https://www.facebook.com/1474380032774821/

Λογοθεραπεία Παπαδοπούλου Ειρήνη, Τυδέως 27 , Άνω Τούμπα, Thessaloníki (2026)

03/04/2026

Είναι όντως ντροπαλό ή μήπως όχι;

Είναι συχνό, στις μικρές ηλικίες, 2-4 ίσως, τα παιδάκια να ντρέπονται!
Δεν απαντούν σε ερωτήσεις σε ανθρώπους εκτός της οικογένειας, ίσως να κρύβονται ή βάζουν μπροστά τη μαμά να μιλήσει για εκείνα και χρειάζονται λίγο χρόνο προσαρμογής με το νέο πρόσωπο.

Χαμογελούν όμως.
Κάνουν εκφράσεις.
Μιλούν ΜΗ λεκτικά.
Μιλούν τα μάτια τους, οπότε η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΊΑ υφίσταται.

Ωστόσο, είναι κάποια παιδιά, που έχουν έλλειμμα σε αυτό που λέμε κοινωνικές δεξιότητες και πραγματολογία και όσο και αν μοιάζει με ένα απλώς συνεσταλμένο παιδί που ντρέπεται, είναι πολύ ξεκάθαρο πως δεν πρόκειται για αυτό.

Δεν απαντούν, δεν έχουν βλεμματική επαφή, ΔΕΝ επικοινωνούν ΜΗ ΛΕΚΤΙΚΑ, ούτε κάνουν εκφράσεις.
Το πρόσωπο τους "κλειδώνει" και παγώνει στο ερέθισμα του συνομιλητή, κάνοντάς τον να νιώθει αόρατος.

Όταν έρθει η στιγμή, να επικοινωνήσουν, το κάνουν ΟΤΑΝ θέλουν εκείνα και πολλές φορές μπορεί να ακούγονται αγενή ή να απαντούν κάτι άσχετο, εκτός θέματος.

Οι διαφορές είναι εκεί
Ορατές.
Εμφανής στους γονείς.
Για όσους φυσικά, θέλουν να τις δουν.

Ειρήνη Παπαδοπούλου

31/03/2026

Kάπως έτσι φαντάζομαι την βοήθεια.
Την παρέμβαση.
Στο μπερδεμένο και συγχυσμένο μυαλό των γονέων.
Στο μπερδεμένο σεντουκάκι δεξιοτήτων του παιδιού.
Σαν όλη η σύγχυση να κάνει πέρα και να λαμβάνει χώρο και χρόνο το χρώμα, η τάξη, η έκφραση, η παιδικότητα.

Να το πάρω όμως και ανάποδα.

Για φαντάσου όλη αυτή την περιπλοκότητα, το χάος, τη μουτζούρα, να την απλώνει ο ίδιος ο γονέας.

Πώς;
Έχοντας βαθειά ριζωμένη την πεποίθηση πως το παιδί του δεν χρειάζεται βοήθεια.
Πως έτσι είναι ο χαρακτήρας του.
Επειδή ετσι πιστεύει ο ίδιος ο γονέας.
Επειδή ετσι του είπε η γειτόνισσα που έτυχε η τριτοξαδελφη της να έχει ένα παιδί με τις ίδιες δυσκολίες.
Επειδη θεωρεί πως ο δάσκαλος, ο εργοθεραπευτης, ο λογοθεραπευτής δεν είναι ικανός να κερδίσει το παιδί.

Επειδή είναι πιο πιθανό όλοι οι άλλοι να φταίνε και να μην κάνουν καλα τη δουλειά τους, παρά το παιδί τους να έχει δυσκολίες.

Είναι πολύ εύκολο να βρεις ανθρώπο να σου πει αυτό που θες να ακούσεις.

Το δύσκολο είναι να βρεις εκείνον που θα σου πει την αλήθεια όπως είναι.
Το δύσκολο ειναι να βρεις ανθρώπο που στα αλήθεια θέλει να βοηθήσει το παιδί σου και όχι να σας ξεπετάξει σαν " ένα ακόμη περιστατικό".

