Ψυχικές καταδύσεις

01/04/2026

Αυτή η φράση "έτσι είναι τα πράγματα", "έτσι είναι οι σχέσεις", "έτσι είναι οι άντρες", "έτσι είναι οι γυναίκες" , δεν μπορεί να συνεχίσει να θρέφει τον συμβιβασμό σε καταστάσεις που δε με χωράνε πια.

Μοιάζει με ταπ ταπ, χτύπημα στην πλάτη και σαν μια σιωπηλή συγκατάβαση στην προσωπική μου αίσθηση, αν όχι στην προσωπική μου δυστυχία.

Αν όντως, έπρεπε να συμπεριλάβουμε το τι ζούνε οι άλλοι για να δικαιολογήσουμε αυτό που επιλέγουμε να ζούμε και εμείς, δε θα είχαμε εφεύρει αεροπλάνα, δε θα είχαμε φτάσει στο φεγγάρι, δε θα μιλούσαμε και άλλες γλώσσες, δε θα κάναμε τίποτα παραπάνω από αυτό που μοιάζει να ζουν οι περισσότεροι.

Ακόμα και να επιλέξω να συμβιβαστώ με κάτι, θέλω να μου το πει η καρδιά μου, να το θέλω με την ψυχή μου ολόκληρη και όχι να το αποφασίσω επειδή έτσι κάνει και η γειτόνισσα.

Το "μπορώ να το κάνω αλλιώς", ήταν ήδη εδώ, είναι και θα συνεχίσει να υπάρχει για όλες εκείνες τις ψυχές που δε θέλουν άλλο να δικαιολογούν τις φυλακές τους.

Χρησιμοποιήστε το ελεύθερα.

Χάρις.

