Νέλλη Φλωρεντίν Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπεύτρια

29/05/2026

Καλή επιτυχία στους μαθητές και τις μαθήτριες! Οι Πανελλήνιες εξετάσεις είναι ένα μόνο κομμάτι της διαδρομής της ζωής σας. Καλή δύναμη και καλή αρχή σε κάθε νέο βήμα που ανοίγεται μπροστά σας!

22/05/2026

“Δεν αντέχω άλλο να αντέχω”

Τον τελευταίο καιρό κάνω πολλές συζητήσεις με θεραπευόμενους/ες γύρω από τις ψυχικές τους αντοχές και τα αποθέματά τους. Διαπιστώνω πως πολλοί άνθρωποι έχουν μάθει να απομακρύνονται από τις ανάγκες, το σώμα και τις επιθυμίες τους, προκειμένου να ανταποκρίνονται όσο το δυνατόν καλύτερα- αν όχι τέλεια- στους ρόλους τους ως γονείς, σύντροφοι, εργαζόμενοι, “καλά παιδιά”…

Όμως το τίμημα συχνά είναι βαρύ — για το σώμα, το συναίσθημα και την ψυχική υγεία. Κάποια στιγμή έρχεται η εξάντληση. Η κόπωση. Ο πόνος. Και φέρνουν μαζί τους ένα μήνυμα που, μέσα στην κανονικοποίηση της συνεχούς εγρήγορσης και των εξαντλητικών ρυθμών ζωής, συχνά παραμελείται:
“Δεν αντέχω άλλο να αντέχω”

Όσο δύσκολο κι αν ακούγεται αυτό το μήνυμα, όταν οι άνθρωποι δώσουν χώρο και χρόνο να το ακούσουν πραγματικά, μπορεί να γίνει μια πολύτιμη ευκαιρία:
να ανακαλύψουν τον αυθεντικό τους ρυθμό,
να αναγνωρίσουν και να απενοχοποιήσουν τις πραγματικές τους ανάγκες,
να επαναπροσδιορίσουν τις προσδοκίες τους
και να στραφούν λίγο περισσότερο προς το δικό τους φως…

13/05/2026

Έκκληση κάνει για πολλοστή φορά «Το Χαμόγελο του Παιδιού» με αφορμή το τραγικό γεγονός των δύο κοριτσιών, όπου το ένα έχασε τη ζωή του και το άλλο δίνει μάχη για αυτ...

08/05/2026

Το “Διάλογοι για την Αγάπη” είναι ένα βιβλίο άμεσο, τρυφερό και αυθεντικό. Μέσα από προσωπικές συζητήσεις της Natasha Lunn με συγγραφείς και καλλιτέχνες, το βιβλίο σε προσκαλεί να αναστοχαστείς πάνω στην έννοια της αγάπης, αναδεικνύοντας τη δύναμη της ευαλωτότητας, της απώλειας και της βαθιάς συναισθηματικής σύνδεσης. Ένα βιβλίο τροφή για την ψυχή που αγγίζει βαθιά την ανθρώπινη εμπειρία…

03/05/2026

24/04/2026

You don’t raise a copy of you, you raise someone ready for the world.

17/04/2026

Η θεραπεία δεν είναι μια βίαιη μάχη απέναντι στα υποτιθέμενα ελαττώματα ή αδυναμίες μας. Είναι μια ευκαιρία να προσεγγίσουμε τον εαυτό μας με κατανόηση, αποδοχή και συμπόνια στον εαυτός μας, ώστε να διευκολύνουμε σταδιακά μικρές και μεγαλύτερες αλλαγές...

“I think I've failed therapy.”

Was what someone once said to me just this week.

And when you sit with this statement...
there’s usually so much underneath this.

Where maybe it means:
“I thought I’d be further along by now.”

Or otherwise:
“Why am I still like this?”

“Maybe I’m me. Maybe I'm just a failure.”

--

And I get it.

Because somewhere along the way,
many of us learned that healing is something we’re supposed to get “right.”

That if we try hard enough,
we should be able to stop feeling this way.

Stop reacting this way.

Stop being this way.

So when the pain comes back…
when the patterns repeat…
when we find ourselves back in familiar places—

It doesn’t feel like part of the process.

It feels like failure.

---

But here’s the truth we’re not often told:

You CAN'T fail therapy.

Because therapy isn’t about becoming a perfect version of yourself.

It’s about slowly understanding
why you are the way you are.

It’s about sitting with parts of you
that were never allowed to be seen.

It’s about learning, over and over again,
how to respond differently.

Even if it’s just 1% or even 0.01% at a time.

Healing isn’t measured by how perfectly you show up.

It’s measured in those small, quiet shifts:

Catching yourself a little earlier.

Softening instead of attacking yourself.

Staying with a feeling instead of running from it.

And yes… sometimes not changing at all—
but finally understanding why.

Even that is growth and movement me.

So when you say, “I failed therapy,”
maybe what you really mean is:

“I’m still in pain.”

“I’m still learning.”

“I haven’t given up, even though it’s hard.”

And that?

That’s not failure.

That’s what healing actually looks like.

A thousand tiny moments
of choosing something different
than what your trauma once taught you.

Just like I did.

Just like I'm still doing.

Just like to me.

Take care,
Hernping

💙

P. S. Dedicated to DK - you showed up. That's what matters.

10/04/2026

01/04/2026

Εμπνευσμένο από το βιβλίο “Η Κρυφή Ζωή της Ψυχής”
της Sabine Wery von Limont…

27/03/2026

Οι γονείς δεν χρειάζεται μόνο να βρίσκουν τρόπους να βοηθούν τα παιδιά τους να διαμορφώσουν μια υγιή εσωτερική φωνή, αλλά και να επεξεργάζονται τα δικά τους βιώματα και να κατανοούν τις δικές τους εσωτερικές φωνές. Το να συμβάλλει κανείς στην αλλαγή της επόμενης γενιάς είναι πραγματικά πολύτιμο και αξιοθαύμαστο!

“Hurry up.” “Stop crying.” “What’s wrong with you?” “You’re so dramatic.” “Don’t be so sensitive.” Sound familiar?? That’s what A LOT of us heard as kids.

And now??? WE are breaking that cycle and giving our kids a resilient inner voice. And REAL cycle-breaking is messy…

It’s catching yourself mid-reaction and choosing - even if it’s messy, even if it’s late - something different.

And it’s repairing after you snap: “Hey, I didn’t like how I spoke to you. I’m working on that.”

It’s swapping the scripts, little by little, to “You’re having a hard time. I’m here.” “That makes sense.” “You’re allowed to feel that.” “I know it’s disappointing.” “We’ll figure this out together.”

Our words shape their inner voice - and we can make it one that says, “I can handle hard things.” “Big feelings are something I can navigate.” “I trust myself.” “I can solve problems.” “I can make mistakes and still be okay.” “Love doesn’t disappear when things get hard.”

Life has ups and downs - hard moments - that’s inevitable. And because of you, they’re going to have a resilient inner voice, one that doesn’t crumble in shame when things get hard, doesn’t beat them up for making mistakes, and doesn’t explode on others when big feelings feel too hard or scary to face.

We see you, cycle breakers 🧡 Thank you for showing up, every day. You’re shaping a generation.

20/03/2026

Κανένας και καμία δεν αξίζει να παλεύει για την αποδοχή, την κατανόηση και την αγάπη αλλά χρειάζεται να αισθάνεται αρκετός/ή για αυτό που πραγματικά είναι…🫂