Στην Ελλαδιτσα μας, οι διαγνώσεις, η ενημέρωση, η εκπαίδευση απέχει έτη φωτός από αυτό που θα έπρεπε να είναι.

Η άρνηση δεν βοηθά πουθενά και σίγουρα δεν βοηθά το παιδί το οποίο καλείται να δώσει εναν αγώνα με τον χρόνο, κλειδώνοντας δεξιότητες στο πέρασμα αυτού.

Ειρήνη 💜

24/03/2026

❗Άρνηση.❗
Μη απο-δοχή.
Δηλαδή δεν δέχεσαι.
Δηλαδή απορρίπτεις.

"Η αποδοχή είναι η συγκατάθεση ενός ατόμου για την πραγμάτωση και εξέλιξη μιας κατάστασης, αναγνωρίζοντας μια διαδικασία ή κατάσταση".

Είναι δύσκολο να μην έχεις έλεγχο της κατάστασης στην οποία βρίσκεται το παιδί σου.

Είναι"δύσκολο" να μην 'αρκείς" εσύ ο ίδιος σαν γονέας.

Είναι δύσκολο να εξηγείς στον κάθε ένα γιατί δεν μιλά, γιατί δεν κοιτά στα μάτια ή γιατί έχει αυτά τα χαρακτηριστικά προσώπου ή γιατί απορρίπτει όλα τα φαγητά.

Είναι κουραστικό να έχεις συνεχώς απαιτήσεις ανεκπλήρωτες εσύ ο ίδιος και από πάνω και οι γύρω.

✨Όμως δεν είναι εμπόδιο τίποτα αυτά.

Εμπόδιο γίνεσαι εσύ, όταν χτίζεις τοίχους γύρω του.

Όταν αποφεύγεις να συναντήσεις κόσμο.
Όχι γιατί δεν ταιριάζεις μαζί τους αλλά γιατί κατά βάθος ντρέπεσαι.

Γιατί ντρέπεσαι;

Όταν αποφεύγεις τις θεραπείες λες και αν ακουστεί η λέξη θεραπεία, γεννάται πάθηση.

Έχει σημασία η διάγνωση;
Ένα όνομα είναι.

🔸Αυτισμός;
Ή μήπως Υψηλός δείκτης ευφυίας;

🔸Σιτιστικές Διαταραχές;
Ή Κακομαθημένο είναι ας μείνει νηστικό 3 μέρες.

🔸Τραυλισμός;
Ή βιάζεται και τα λέει όλα μαζί;

🔸Άργησε να περπατήσει λόγω υποτονικού κορμού,
Ή "Έλα μωρέ, τεμπελιάζει";

⛔Τίποτα από αυτά δεν έχει σημασία.

Το θέμα είναι η δυσκολία και η ουσία είναι η βοήθεια.
Αυτή που δεν του δίνεις.

✨Αν πλήττεται ο τομέας της Επικοινωνίας, δεν έχει καμία απολύτως σημασία η αιτία.
Το ΜΟΝΟ που μετρά είναι να διευκολυνθεί το παιδί και να ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΕΙ με ροή.
Με ευκολία.

✨Αν μιλάμε για το φαγητό, βοήθησε το.
Το ΜΌΝΟ που μετρά είναι να έχει υγιή σχέση με το φαγητό και να μην απειλείται από αυτό.

✨Αν ο κορμός του χρειαστεί ενδυνάμωση και η άρθρωση του και η ομιλία του και η μάθηση , βοήθεια, τότε δώστην.

✨Ας μη χαθεί άλλος πολύτιμος χρόνος που χάνεσαι ανάμεσα στο λαβύρινθο των αδικαιολόγητων τύψεων και στις φτηνές δικαιολογίες.

Είναι πιο σημαντική η ελευθερία του και τα δικαιώματα του, από το ΕΓΩ σου💜.

Ειρήνη Παπαδοπούλου,
Λογοθεραπεύτρια.