31/03/2026

Το 1934, ένα οκτάχρονο κορίτσι στο Λονδίνο είχε ήδη αποκτήσει κακή φήμη στο σχολείο.
Οι δάσκαλοί της την αποκαλούσαν ανήσυχη. Δεν μπορούσε να καθίσει ακίνητη. «Χανόταν» την ώρα του μαθήματος χωρίς να απορροφά τίποτα. Οι εργασίες της επέστρεφαν ημιτελείς. Η προσοχή της έφευγε τη στιγμή που η τάξη ησύχαζε.
Το κορίτσι ονομαζόταν Τζίλιαν Λιν.
Στο σχολείο της είχαν δώσει ένα παρατσούκλι: «Wriggle Bottom».
Δεν ήταν καλοπροαίρετο. Ήταν εκνευρισμός.
Ενώ οι άλλοι μαθητές κάθονταν και αντέγραφαν από τον πίνακα, τα πόδια της κινούνταν κάτω από το θρανίο. Τα χέρια της χτυπούσαν ρυθμικά. Οι ώμοι της λικνίζονταν σχεδόν ανεπαίσθητα, σαν να άκουγαν κάτι που δεν άκουγε κανείς άλλος.
Οι δάσκαλοι έγραφαν γράμματα στη μητέρα της. Κάτι δεν πήγαινε καλά, έλεγαν.
Ίσως είχε μαθησιακό πρόβλημα. Ίσως έπρεπε να φύγει από το κανονικό σχολείο.
Τότε δεν υπήρχαν άλλες λέξεις. Ένα παιδί που δεν καθόταν ήσυχο ήταν απλώς δύσκολο.
Η μητέρα της έκλεισε ραντεβού με έναν ειδικό.
Χρόνια αργότερα, η Τζίλιαν θυμόταν το δωμάτιο καθαρά. Ψηλά ράφια γεμάτα δερματόδετα βιβλία. Ένα μεγάλο ξύλινο γραφείο που έκοβε τον χώρο στα δύο. Μια σιωπή που σε έκανε να νιώθεις το σώμα σου πιο έντονα απ’ ό,τι συνήθως.
Ο γιατρός της ζήτησε να καθίσει όσο μιλούσε με τη μητέρα της.
Για σχεδόν είκοσι λεπτά άκουγε. Καθόταν πάνω στα χέρια της για να μην κινηθεί. Τα πόδια της ήθελαν να φύγουν. Δεν τα άφηνε.
Στο τέλος, ο γιατρός σηκώθηκε.
Είπε στη μητέρα της να βγουν για λίγο στον διάδρομο. Πριν φύγει, διέσχισε το δωμάτιο και άναψε σιωπηλά ένα ραδιόφωνο.
Η μουσική γέμισε τον χώρο.
Από το τζάμι της πόρτας στάθηκαν και κοίταξαν μέσα.
Μόλις η Τζίλιαν πίστεψε ότι έμεινε μόνη, σηκώθηκε.
Δεν δίστασε.
Ανέβηκε στην καρέκλα και κατέβηκε με ένα μικρό πήδημα. Τα χέρια της άνοιξαν στον αέρα και σχεδίασαν καμπύλες. Τα πόδια της βρήκαν ρυθμό πάνω στο πάτωμα. Στριφογύρισε, σταμάτησε, ξανακίνησε — όχι άτσαλα, αλλά με μια ακρίβεια που δεν είχε φανεί ποτέ μέσα στην τάξη.
Δεν έμοιαζε με το παιδί που «δεν πρόσεχε».
Ήταν απορροφημένη.
Χόρευε.
Ο γιατρός περίμενε λίγο πριν μιλήσει.
«Δεν έχει τίποτα», είπε τελικά. «Είναι χορεύτρια».
Η μητέρα της την πήγε σε σχολή χορού.
Εκεί, για πρώτη φορά, η κίνηση δεν ήταν πρόβλημα. Ήταν τρόπος να σταθεί μέσα στον κόσμο.
Άλλα παιδιά κινούνταν όπως εκείνη. Κανείς δεν της ζητούσε να μικρύνει για να χωρέσει.
Έμεινε.
Στα δεκαέξι της μπήκε στο Sadler’s Wells Ballet. Αργότερα χόρεψε στη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου. Οι ρόλοι μεγάλωναν, αλλά αυτό που έφερνε στη σκηνή δεν ήταν μόνο τεχνική. Ήταν ένταση, σαν να περνούσε κάτι μέσα από το σώμα της και να έβγαινε προς τα έξω.
Με τα χρόνια στράφηκε στη χορογραφία.
Δεν έντυνε απλώς μια παράσταση με κινήσεις. Έχτιζε χαρακτήρες μέσα από αυτές. Το σώμα έλεγε πράγματα που δεν λέγονταν αλλιώς.
Το 1981, ο Άντριου Λόιντ Γουέμπερ της πρότεινε ένα μιούζικαλ βασισμένο σε ποιήματα για γάτες.
Η ιδέα φαινόταν παράξενη.
Η Τζίλιαν άρχισε να παρατηρεί γάτες. Πώς κινούνται, πώς σταματούν, πώς αλλάζουν κατεύθυνση χωρίς προειδοποίηση.
Αυτές τις μικρές λεπτομέρειες τις πήρε και τις μετέφερε στη σκηνή.
Το Cats έμεινε για δεκαετίες.
Ακολούθησε το Φάντασμα της Όπερας. Οι κινήσεις των σωμάτων, οι μεγάλες σκηνές, η ροή των ανθρώπων πάνω στη σκηνή — όλα είχαν τη δική της σφραγίδα.
Δούλεψε μια ζωή.
Το 2014 ανακηρύχθηκε Dame.
Το 2018, το θέατρο όπου είχε ξεκινήσει το Cats πήρε το όνομά της.
Την ίδια χρονιά πέθανε, στα ενενήντα δύο της.
Πολύ πριν από όλα αυτά, είχε καθίσει σε μια καρέκλα και προσπαθούσε να κρατήσει το σώμα της ακίνητο.
Δεν τα κατάφερε.
Και από εκεί ξεκίνησαν όλα. 🥹🫠

