σαν να πετύχαινες έναν άθλο του Ηρακλέους. Οι φροντιστές είχαν σηκώσει ψηλά τα χέρια.
Αναχρονιστικό το πρόγραμμα σπουδών, αφού την πρώτη χρονιά κάναμε και μάθημα βοτανικής! Στο πέμπτο έτος κάναμε και φυματιολογία στο νοσοκομείο «Νοσημάτων Θώρακος», το λέγανε και Σανατόριο, που σήμερα μετεξελίχθηκε, σαν το πιο μεγάλο γενικό νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης με το όνομα «Γεώργιος Παπανικολάου».
Τα υπόλοιπα σε άλλο σημείωμα.
Επέστρεψα από την Γερμανία τον Μάρτιο του 1981 και μέχρι το έτος 2021 κατέβαινα στην πόλη με το Ι.Χ. όπου είχα μισθωμένο πάρκινγκ. Τα τελευταία πέντε χρόνια κατεβαίνω με το λεωφορείο, αφού περνά μπροστά από το σπίτι μου κάθε 10’. Σε όλα τα άλλα χρησιμοποιώ το Ι.Χ.
Στην ουσία είπα «ας το φιλοσοφήσω και λίγο». Αφού μπορείς να πας στη δουλειά σου με τα Μ.Μ.Κ., γιατί να χρησιμοποιείς το Ι.Χ. που είναι επιθετικό μέσον και σε επαυξάνει τον εγωισμό σου και ενεργοποιεί τα επινεφρίδιά σου. Αντίθετα το λεωφορείο σου σπάει τα φτερά, καταστέλλει το Εγώ και σε κάνει να ανέχεσαι το τσούρμο, είτε σε αρέσει, είτε όχι!
Έχει όμως και ένα πλεονέκτημα. Ως ιατρός έχεις το συγκριτικό πλεονέκτημα της παρατήρησης, να «ζυγίζεις τους άλλους», να βγάζεις συμπεράσματα, αφού αξιολογείς όλες τις πληροφορίες που συγκεντρώνεις, ως ιατρός και όχι ως πολίτης και ως κριτής. Φεύγοντας από το γήινο επίπεδο και φτάνοντας ως ενεργειακή οντότητα στους ουρανούς, θα γνωρίζεις περισσότερα πράγματα από τους άλλους για τον κόσμο που εγκατέλειψες για πάντα, χωρίς να έχεις βλάψει καθόλου τους ανθρώπους ή κατά το δυνατόν ελάχιστα.
Γιατί όλοι θα κριθούμε για τα καλά και τα κακά, είτε σήμερα τα θυμόμαστε, είτε όχι. Εμείς θα είμαστε οι κριτές, όταν θα περάσει από μπροστά μας, όλος ο βίος μας. Εκεί δεν υπάρχουν προτεραιότητες, ούτε μεταφορές αξιωμάτων. Και ο Δεσπότης θα κριθεί όπως εσείς.
Ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Μη φοβάστε, δεν θα κριθούμε με αυστηρότητα και ο εκεί κόσμος είναι καλύτερος από τον εδώ. Απλά δεν είναι υλικός. Αρκεί να μην καταταγείς στο σκοτεινό κόσμο των βασάνων, αλλά στον κόσμο της απόλυτης αγαλλίασης και του θεϊκού φωτός, με εκείνο το απίστευτο κάλλος!