24/03/2026

Είναι βαθειά κάποιων οικογενειών η άρνηση, που ναι μεν ξεκινούν την παρέμβαση και αποθεώνουν τον θεραπευτή για τη βοήθεια που λαμβάνει το παιδί τους, όταν όμως εκείνο βρεθεί στάσιμο ή παρουσιάσει αργή εξέλιξη μετά από μια ραγδαία βελτίωση, αρνούνται να το δεχτούν, και φταίνε όλοι οι γύρω.

Εκείνη είναι και η λεπτή γραμμή που ο ίδιος ο γονέας σταματά να παρέχει βοήθεια στο παιδί του, πιστεύοντας πως φταίει ο δάσκαλος, ο λογοθεραπευτής, η εργοθεραπεύτρια και γενικότερα όλοι οι γύρω.

Αυτο είναι που πληγώνει βαθειά κάποιους από εμάς, γιατί τα αγαπάμε τα παιδιά μας και έχουμε δώσει τον καλύτερο εαυτό μας για εκείνα και νιώθουμε την αδικία κάπως παραπάνω από όσο θα έπρεπε..
Όχι για εμάς.
Για εκείνα.

Όταν όμως η οικογένεια αναγνωρίζει πραγματικά τις δυσκολίες του παιδιού και τις αποδέχεται, τότε είναι που το παιδί σημειώνει πρόοδο.
Είναι εκείνη η οικογένεια που όσο και αν κουράζεται συνεχίζει , μαζι με τον θεραπευτή, δίπλα σε αυτόν, και όχι απέναντι του, να δίνει ό,τι έχει και δεν έχει από ενέργεια και χρόνο, γιατί η πρόοδος είναι εκεί μπροστά στα μάτια του

Γιατί τα μικρά είναι που μετράνε και οφείλουμε να τα αναγνωρίζουμε γιατί κάποια μικρά στοματάκια και μυαλουδάκια, κόπιασαν πολύ για αυτά τα βήματα!

Θα μου πεις που κολλάει η αλυσίδα τροφίμων σε όλα αυτά;

Είναι από τα μεγαλύτερα βήματα αυτές οι αλυσίδες, εκεί κολλάει!
Εμπεριέχουν τεράστια μικρούτσικα βήματα που κρίκο με κρίκο οδηγούν στην εξέλιξη, και εγώ είμαι περήφανη για αυτά τα παιδιά και για αυτούς τους γονείς!

(Ξέρετε εσείς 💜)

Ειρήνη 💜

07/03/2026

Είδα την ανάρτηση από την Μαρια Μπέλλου , ωστόσο δεν γινόταν να μην το μοιραστώ αφού είναι λες και διαβάζω τις σκέψεις μου!

Πέρα από τα Πρωτόκολλα: Αναζητώντας τον Σκεπτόμενο Θεραπευτή
«Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Λογοθεραπείας, επιλέγω φέτος να μοιραστώ έναν προβληματισμό που γεννήθηκε μέσα από την καθημερινή κλινική τριβή και την αγάπη μου για την επιστήμη που υπηρετώ. Σε μια εποχή που η πληροφορία τρέχει και οι εξειδικευμένες μέθοδοι πολλαπλασιάζονται, νιώθω την ανάγκη να υπενθυμίσω —κυρίως στους νέους συναδέλφους— ότι η δύναμή μας δεν βρίσκεται στον τίτλο ενός σεμιναρίου, αλλά στην ικανότητά μας να ερμηνεύουμε τη νευρολειτουργική εικόνα του παιδιού. Το κείμενο που ακολουθεί δεν είναι μια κριτική, αλλά μια πρόσκληση επιστροφής στις βάσεις της Νευροανατομίας και της Κλινικής Σκέψης, εκεί όπου η Λογοθεραπεία συναντά την πραγματική της ουσία.»

Η Παγκόσμια Ημέρα Λογοθεραπείας αποτελεί μια αφορμή για αναστοχασμό πάνω στην πορεία της επιστήμης μας και την ευθύνη που φέρουμε ως θεραπευτές. Σε μια εποχή που η παρέμβαση τείνει να τυποποιείται μέσα από «έτοιμα πακέτα» γνώσης και εξειδικευμένες πιστοποιήσεις, είναι απαραίτητο να επιστρέψουμε στις θεμελιώδεις αρχές της Κλινικής Λογοπαθολογίας.

