Μπατσίλα Γεωργία Ψυχολόγος ΑΠΘ, MSc Ψυχοθεραπεύτρια

04/02/2026

Παγκόσμια ημέρα κατά του καρκίνου και η πρόληψη σώζει..

Για εκείνους που χάσαμε και για εκεινους που σφίγγουν γροθιές πίσω από άσπρες πόρτες , για εκεινους που κλαίνε κρυφά και για κεινους που στηρίζουν . Για όλες τις ορατές και αόρατες μαχες . Παγκόσμια ημέρα κατά του καρκίνου και η πρόληψη σώζει .

02/02/2026

Εσύ πόσες στιγμές συνειδητής παρουσίας έχασες σήμερα περιμένοντας...likes;

Τίποτα δεν μοιάζει ολοκληρωμένο αν δεν προβληθεί στο διαδίκτυο.

Ένας καφές δεν είναι απλώς καφές, είναι story. Ένα ταξίδι δεν είναι εμπειρία, είναι post. Μια προσωπική στιγμή δεν αρκεί να βιωθεί, πρέπει να φωτογραφηθεί, να φιλτραριστεί, να πάρει likes.

Πίσω από αυτή την ανάγκη συνεχούς έκθεσης κρύβεται συχνά η ανασφάλεια. Η ανάγκη για επιβεβαίωση. Τα likes και τα σχόλια λειτουργούν σαν μικρές δόσεις αποδοχής: «με βλέπουν», «με θαυμάζουν», «μετράω».....

Όταν όμως η αξία μας εξαρτάται από την αντίδραση των άλλων, γινόμαστε ευάλωτοι. Η αυτοεκτίμηση μετατρέπεται σε αριθμό και βασίζεται σε εξωτερικές πηγές που αν εκλείψουν, καταρρέουμε.

Αλήθεια τί θα συνέβαινε αν κρατούσαμε τις προσωπικές στιγμές για εμάς;

Ίσως τελικά το πιο επαναστατικό πράγμα σήμερα να είναι να κρατήσουμε κάτι για εμάς. Να ζήσουμε μια στιγμή χωρίς να τη φωτογραφίσουμε και να την ποστάρουμε. Να χαρούμε χωρίς να το ανακοινώσουμε.

Να υπάρξουμε χωρίς να αποδείξουμε τίποτα σε κανέναν 💛

Μπατσίλα Γεωργία Ψυχολόγος ΑΠΘ, MSc Ψυχοθεραπεύτρια

Photo: Light

28/01/2026

Έγινε η απώλεια συνήθειά μας..

Ο αιφνίδιος θάνατος νέων ανθρώπων αποτελεί ένα από τα πιο τραυματικά γεγονότα τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο.

Διαρρηγνύει τη βασική ψυχολογική μας υπόθεση ότι η ζωή ακολουθεί μια φυσική σειρά. Πρώτα ζούμε, ωριμάζουμε, γερνάμε και έπειτα πεθαίνουμε. Όταν αυτή η σειρά καταρρέει, δεν πενθούμε μόνο το άτομο που χάθηκε, αλλά και την αίσθηση νοήματος, ασφάλειας και προβλεψιμότητας του κόσμου.

Σε περιπτώσεις αιφνίδιου θανάτου νέων ανθρώπων, το πένθος ξεπερνά τα όρια της οικογένειας και των στενών φίλων και μετατρέπεται σε συλλογικό πένθος. Η κοινωνία πενθεί γιατί το γεγονός ενεργοποιεί κοινές υπαρξιακές αγωνίες:

τον φόβο του θανάτου, την ευαλωτότητα του σώματος, την αβεβαιότητα του μέλλοντος...

Ας αποδεχθούμε ότι όταν ο θάνατος είναι αιφνίδιος και αφορά νέους ανθρώπους, η επεξεργασία γίνεται πιο δύσκολη. Η απουσία «προειδοποίησης» δεν αφήνει χρόνο για ψυχική προετοιμασία, με αποτέλεσμα έντονα συναισθήματα θυμού, αδικίας και ματαίωσης.