Το 1934, ένα οκτάχρονο κορίτσι στο Λονδίνο είχε ήδη αποκτήσει κακή φήμη στο σχολείο.
Οι δάσκαλοί της την αποκαλούσαν ανήσυχη. Δεν μπορούσε να καθίσει ακίνητη. «Χανόταν» την ώρα του μαθήματος χωρίς να απορροφά τίποτα. Οι εργασίες της επέστρεφαν ημιτελείς. Η προσοχή της έφευγε τη στιγμή που η τάξη ησύχαζε.
Το κορίτσι ονομαζόταν Τζίλιαν Λιν.
Στο σχολείο της είχαν δώσει ένα παρατσούκλι: «Wriggle Bottom».
Δεν ήταν καλοπροαίρετο. Ήταν εκνευρισμός.
Ενώ οι άλλοι μαθητές κάθονταν και αντέγραφαν από τον πίνακα, τα πόδια της κινούνταν κάτω από το θρανίο. Τα χέρια της χτυπούσαν ρυθμικά. Οι ώμοι της λικνίζονταν σχεδόν ανεπαίσθητα, σαν να άκουγαν κάτι που δεν άκουγε κανείς άλλος.
Οι δάσκαλοι έγραφαν γράμματα στη μητέρα της. Κάτι δεν πήγαινε καλά, έλεγαν.
Ίσως είχε μαθησιακό πρόβλημα. Ίσως έπρεπε να φύγει από το κανονικό σχολείο.
Τότε δεν υπήρχαν άλλες λέξεις. Ένα παιδί που δεν καθόταν ήσυχο ήταν απλώς δύσκολο.
Η μητέρα της έκλεισε ραντεβού με έναν ειδικό.
Χρόνια αργότερα, η Τζίλιαν θυμόταν το δωμάτιο καθαρά. Ψηλά ράφια γεμάτα δερματόδετα βιβλία. Ένα μεγάλο ξύλινο γραφείο που έκοβε τον χώρο στα δύο. Μια σιωπή που σε έκανε να νιώθεις το σώμα σου πιο έντονα απ’ ό,τι συνήθως.
Ο γιατρός της ζήτησε να καθίσει όσο μιλούσε με τη μητέρα της.
Για σχεδόν είκοσι λεπτά άκουγε. Καθόταν πάνω στα χέρια της για να μην κινηθεί. Τα πόδια της ήθελαν να φύγουν. Δεν τα άφηνε.
Στο τέλος, ο γιατρός σηκώθηκε.
Είπε στη μητέρα της να βγουν για λίγο στον διάδρομο. Πριν φύγει, διέσχισε το δωμάτιο και άναψε σιωπηλά ένα ραδιόφωνο.
Η μουσική γέμισε τον χώρο.
Από το τζάμι της πόρτας στάθηκαν και κοίταξαν μέσα.
Μόλις η Τζίλιαν πίστεψε ότι έμεινε μόνη, σηκώθηκε.
Δεν δίστασε.
Ανέβηκε στην καρέκλα και κατέβηκε με ένα μικρό πήδημα. Τα χέρια της άνοιξαν στον αέρα και σχεδίασαν καμπύλες. Τα πόδια της βρήκαν ρυθμό πάνω στο πάτωμα. Στριφογύρισε, σταμάτησε, ξανακίνησε — όχι άτσαλα, αλλά με μια ακρίβεια που δεν είχε φανεί ποτέ μέσα στην τάξη.
Δεν έμοιαζε με το παιδί που «δεν πρόσεχε».
Ήταν απορροφημένη.
Χόρευε.
Ο γιατρός περίμενε λίγο πριν μιλήσει.
«Δεν έχει τίποτα», είπε τελικά. «Είναι χορεύτρια».
Η μητέρα της την πήγε σε σχολή χορού.
Εκεί, για πρώτη φορά, η κίνηση δεν ήταν πρόβλημα. Ήταν τρόπος να σταθεί μέσα στον κόσμο.
Άλλα παιδιά κινούνταν όπως εκείνη. Κανείς δεν της ζητούσε να μικρύνει για να χωρέσει.
Έμεινε.
Στα δεκαέξι της μπήκε στο Sadler’s Wells Ballet. Αργότερα χόρεψε στη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου. Οι ρόλοι μεγάλωναν, αλλά αυτό που έφερνε στη σκηνή δεν ήταν μόνο τεχνική. Ήταν ένταση, σαν να περνούσε κάτι μέσα από το σώμα της και να έβγαινε προς τα έξω.
Με τα χρόνια στράφηκε στη χορογραφία.
Δεν έντυνε απλώς μια παράσταση με κινήσεις. Έχτιζε χαρακτήρες μέσα από αυτές. Το σώμα έλεγε πράγματα που δεν λέγονταν αλλιώς.
Το 1981, ο Άντριου Λόιντ Γουέμπερ της πρότεινε ένα μιούζικαλ βασισμένο σε ποιήματα για γάτες.
Η ιδέα φαινόταν παράξενη.
Η Τζίλιαν άρχισε να παρατηρεί γάτες. Πώς κινούνται, πώς σταματούν, πώς αλλάζουν κατεύθυνση χωρίς προειδοποίηση.
Αυτές τις μικρές λεπτομέρειες τις πήρε και τις μετέφερε στη σκηνή.
Το Cats έμεινε για δεκαετίες.
Ακολούθησε το Φάντασμα της Όπερας. Οι κινήσεις των σωμάτων, οι μεγάλες σκηνές, η ροή των ανθρώπων πάνω στη σκηνή — όλα είχαν τη δική της σφραγίδα.
Δούλεψε μια ζωή.
Το 2014 ανακηρύχθηκε Dame.
Το 2018, το θέατρο όπου είχε ξεκινήσει το Cats πήρε το όνομά της.
Την ίδια χρονιά πέθανε, στα ενενήντα δύο της.
Πολύ πριν από όλα αυτά, είχε καθίσει σε μια καρέκλα και προσπαθούσε να κρατήσει το σώμα της ακίνητο.
Δεν τα κατάφερε.
Και από εκεί ξεκίνησαν όλα.