Η Λογοθεραπεία δεν είναι η απλή εφαρμογή μιας μεθόδου, αλλά η βαθιά κατανόηση της Νευροφυσιολογίας. Ο εγκέφαλος δεν λειτουργεί με στεγανά που αντιστοιχούν σε εμπορικούς τίτλους σεμιναρίων. Λειτουργεί ως ένα ενιαίο, δυναμικό σύστημα όπου ο μυϊκός τόνος, ο κινητικός προγραμματισμός, η αισθητηριακή επεξεργασία και η συναισθηματική ρύθμιση αλληλεπιδρούν αδιάκοπα.

Όταν η παρέμβαση βασίζεται στη γνώση της Νευροανατομίας, ο θεραπευτής παύει να είναι εκτελεστής ενός πρωτοκόλλου και γίνεται επιστήμονας που αναλύει την αιτία πίσω από το σύμπτωμα. Είτε πρόκειται για διαταραχές άρθρωσης και σίτισης, είτε για προκλήσεις στον αυτισμό, τον λόγο και τη ροή, η «χρυσή τομή» βρίσκεται στην εξατομίκευση.

Οι πιστοποιήσεις αποτελούν χρήσιμα εργαλεία στην εργαλειοθήκη μας, αλλά δεν υποκαθιστούν την επιστημονική κρίση. Η πραγματική θεραπευτική αξία πηγάζει από την ικανότητα της κλινικής παρατήρησης:

Της λειτουργικής οργάνωσης της κίνησης.

Της νευρολογικής βάσης της αισθητηριακής αποδοχής.

Της βιολογίας της κοινωνικής σύνδεσης.

Η «παλιά σχολή» της παρατήρησης παραμένει η πιο σύγχρονη απάντηση, διότι βασίζεται στις απαράβατες αρχές της Κινητικής Μάθησης και της Νευροπλαστικότητας.

Ενθαρρύνουμε τους νέους συναδέλφους να επενδύουν στη γνώση, αλλά να μην εγκλωβίζονται στην απατηλή ασφάλεια ενός εγχειριδίου. Η δύναμη της Λογοθεραπείας βρίσκεται στη συνεχή μελέτη της φυσιολογίας και στη δημιουργία μιας αυθεντικής θεραπευτικής σχέσης. Αυτές είναι οι μόνες «πιστοποιήσεις» που διασφαλίζουν την ουσιαστική πρόοδο των παιδιών μας.

06/03/2026

«ΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΔΕΠΥ ΜΕΙΩΘΗΚΑΝ ΚΟΒΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΣΤΙΣ ΟΘΟΝΕΣ ΚΑΙ ΤΗ ΖΑΧΑΡΗ»

Το κείμενο αναφέρεται στην περίφημη μελέτη INCA (Impact of Nutrition on Children with ADHD) που δημοσιεύθηκε το 2011 στο ιατρικό περιοδικό The Lancet.

Τα μισά παιδιά σε μια μεγάλη μελέτη για τη ΔΕΠΥ (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας) είδαν τα συμπτώματά τους να εξαφανίζονται — απλώς κόβοντας τη ζάχαρη και το πρόχειρο φαγητό (junk food). 🍰🚫

Δημοσιευμένη στο περιοδικό The Lancet, η έρευνα διαπίστωσε ότι μέσα σε μόλις πέντε εβδομάδες, μια καθαρή διατροφή χωρίς πρόσθετα μείωσε τα συμπτώματα της ΔΕΠΥ κατά σχεδόν 50%. Όταν η ζάχαρη και τα επεξεργασμένα τρόφιμα επανεισήχθησαν στη διατροφή, τα συμπτώματα επέστρεψαν δριμύτερα.