Ψυχολογικά είναι βοηθητικό να κάνουμε χώρο για αναγνώριση των επώδυνων συναισθημάτων. Όπου το σοκ μοιράζεται,
οι άνθρωποι ενώνονται και η ανακούφιση έρχεται ταχύτερα.

Συλληπητήρια στις οικογένειες..

Μπατσίλα Γεωργία Ψυχολόγος ΑΠΘ, MSc Ψυχοθεραπεύτρια

28/01/2026

Ο κόσμος είναι ωραίο μέρος
για να γεννηθείτε
αν δεν σας νοιάζει που η ευτυχία
δεν είναι πάντα
και τόσο διασκεδαστική
αν δεν σας νοιάζει μια δόση κόλασης

Ο κόσμος είναι ωραίο μέρος
για να γεννηθείτε
αν δεν σας νοιάζει που μερικοί άνθρωποι
πεθαίνουν όλη την ώρα.....

Ο κόσμος είναι ωραίο μέρος
για να γεννηθείτε
αν δεν σας νοιάζει που η ευτυχία
δεν είναι πάντα
και τόσο διασκεδαστική
αν δεν σας νοιάζει μια δόση κόλασης
που και που
όταν όλα πάνε καλά
γιατί ακόμα και στον παράδεισο
δεν τραγουδούν
όλη την ώρα

Ο κόσμος είναι ωραίο μέρος
για να γεννηθείτε
αν δεν σας νοιάζει που μερικοί άνθρωποι πεθαίνουν
όλη την ώρα
ή έστω απλώς λιμοκτονούν
κάποιες ώρες
στο κάτω κάτω δεν πειράζει
αφού δεν είστε εσείς

Α, ο κόσμος είναι ωραίο μέρος
για να γεννηθείτε
αν δεν σας πολυνοιάζουν
λίγα ψόφια μυαλά
στις ψηλότερες θέσεις
ή μια δυο βόμβες
που και που
στα ανεστραμμένα σας πρόσωπα
ή άλλες τέτοιες απρέπειες
απ’ τις οποίες μαστίζεται η κοινωνία μας
με τους διακεκριμένους άνδρες της
και τους κληρικούς της
και τους λοιπούς αστυφύλακες
και τις διάφορες φυλετικές διακρίσεις της
και τις κοινοβουλευτικές ανακρίσεις της
και τις άλλες δυσκοιλιότητες
που η τρελή μας σάρκα
θα κληρονομήσει

Ναι ο κόσμος είναι το καλύτερο μέρος
για ένα σωρό πράγματα όπως το να κάνεις κουταμάρες
και να κάνεις έρωτα
και να είσαι λυπημένος
και να τραγουδάς φτηνά τραγούδια και να έχεις εμπνεύσεις

| Lawrence Ferlinghetti | Ποιήματα | μτφρ.: Ρούμπη Θεοφανοπούλου | εκδόσεις Πρόσπερος |

26/01/2026

Κάνω ψυχοθεραπεία, είναι από μόνο του αρκετό;

Η ψυχοθεραπεία προσφέρει κατανόηση, στήριξη και εργαλεία, αλλά δεν αρκεί, αν το άτομο δεν είναι πρόθυμο να αναλάβει την ευθύνη του να επιτρέψει την αλλαγή.

Αυτό από μόνο του κουβαλάει τεράστιο πόνο με τον οποίο χρειάζεται να έρθει αντιμέτωπος ο θεραπευόμενος.

Στη θεραπεία μπορείς να δεις πιο καθαρά:
τι σε δυσκολεύει, από πού προέρχονται οι αντιδράσεις σου και ποια μοτίβα επαναλαμβάνονται. Όμως η επίγνωση από μόνη της, δεν φέρνει πάντα την αλλαγή. Η αλλαγή έρχεται όταν αποφασίζεις να δοκιμάσεις κάτι διαφορετικό, ακόμα κι αν αυτό φοβίζει ή σε βγάζει από τη ζώνη ασφαλείας.

Ο θεραπευτής δεν ζει τη ζωή σου για εσένα. Δεν παίρνει αποφάσεις αντί για εσένα, ούτε αλλάζει τις συνήθειες, τις σχέσεις ή τις σκέψεις σου έξω από την ψυχοθεραπευτική διαδικασία.