27/03/2026

Η Anne Lamott μιλά για μια μορφή αυτογνωσίας που δεν είναι καθόλου ωραία ή «ιδανική». Είναι αυτή που έρχεται όταν δεν μπορείς να φύγεις από το δωμάτιο, όταν ένα μικρό παιδί εξαρτάται από σένα και σε αναγκάζει να δεις ποια είσαι πραγματικά όταν πιέζεσαι. Όχι ο «καλός» εαυτός που δείχνεις στους άλλους, αλλά εκείνος που είναι κουρασμένος, εκνευρισμένος, πληγώνεται εύκολα και μερικές φορές θυμώνει χωρίς λόγο.

Στο Operating Instructions, η Lamott είναι μόνη, νηφάλια μετά από δύσκολα χρόνια, και μεγαλώνει τον γιο της κοντά στα σαράντα της. Δεν είχε αυταπάτες για τον εαυτό της. Κι όμως, η μητρότητα την ξάφνιασε. Γιατί άλλο είναι να σκέφτεσαι και να αναλύεις τον εαυτό σου, και άλλο να στέκεσαι στις τρεις το πρωί πάνω από μια κούνια και να νιώθεις θυμό επειδή το μωρό δεν κοιμάται.

Η λέξη «μυστικό» εδώ είναι σημαντική. Όλοι ξέρουμε ότι δεν είμαστε τέλειοι. Λέμε ότι είμαστε ανυπόμονοι ή λίγο αυστηροί. Αλλά υπάρχουν κομμάτια του εαυτού μας που δεν τα βλέπουμε καθαρά. Η γονεϊκότητα τα φέρνει στην επιφάνεια, γιατί όλα είναι άμεσα. Δεν μπορείς να λες ότι είσαι γενναιόδωρος αν μέσα σου σκέφτεσαι αν αξίζει να σηκωθείς για το μωρό που κλαίει. Δεν μπορείς να πιστεύεις ότι δίνεις τα πάντα χωρίς όρια, όταν νιώθεις έστω και μια στιγμή ζήλια για το πόσο ελεύθερο είναι το παιδί σου από ευθύνες.

Υπάρχει και κάτι πολιτισμικό εδώ. Πολλές γυναίκες μεγάλωσαν με την ιδέα ότι η μητρότητα θα τους δώσει βαθύ νόημα. Αργότερα προστέθηκαν και η καριέρα και η ανεξαρτησία, αλλά η βασική υπόσχεση έμεινε: «εκεί θα βρεις την ολοκλήρωση». Όταν όμως η Lamott μιλά για θυμό, σύγχυση και ένταση, σπάει αυτή την εικόνα. Δείχνει ότι το νόημα δεν ακυρώνει τον θυμό. Μερικές φορές τον κάνει πιο δυνατό. Όσο πιο πολύ νοιάζεσαι, τόσο περισσότερα ρισκάρεις να χάσεις — χρόνο, ταυτότητα, σιγουριά — και αυτό πονά.

Η Rachel Cusk έγραψε κάτι παρόμοιο στο A Life’s Work και πολλοί τη βρήκαν ψυχρή. Θυμάμαι να νιώθω ότι ήθελα να την υπερασπιστώ, αλλά και να μαλακώσω αυτά που έλεγε. Γιατί αν είναι αλήθεια, τότε η μητέρα δεν είναι πάντα καλή και ήρεμη. Μπορεί να είναι νευρική, κουρασμένη, ακόμα και μικρόψυχη. Και αυτό δεν ταιριάζει εύκολα με την εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας.