Οι επιστήμονες πιστεύουν πλέον ότι η διατροφή και ο χρόνος στις οθόνες θα μπορούσαν να είναι δύο από τους μεγαλύτερους κρυφούς παράγοντες της σύγχρονης ΔΕΠΥ — και ότι το τι ταΐζουμε τα παιδιά μας μπορεί να διαμορφώσει τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρεται ο εγκέφαλός τους.

Ειρήνη Παπαδοπούλου

05/03/2026

Άντε να πούμε για την ζάχαρη!
Για όλα εκείνα τα " έλα μωρέ υπερβολές και τι θα πάθει;"!

Για εκείνη την τόσο εθιστική ζάχαρη, το μικροβίωμα που δημιουργεί, την διέγερση, το " θέλω και άλλο" και όλα τα λοιπά!

Η γλειψιά από το παγωτό, το μπισκοτάκι, το γλειφιτζούρι που τόσο βλέπω στα παιδικά χεράκια με τη δικαιολογία ότι είναι του φαρμακείου με τις βιταμίνες και άλλα πολλά!

02/03/2026

⛔Μπορούν 10 λεπτά παρακολούθησης Reels να επηρεάσουν τη γνωστική απόδοση;🧠

👉Αυτή η μελέτη πραγματοποιήθηκε σε ενήλικες και χρειάζεται ακόμη περισσότερη έρευνα πριν εξαχθούν μακροπρόθεσμα συμπεράσματα.

Ωστόσο, μας βάζει σε σκέψεις.❗

👉Αν μόλις λίγα λεπτά ατελείωτης περιήγησης σε σύντομα βίντεο μπορούν να επηρεάσουν μετρήσιμα τη γνωστική λειτουργία των ενηλίκων, τότε τίθεται ένα σημαντικό ερώτημα για το τι μπορεί να προκαλεί η καθημερινή έκθεση κατά την πρώιμη ανάπτυξη του εγκεφάλου.

Γιατί οι αναπτυσσόμενοι εγκέφαλοι συνήθως ανταποκρίνονται πιο έντονα στην περιβαλλοντική διέγερση — όχι λιγότερο.

source: Chiossi et al. (2023). Short-Form Videos Degrade Our Capacity to Retain Intentions. Proceedings of CHI 2023..

02/03/2026

Μπερδευτήκαμε.

Θεωρήσαμε πως το να κλαίει ένα παιδί μόνο του στα πατώματα είναι φυσιολογικό
Και ναι είναι. Εν μέρει.
Είναι στάδιο ανάπτυξης και αυτό.

Μα εκεί μπερδευτηκαμε και είπαμε "ελα μωρε παιδί είναι θα κλάψει".

Και βρήκαμε πάτημα να επιτρέπουμε στα παιδιά με άγχος αποχωρισμού να υποφέρουν.

Μπερδεύτηκαμε και είπαμε το σχολείο ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ στα μωράκια.

Ονομάσαμε την ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ, ΥΠΟΧΡΈΩΣΗ.

Και έπειτα έχουμε την απαίτηση αφού το βλέπουν ως ΥΠΟΧΡΈΩΣΗ, ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ, από αυτές που τα συγκεκριμένα πάνε και κλαίνε, να το αγαπήσουν κιόλας!

Μπερδευτήκαμε και είπαμε "παιδί είναι ας κλάψει" αλλά ξεχάσαμε το "παιδί είναι δεν ελέγχει το συναίσθημα ουτε την παρορμητικότητα και δεν μπορεί να εκλογικεύσει".

Και όποιος τολμήσε να σκεφτεί το αντίθετο άκουσε την γνωστή καραμελίτσα
"Αλλος παιδί δεν έκανε μόνο η Μαριώ τον Γιάννη".

Όμως εκεί το θέμα.
Πως η κάθε Μαριώ, έκανε τον κάθε Γιάννη.
Ξεχωριστή εκείνη, ξεχωριστός και εκείνος.

Μέχρι την ηλικία των 6 ετών, τόσο η εκλογίκευση συναισθημάτων όσο και η διαχείριση αυτών, είναι ακατόρθωτη έως δύσκολη αναλόγως την ηλικία.

