27/05/2026
"Όταν οι γονείς τρέχουν πριν ακούσουν"
Η συνεργασία οικογένειας και σχολείου είναι πολύτιμη.
Όμως υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στο ενδιαφέρον και στην παρέμβαση που τελικά δυσκολεύει το παιδί, την τάξη και τη σχέση εμπιστοσύνης με το σχολείο.
-Τι συμβαίνει όταν ο γονιός εμπλέκεται υπερβολικά στο έργο του εκπαιδευτικού;
Όταν ο γονιός αμφισβητεί συνεχώς τον δάσκαλο μπροστά στο παιδί, παρεμβαίνει σε κάθε σύγκρουση μεταξύ παιδιών, δημιουργεί στρατόπεδα γονέων, ζητά ειδική μεταχείριση ή μεταφέρει συνεχώς ένταση και καχυποψία στο σχολικό περιβάλλον,τότε το παιδί συχνά λαμβάνει το εξής μήνυμα: “οι μεγάλοι γύρω μου δεν εμπιστεύονται ο ένας τον άλλον”.
Και αυτό είναι κάτι που επηρεάζει το παιδί περισσότερο απ’ όσο νομίζουμε.
Το παιδί μπορεί να δυσκολευτεί να σεβαστεί όρια, να νιώθει ανασφάλεια στο σχολείο, να μπερδευτεί για το ποιος έχει την ευθύνη, να μάθει ότι κάθε δυσκολία λύνεται μεσα από τη σύγκρουση ενηλίκων ή ακόμη και να χρησιμοποιεί την ένταση ως τρόπο να τραβά προσοχή.
Ο δάσκαλος δεν είναι αντίπαλος του γονιού. Ούτε ο γονιός είναι εχθρός του σχολείου.
Όταν όμως η σχέση βασίζεται στην καχυποψία, στη δημόσια έκθεση, στις πρόχειρες κατηγορίες ή στη συνεχή επιτήρηση, τότε χάνεται κάτι πολύ σημαντικό και αυτό είναι η αίσθηση ασφάλειας που χρειάζεται το παιδί για να μάθει και να εξελιχθεί.
Τα παιδιά χρειάζονται συνεργασία και όχι μέτωπα.
Υπάρχουν γονείς που, με το πρώτο παράπονο του παιδιού καταγγέλλουν, θυμώνουν, ψάχνουν ενόχους, κινητοποιούν άλλους γονείς και κουνάνε το δάχτυλο σε δασκάλους, σχολείο ή άλλα παιδιά πριν καν καταλάβουν πραγματικά τι συνέβη.
Οι γονείς μπορούν και οφείλουν να εμπλακούν υγιώς στο πλαίσιο συνεργασίας με το σχολείο επικοινωνώντας, ρωτώντας, εκφράζοντας ανησυχίες και συνεργαζόμενοι με αυτό. Και φυσικά όχι πολεμώντας, εκθέτοντας, γενικεύοντας και κινητοποιώντας χωρίς επιβεβαίωση.
Το πιο προστατευτικό περιβάλλον για ένα παιδί είναι όταν οι σημαντικοί ενήλικες μπορούν να συνεργαστούν, ακόμη και όταν διαφωνούν.
Χρειάζεται να θυμόμαστε πως το σχολείο δεν είναι χώρος χωρίς συγκρούσεις, Τα παιδιά,όπως είναι φυσιολογικό και αναμενόμενο, μαλώνουν, παρεξηγούνται, αποκλείουν, υπερβάλλουν,στεναχωριούνται, λένε ιστορίες μπερδεμένες ή φορτισμένες.
Και αυτό είναι μέρος της ανάπτυξης και της κοινωνικοποίησης και όχι πάντα ένδειξη ενός επικίνδυνου περιβάλλοντος.
- Τι μαθαίνει το παιδί όταν ο γονιός μπαίνει αμέσως σε θέση επίθεσης;
Μπορεί να μάθει ότι καθε δυσκολία σημαίνει ότι κάποιος φταίει, οι συγκρούσεις λύνονται με ένταση,δεν χρειάζεται να διαχειριστεί συναισθήματα ή σχέσεις, οι μεγάλοι θα πολεμήσουν για εκείνο πριν προσπαθήσει να καταλάβει τι έγινε.
Και πολλές φορές, χωρίς πρόθεση, το παιδί μπαίνει στο κέντρο ενός δράματος που δεν μπορεί να διαχειριστεί.
Τα παιδιά χρειάζονται ενήλικες που να τα προστατεύουν και όχι ενήλικες που να πολεμούν παντού για λογαριασμό τους.
Η ωριμότητα του γονιού φαίνεται όχι μόνο από το πόσο γρήγορα αντιδρά, αλλά και από το πόσο υπεύθυνα διαχειρίζεται την ανησυχία του.