Η Lamott λέει επίσης κάτι πολύ αληθινό: ότι με ένα παιδί δεν μπορείς απλά να φύγεις. Πριν, αν ήσουν θυμωμένη, μπορούσες να βγεις έξω ή να αποσπαστείς με κάτι άλλο. Τώρα, μένεις εκεί. Ακόμα κι όταν δεν είσαι στην καλύτερη φάση σου. Αυτό μπορεί να σε βοηθήσει να καταλάβεις τον εαυτό σου καλύτερα, αλλά μπορεί και να σε πιέσει πολύ. Σου δείχνει ότι η «ηρεμία» που είχες πριν ίσως υπήρχε επειδή μπορούσες να απομακρυνθείς.

Υπάρχει και το θέμα του ελέγχου. Πολλές γυναίκες έχουν μάθει να οργανώνουν τα πάντα και να προβλέπουν καταστάσεις. Ένα μωρό όμως τα ανατρέπει όλα. Δεν ακολουθεί πρόγραμμα. Και τότε βλέπεις πόσο εύκολα χάνεται η υπομονή σου όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα σχεδίασες. Ίσως καταλάβεις ότι αυτό που νόμιζες «αντοχή» ήταν απλώς η ανάγκη να έχεις τα πράγματα υπό έλεγχο.

Φυσικά, η μητρότητα μπορεί να σε αλλάξει προς το καλύτερο. Να σε κάνει πιο συμπονετική, να σου δείξει τι έχει πραγματική σημασία. Αλλά αυτή η αλλαγή περιλαμβάνει και δύσκολα συναισθήματα. Δεν γίνεται να νιώσεις περισσότερα χωρίς να έρθεις και αντιμέτωπη με θυμό που δεν θέλεις να δεις. Μερικές φορές αυτός ο θυμός έχει ρίζες στο παρελθόν σου. Βλέπεις πιο καθαρά τους γονείς σου — και κάποιες φορές βλέπεις τον εαυτό σου να τους μοιάζει, ακόμα κι αν είχες υποσχεθεί το αντίθετο. Αυτό μπορεί να πονά, αλλά φέρνει και κατανόηση.

Αυτό που ξεχωρίζει στη Lamott είναι ότι δεν λέει πως αν αντιμετωπίσεις όλα αυτά, θα γίνεις ήρεμη. Μερικές φορές απλώς συνειδητοποιείς ότι έχεις μέσα σου και αυτή την πλευρά. Και ίσως αυτό αρκεί — να το βλέπεις, πριν γίνει κάτι κακό, και να μην προσποιείσαι ότι δεν υπάρχει.

Ναι, υπάρχει ρίσκο να τα παραδέχεσαι όλα αυτά. Μπορεί να ακουστεί σαν αχαριστία. Αλλά ίσως είναι απλώς η πραγματική ενηλικίωση: να μένεις εκεί, με το παιδί σου και με τον αληθινό σου εαυτό, και να καταλαβαίνεις ότι και οι δύο μεγαλώνετε μαζί — και ότι κανείς δεν είναι τόσο τέλειος όσο φανταζόταν.

Echoes of Women

Από Αγγελική Μπολουδάκη.

25/03/2026

Καλημέρα 🌼

20/03/2026

19/03/2026

Αν θα μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω,να κρατήσω τον 19χρονο εαυτό μου από το χέρι και να τον ξεναγήσω σε όσα επρόκειτο να ζήσει...
Θα της έλεγα : πως στην επόμενη δεκαετία δε χρειάζεται να αποφασίσει ποια θα γίνει, τι θα κάνει, δε χρειάζεται να ξέρει ποιο είναι το επόμενο βήμα της και να ξεστομίζει το "ποτέ" και το "για πάντα".

Θα της έλεγα να μην πιέζεται να πάρει αποφάσεις που μοιάζουν οριστικές.

Να αφήσει τον εαυτό της να πειραματιστεί,να δοκιμάσει. Δε χρειάζεται να υπηρετήσεις κάτι σαν το ένα.
Θα της ψιθύριζα :
Επρόκειτο να γεννηθείς και να πεθάνεις πολλές φορές.
Αν νιώθεις ότι δεν ξέρεις,είσαι σε φάση προετοιμασίας, δεν είναι η ώρα να επιλέξεις.
Αυτά που ζεις τώρα, είναι τα θεμέλια του ενήλικα που κάποια μέρα θα νιώσει ότι επιθυμεί να ριζώσει.