Ωστόσο δεν αρκεί μόνο το ορόσημο της ηλικίας, καθώς κάθε άνθρωπος , μικρός ή μεγάλος, έχει διαφορετική ωρίμανση και αντιμετώπιση καταστάσεων.

Είναι οκ να νιώθει έτσι.
Για πρώτη φορά δεν θα είσαι γύρω του.
Για πρώτη φορά νιώθει μόνο
Για πρώτη φορά θα λείπει από το σπίτι για ώρες.

Δεν είναι οκ να αφήνουμε τα παιδιά μας να κλαίνε .

Δεν είναι οκ να τα αφήνουμε να φοβούνται.
Δεν είναι οκ να νιώθουνε ανασφάλεια και άγχος.
Δεν είναι οκ κανένα είδος άγχους.
Δεν ειναι οκ να λέμε "έτσι είναι το σύστημα".
Δεν είναι καν οκ να νομίζεις ότι αν το αφήσεις να κλαίει εκπαιδεύεται ή σκληραγωγείται ή οποια άλλη λέξη κατ'εμε απαράδεκτη.
Απλά έπαψε να επικοινωνεί την ανάγκη του κατά πάσα πιθανότητα.
Απλά σώπασε.

Αν συστηθεί στο παιδί το σχολείο με όμορφο τρόπο,

Αν σεβαστούμε το γεγονός ότι το παιδί θέλει τον χρόνο του για να αποχωριστεί και να προσαρμοστεί,

Αν για ακόμα μια φορά σεβαστούμε την οποια διαφορετικότητα,

τότε το αποτέλεσμα θα είναι παιδιά
Χαρούμενα.
Ασφαλή.
Ανεξάρτητα.

Παιδιά που αγαπούν το σχολείο!

Καλή σχολική χρονιά!

Με αποδοχή και ενσυναίσθηση!

Ειρήνη Παπαδοπούλου
Λογοθεραπεύτρια

🚙Τυδέως 27, Άνω Τούμπα
📞2313096407

02/03/2026

Για εσένα μαμά, για εσένα μπαμπά..
Για εσένα που πήγες να πάρεις το παιδάκι σου από το σχολείο και ενώ περίμενες να τρέξει πάνω σου κ να σε αγκαλιάσει, εκείνο σε προσπέρασε..
Για εσένα που βγήκε κλαίγοντας..
Για σένα που γύρισε σπίτι και δεν ήθελε να συζητήσει τίποτα..
Για σένα που σου μιλάει απότομα και έχει ξέσπασματα..που πέφτει κάτω και χτυπιέται, που δεν του αρέσει όπως παίζεις μαζί του κ όλο σε διορθώνει και σου φωνάζει ότι δεν το κάνεις καλά...

Μην το πάρεις προσωπικά.
Μείνει ήρεμος. Θυμήσου ότι εσύ είσαι ο ενήλικας..
Δεν μπορεί να εκφραστεί λεκτικά.
Δεν μπορεί να διαχειριστεί το συναίσθημα του.
Όσο καλά και αν περνούσε στο σχολείο, ήταν μακριά σου και αυτό είναι αρκετό.
Πιθανόν να είχε στιγμές κούρασης ή έντασης με άλλα παιδιά και να μην τις εξέφρασε ποτέ.
Τώρα που ήρθε σε εσένα, στη φωλιά του, στην ασφάλεια του, έχει το χώρο και την άνεση να εκφράσει όλα όσα συσσώρευσε μέσα του.

Μην το χαρακτηρίσεις αγενή.
Μην του φωνάζεις και σίγουρα μην το τιμωρείς.
Αλλά μην του αποσπάς κιόλας την προσοχή από όλο αυτό με τηλεόραση ή ανταλλάγματα .

Μείνε μαζί του και καθοδήγησέ το πώς να το εκφράσει , να το εκτονώσει και να απεγκλωβιστεί από αυτό το συναίσθημα 💜

Ειρήνη Παπαδοπούλου
Λογοθεραπεύτρια
Εικόνες: Renia Metallinou illustration από το βιβλίο ''Οταν η καρδιά μου γεμίζει'' ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ - για παιδιά 3,5+

27/02/2026

🌸Αφήνω αυτό εδώ, για όλα εκείνα τα:

-μην το κρατάς αγκαλιά συνέχεια θα μάθει έτσι.
-μην κοιμάσαι μαζί του, θα μάθει έτσι.