Η θεραπεία ανοίγει τον δρόμο, δεν τον περπατά...

Μπατσίλα Γεωργία Ψυχολόγος ΑΠΘ, MSc Ψυχοθεραπεύτρια

photo: clouseup

13/01/2026

Σήμερα διενεργήθηκε μια ουσιαστική παρουσίαση/συζήτηση με τους φοιτητές Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου της Φλώρινας για τη θεωρία, την πράξη και τον ρόλο της Ψυχολογίας και της Ψυχοθεραπείας στις μέρες μας.

Ευχαριστώ ιδιαιτέρως τον καθηγητή τους Dimitris Tahmatzidis για την πρόσκληση και το όμορφο μοίρασμα!

04/01/2026

Όχι! Δε φταίει για όλα η μαμά σου!

Πολλοί άνθρωποι στην ψυχοθεραπεία, αναρωτιούνται γιατί βιώνουν στασιμότητα, ματαίωση και συχνά θυμό.

Παντού γύρω μας συναντάμε θυμωμένους ενήλικες, έτοιμους να επιτεθούν..θυμός ως προς όλους και πρωτίστως ως προς τον εαυτό μας.

Για όλα φταίνε οι γονείς μας, οι πρώην μας, το σύμπαν..πουθενά εμείς!

Η ανάληψη ευθύνης δεν σημαίνει αυτοκατηγορία, ούτε αυστηρότητα προς τον εαυτό μας. Σημαίνει το να αναγνωρίσουμε ποιός είναι ο ρόλος μας στη ζωή. Όταν κάποιος περιμένει την αλλαγή χωρίς να κάνει τίποτα, συχνά έχει υιοθετήσει μια παθητική στάση, όπου η δύναμη ελέγχου τοποθετείται αποκλειστικά έξω από τον ίδιο.

Όσο περιμένουμε, τόσο ενισχύεται η αίσθηση ανημπόριας. Η ειρωνεία είναι ότι η μαθημένη αβοηθησία γίνεται και αυτή επιλογή..για να μην πω συνήθεια!

Ας θυμηθούμε ότι η μοίρα μας ΔΕΝ καθορίζεται από άλλους! Οι μόνοι υπεύθυνοι για να αλλάξει κάτι γύρω μας, είμαστε εμείς.

Μπατσίλα Γεωργία Ψυχολόγος ΑΠΘ, MSc Ψυχοθεραπεύτρια

01/01/2026

Και λέει τούτη τη φορά...

αντί να άλλαζε ο χρόνος,

να άλλαζε ο κόσμος

Γ. Ποταμίτης

Καλή Χρονιά με περισσότερη αυτεπίγνωση

Μπατσίλα Γεωργία Ψυχολόγος ΑΠΘ, MSc Ψυχοθεραπεύτρια

22/12/2025

Βαδίζοντας στο κλείσιμο άλλης μιας ψυχοθεραπευτικής χρονιάς, θα ήθελα να μοιραστώ μια απλή αλλά βαθιά αλήθεια με την οποία έρχομαι αντιμέτωπη καθημερινά στις συνεδρίες:

"Ο μεγαλύτερος πόνος δεν είναι αυτός που μας συνέβη, αλλά αυτός που δεν μπορέσαμε να αγκαλιάσουμε"

Πολλοί άνθρωποι αναζητούν βοήθεια με την ελπίδα να «διορθώσουν» τον εαυτό τους, να διώξουν συναισθήματα, να σβήσουν πλευρές που τους φοβίζουν. Κι όμως, η θεραπευτική πορεία συχνά ξεκινά ακριβώς τη στιγμή που σταματά ο αγώνας εναντίον του εαυτού και αρχίζει η αυτοαποδοχή.

Στην ψυχοθεραπεία μαθαίνουμε να στεκόμαστε δίπλα στον εαυτό μας όπως θα στεκόμασταν δίπλα σε αγαπημένους ανθρώπους. Με υπομονή. Με περιέργεια. Με συμπόνια. Μαθαίνουμε ότι τα συναισθήματα έχουν λόγο ύπαρξης. Ότι ο πόνος συχνά δείχνει ανάγκες που έμειναν ανεκπλήρωτες, όρια που παραβιάστηκαν, αγάπη που δεν εκφράστηκε..