Μην ψάχνεις το σωστό, όλα σου δείχνουν κομμάτια του ποια μπορείς να είσαι.
Μην ψάχνεις το βέβαιο, δεν υπάρχει.

Αυτό που ζεις, είναι αυτό που δίνεις εσύ στον εαυτό σου. Αν πας στον καθρέφτη μουτρωμένη,μη περιμένεις από τον καθρέφτη να σου χαμογελάσει. Για να σου χαμογελάσει, χρειάζεται πρώτα να χαμογελάσεις εσύ.

Αυτή η ομάδα που ανοίγω θα βασιστεί επάνω στο βιβλίο της Maureen Murdock,για τα στάδια του ταξιδιού της ηρωίδας, μα θα δουλέψουμε χρησιμοποιώντας τις δυνάμεις που μας προσφέρουν τα αρχέτυπα της Εξερευνήτριας, της Ερωμένης,της Επαναστάτριας και της Ηρωίδας.

Κάθε συνάντηση ένα μικρό "κρακ" στις απαιτήσεις των άλλων, μια μικρή ρωγμή στο καλό και σωστό κορίτσι που δεν βγαίνει από τα κουτάκια του μέχρι να αρρωστήσει ή να καταρρεύσει.

Μια διαδρομή κατάβασης από το να ζω μέσα από τις σκέψεις μου, στο να ζήσω μέσα από το σώμα μου και τις αισθήσεις μου.
Μια συνειδητή διαδρομή από το να είμαι κόρη στο να γίνω η Γυναίκα που επιθυμώ ώστε να μπορώ να επιστρέφω σε εκείνη όποτε το έχω ανάγκη.

Αυτές οι δέκα συναντήσεις είναι αφιερωμένες στη Χαρά των 19 και την προσπάθεια που έκανε όλα αυτά τα χρόνια.
Σήμερα την ευχαριστώ που παρόλο που δεν είχε τρόπο, τα κατάφερε μέχρι εδώ, μα δε χρειάζεται πια προσπάθεια. Μόνο αλήθεια.

Οι θέσεις είναι συγκεκριμένες και θα δοθούν σε εκείνες που πρώτες θα δηλώσουν συμμετοχή. Θα προηγηθεί ένα τηλεφώνημα με την κάθεμια.

Καλό μας ταξίδι,
Χάρις.

17/03/2026

Γνωρίζεις κάποια/ον 18-33 ετών που να το χρειάζεται;

Ενδιαφέρεσαι να συμμετέχεις εσύ;

Στείλε να λάβεις το λινκ!
Αύριο στις 21.30 Ελλάδος.

16/03/2026

Ακούω καθημερινά προσβολές, κατηγορίες, για την νέα γενιά στην Ελλάδα. Το πως έχει γίνει, το πως έχει καταλήξει.
Και κάθε φορά με έκπληξη, παρατηρώ στην συγκεκριμένη αφήγηση, την απουσία ευθύνης των υπολοίπων.
Όταν ένα σύστημα δεν αλλάζει ακόμα και αν χάνει παιδιά από το άγχος τους, στην προσπάθεια να περάσουν τις πανελλήνιες.
Όταν ένα σύστημα δεν αναδιαμορφώνει τους νόμους του ώστε να προστατεύσει τα παιδιά, τις γυναίκες, τους ανθρώπους του!
Όταν ένα σύστημα μόνο απαιτεί και σε εκπαιδεύει μέρα με τη μέρα να μη το εμπιστεύεσαι...

Όταν άνθρωποι καθημερινά βιώνουν ηθική παρενόχληση στις δουλειές τους και κανένας δε τους υποστηρίζει. Είτε είσαι δάσκαλος,γιατρός, προπονητής,θεραπευτής, μαθητής, γονέας, δεν προστατεύεσαι. Κανένα διχτάκι προστασίας, κανένα αδιαπραγμάτευτο όριο δεν υπάρχει. Όποιος και αν είσαι, ότι και αν σου συμβεί, είσαι μόνος σου νομικά, κοινοτικά, συναισθηματικά.