Δεν είναι η αναζήτηση της ασφάλειας που μαθαίνεται
Δεν είναι το άκουσμα της καρδούλας του ανθρώπου που με κρατάει αγκαλιά και η θέρμη του, που μαθαίνονται..
Δεν είναι η αγκαλιά και η παρουσία το επίκτητο.
Δεν είναι η ανάγκη συγκοίμησης μόδα.

Αυτά είναι τα φυσιολογικά.
Τα εκ φύσεως.

Όλα τα άλλα τα κουλά σας είναι τα επίκτητα.

Η μοναξιά είναι που μαθαίνεται.

Το τέλος της έκφρασης είναι που μαθαίνεται.

Το να μην λέω πως νιώθω, είτε με λεξεις είτε με κλάμα,γιατί δεν υπάρχει ανταπόκριση είναι που μαθαίνεται.

Το να προσπαθώ συνεχώς να ανταπεξέλθω στην ανεξαρτησία και να μην ζητάω ποτέ βοήθεια είναι που μαθαίνεται.

Η αγκαλιά, η ασφάλεια, η συνύπαρξη, το άγγιγμα, ο ήχος μιας καρδιάς και της αναπνοής είναι που κρατάνε στη ζωή ένα πλάσμα.

Ειρήνη 💜

26/02/2026

Και εν τω μεταξύ, όσο οι μαμάδες χωρίζονται σε κατηγορίες με ταμπέλες και τρώγονται μεταξύ τους , όπως, η δινει έτοιμο φαγητό, η υπερβολική που κάνει lunchboxakia όλη μέρα, η αυστηρή που δεν θέλει το παιδί της τρώει σαβούρες, η δίνει αλεσμένο και η δίνει κομμάτια,..., όσο λοιπόν συμβαίνουν όλα αυτά, ΤΕΡΑΤΑ και παραμορφωμένα παραφύσιν πλάσματα αρρώστων μυαλών, γεμιζουν το μυαλό τους και τα σπίτια μας.

Huggy wuggy , λαμπούμπου ,brainrot και μπαλαρίνες καπουτσίνες.

Έτσι απλά περνά απαρατήρητο, το γεγονός ότι όσο πιο πολύ εξοικειώνεσαι με το τέρας, τόσο του μοιάζεις και μια κρυφή εισβολή συμβαίνει μπρος στα μάτια μας και εμείς μένουμε αδιάφορα ήρεμοι με τη δικαιολογία της μόδας.

Μόνο εγώ τρομάζω;
Μόνο εγώ αναρωτιέμαι γιατί ένα παιδί 4,5,8 χρόνων έχει προσβαση στο κινητό των γονιών του , ή ακόμα χειρότερα δικο του, και βλέπει τικ τοκ;

Μόνο εγώ ανησυχώ με την πρόβατοτοποίηση και το να τα κάνουμε όλα ίδια και όλα ένα;
Μια μάζα παιδιών με λαμπούμπου στην παιδική χαρά που τρώει γαριδάκια 3 χρόνων και άλλη μία μάζα παιδιών 13 ετών πιο πέρα, με μαύρα ρούχα, θυμωμένα πρόσωπα και μουσική τραπ;

Που είμαστε ρε παιδια οι γονείς;

Σε ποιόν ακριβώς εμπιστεύεστε τα παιδιά σας και το τι άνθρωποι θα γίνουν;

Με αγάπη,
Ειρήνη 💜

Λογοθεραπεία Παπαδοπούλου Ειρήνη

03/04/2026

31/03/2026

24/03/2026

24/03/2026

07/03/2026

06/03/2026

05/03/2026

02/03/2026

02/03/2026

02/03/2026

27/02/2026

26/02/2026

Address

Telephone

Website

Alerts

Contact The Practice

Shortcuts

Share

Category