26/06/2025
Ο Νάρκισσος στην εποχή του AI
Ήταν κάποτε ένα αγόρι που ζούσε στην εποχή των social media και της τεχνητής νοημοσύνης. Το πρόσωπό του ήταν πανέμορφο, αλλά κανείς δεν το είχε δει ποτέ από κοντά. Το όνομά του ήταν Νάρκισσος και το προφίλ του ακολουθούσαν εκατομμύρια άνθρωποι, καθημερινά εκστασιασμένοι από τις τέλειες εικόνες, τα βίντεο, τα εντυπωσιακά λόγια που ανέβαζε. Όλοι τον ήξεραν, κι όμως κανείς δεν τον γνώριζε πραγματικά.
Ο Νάρκισσος περνούσε ώρες μπροστά στις οθόνες, ελέγχοντας πόσα likes, σχόλια και καρδιές συγκέντρωνε κάθε νέα ανάρτηση. Κάθε βράδυ, πριν κλείσει το κινητό του, κοιτούσε τη φωτογραφία του, σαν να προσπαθούσε να πειστεί πως πράγματι υπάρχει, πως πράγματι αξίζει όλον αυτόν τον θαυμασμό.
Μια μέρα, ο Νάρκισσος συνάντησε μια εφαρμογή που υποσχόταν να φτιάξει την τέλεια εκδοχή του εαυτού του. Ένα εργαλείο τεχνητής νοημοσύνης που δημιουργούσε εικόνες τόσο τέλειες, τόσο ιδανικές, που δεν είχαν καμία ατέλεια. Ο Νάρκισσος άρχισε να κοιτάζει αυτές τις εικόνες όλο και πιο συχνά. Και σύντομα, δεν μπορούσε πια να διακρίνει ποιος ήταν εκείνος και ποιος ήταν η τέλεια AI-εκδοχή του.
Κάποια μέρα, περνώντας ώρες ολόκληρες να κοιτάζει την αψεγάδιαστη, τεχνητή εικόνα του, άγγιξε την οθόνη, προσπαθώντας να φτάσει αυτόν τον ιδανικό εαυτό. Όμως κάθε φορά που άγγιζε την οθόνη, η εικόνα έσβηνε και το είδωλο χάνονταν.
Ο Νάρκισσος δεν μπορούσε πια να αντέξει αυτή τη μοναξιά. Έμεινε εκεί, παγιδευμένος ανάμεσα στον εαυτό του και στο είδωλό του, ανάμεσα στο πραγματικό και στο ιδανικό, ανάμεσα στο ποιος ήταν και στο ποιος θα ήθελε να είναι. Κάθε μέρα που περνούσε, απομακρυνόταν όλο και περισσότερο από τους ανθρώπους, βυθισμένος σε έναν ψηφιακό καθρέφτη που δεν έδειχνε την αλήθεια, αλλά τη φαντασία του εαυτού του που επιθυμούσε περισσότερο.
Σιγά σιγά, τα likes σταμάτησαν να έχουν σημασία. Τα σχόλια δεν μπορούσαν πια να τον φτάσουν. Ο Νάρκισσος χάθηκε μέσα στην ίδια του την εικόνα, ανήμπορος να υπάρξει χωρίς την επιβεβαίωση του καθρέφτη της οθόνης.
Μια μέρα, στη θέση του βρέθηκε μια ψηφιακή εικόνα που επαναλαμβανόταν συνεχώς, σαν glitch. Και στο σημείο όπου κάποτε καθόταν εκείνος, εμφανίστηκε μια ειδοποίηση:
«Αυτός ο χρήστης δεν είναι πλέον διαθέσιμος».
Και εκεί, στην κενή πλέον οθόνη, έμεινε να ανθίζει ένα μοναχικό emoji ενός λουλουδιού, έναn νάρκισσο, να σκύβει αργά προς τον ψηφιακό καθρέφτη, ψάχνοντας ακόμα το είδωλό του.
Αυτός είναι ο Νάρκισσος της εποχής μας: ένας άνθρωπος που δεν έμαθε ποτέ να αγαπά, γιατί ποτέ δεν μπόρεσε να αποδεχτεί ότι η πραγματικότητα της ύπαρξης δεν είναι τέλεια. Ένας άνθρωπος που δεν μπόρεσε ποτέ να ξεφύγει από τον ίδιο του τον ψηφιακό καθρέφτη, από την εικόνα που κατασκεύασε για να κρύψει την αλήθεια του.
Άσπα Πασπάλη