Αυτή τη χρονιά ας μην δεχθούμε τον πόνο μας ως αδυναμία, την ευαισθησία ως πρόβλημα, τον φόβο ως ελάττωμα.

Μόνο έτσι θα δώσουμε χώρο στη νοηματοδότηση και την ανακούφιση που έχουμε τόσο ανάγκη....

Καλά Χριστούγεννα 🧡

Μπατσίλα Γεωργία Ψυχολόγος ΑΠΘ, MSc Ψυχοθεραπεύτρια

09/12/2025

Στο τέλος της ημέρας, κανείς δεν θα περπατήσει τον δρόμο σου για σένα.
Άλλοι θα πουν ότι ανέβηκες γρήγορα, άλλοι ότι έγινες απόμακρος, άλλοι ότι άλλαξες.
Η αλήθεια;
Απλώς συνέχισες.
Γιατί όσοι έμειναν πίσω, έμειναν από επιλογή.
Κι όσοι ανέβηκαν μαζί σου, το ξέρεις: δεν φοβούνται ούτε την κορυφή ούτε τον πάτο.
Η μοναχικότητα δεν είναι το τίμημα, είναι το φίλτρο.
Και άμα χρειάζεται να φιλτράρει ξανά, ας φιλτράρει.
Ο δρόμος προς τα πάνω θέλει ψυχή, όχι παρέα.

Via o_sofologos

27/11/2025

Αγαπημένοι συνοδοιπόροι,

Με βαθιά συγκίνηση θα ήθελα να εκφράσω την ειλικρινή μου ευγνωμοσύνη για τον χώρο που με φιλοξένησε τα τελευταία χρόνια και αποτέλεσε σημείο προσωπικής και επαγγελματικής εξέλιξης.

Καθώς ολοκληρώνεται αυτό το σημαντικό κεφάλαιο, θα ήθελα να σας ενημερώσω πως από 8 Δεκεμβρίου θα συνεχίσω τη δραστηριότητά μου σε νέα διεύθυνση:

Λεωφόρος Βασιλέως Γεωργίου 24 54640 Θεσσαλονίκη, 1ος όροφος

Σας ευχαριστώ θερμά για την εμπιστοσύνη, τη συνεργασία και τις όμορφες στιγμές που μοιραστήκαμε

Με εκτίμηση

Μπατσίλα Γεωργία Ψυχολόγος ΑΠΘ, MSc Ψυχοθεραπεύτρια

01/11/2025

Καλό μήνα με λίγες σκέψεις για το πώς επουλώνεται η ψυχή μετά την απόρριψη..

Όταν κάποιος με τον οποίο συνδεθήκαμε μας εγκαταλείπει, χάνουμε την αίσθηση ότι είμαστε «αρκετοί». Η ιδέα της ανεπάρκειας και της απόρριψης μπορεί να γίνει εσωτερική φωνή που μας κρίνει και μας κρατά καθηλωμένους στον πόνο.

Η επούλωση, ωστόσο, δεν έρχεται από τη λήθη, αλλά από την επαφή με τον εαυτό. Χρειάζεται να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να θρηνήσει, χωρίς να ντραπεί για τον πόνο του.

Δε χρειάζεται να τρομάξουμε με την ένταση των δυσφορικών συναισθημάτων, τα οποία αν καταφέρουμε να βιώσουμε, θα μας οδηγήσουν στη νοηματοδότηση.

Βοηθητικό σε αυτή τη διαδικασία είναι να αναγνωρίσουμε ότι η αξία μας δεν εξαρτάται από την αποδοχή του άλλου.

Μια απόρριψη δεν είναι ένδειξη ανεπάρκειας, αλλά ευκαιρία ωρίμανσης και ψυχικής ανθεκτικότητας 🤎

Μπατσίλα Γεωργία Ψυχολόγος ΑΠΘ, MSc Ψυχοθεραπεύτρια