Όπως στις δυσλειτουργικές οικογένειες δεν υπάρχει φροντίδα από τους γονείς προς τα παιδιά,δεν υπάρχει προστασία έτσι και στην ελλάδα χρόνια τώρα. Δεν έχουμε "γονείς", ηγέτες που να νοιάζονται, να είναι ένα βήμα μπροστά, να ακούν τον πόνο που επικρατεί στα παιδιά τους!

Είναι μικροπρεπές και θα έλεγα ιδιαίτερα στοχευμένο, να κατηγορείς μια ολόκληρη γενιά νέων για το πλαίσιο που εσύ δεν μπορείς να βάλεις. Για την γέφυρα που εσύ ως σύστημα δεν μπορείς να χτίσεις, επειδή σε συμφέρει να είναι τα μάτια όλα στραμμένα σε έναν ευάλωτο πληθυσμό ο οποίος ταμπελοποιείται ως δαιμονικός και ανεξέλεγκτος και εσύ να συνεχίζεις να ζεις εις βάρος του.

Τα όρια που δε βάζουν οι γονείς σήμερα εκροσωπούν τα όρια προστασίας που δεν βιώνει κανείς στη χώρα μας σήμερα.

Με μαθηματική ακρίβεια, όταν ένα θύμα δεν φροντίζεται, δεν ακούγεται,δεν προστατεύεται,θα γίνει θύτης. Είτε του εαυτού του, είτε των άλλων.

Σε μία κοινωνία που σκοτώνονται οι μητέρες, εξαφανίζονται παιδιά και δεν δίνεται καμία απάντηση, δεν αλλάζει τίποτα για να μη φοβόμαστε πια, τι στο καλό πρέπει να κάνει μια ολόκληρη νέα γενιά;

Το ερώτημα δεν είναι τι πάθανε τα παιδιά μας; Μα τι συνέβη σε εμάς; Το ερώτημα δεν είναι ποιος φταίει μα ποιος μπορεί να βαδίσει τον δρόμο τον λιγότερο ταξιδεμένο. Εκείνον της συμφιλίωσης και όχι του διαχωρισμού. Εκείνον της προστασίας του αδυνάμου και όχι της ιδρυματοποίησης του! Πως μπορούμε να κάνουμε για να χτίσουμε γέφυρες, τι μπορούμε να κάνουμε για να δημιουργήσουμε προστασία σε πλαίσια που μοιάζουν πια,από τον Θεό ξεχασμένα;

Χάρις.

13/03/2026

Το ένστικτο δεν είναι κάτι που σπάει όπως ένα κόκκαλο .
Το ένστικτο μπορεί να μην είναι πληγωμένο, να να γνωρίζει ότι θα περάσεις από σκοτεινό δάσος για να βρεις τη δύναμη σου.

Ο λύκος πολύ συχνά μαθαίνει το μονοπάτι, περπατώντας σε "λάθος" δρόμους.

Μπορεί να μεγαλώσες σε μια οικογένεια που κανείς δε σεβάστηκε τα όρια, την διαφορετικότητα, τις ανάγκες σου. Μπορεί να μιλούσαν πάνω από εσένα, να ήθελαν πράγματα για εσένα, να μη σε προστάτευσαν όπως είχες ανάγκη. Και αυτό,μπορεί να μοιάζει σαν λαβωμένο ένστικτο.

Όμως, ο λύκος μαθαίνει πρώτα να επιβιώνει και μετά να τρέχει ελεύθερος.
Και εσύ μπορεί να επιβιώσες από μια οικογένεια που δεν σε είδε ποτέ για αυτό που είσαι αλλά δεν έμαθες να επιβιώνεις εκεί έξω.

Τι μαθαίνουμε όταν θέλουμε να επιβιώσουμε στη φύση, να γνωρίζουμε πως να βρούμε τροφή, πως να προστατευόμαστε από τις καιρικές συνθήκες, τα αρπακτικά, πως να υποχωρούμε, πως να επιτιθόμαστε όταν χρειαστεί, πως να μένουμε κάνοντας υπομονή και πως να φεύγουμε και να αφήνουμε πίσω ότι είναι έτοιμο να πεθάνει πια.

Πριν την άνθιση για την οποία όλοι μιλάνε... Το ένστικτο ξέρει να μας οδηγήσει στο να μάθουμε προσωπικά εξαρχής δίχως να κρυβόμαστε ή να μικραίνουμε από τα σκοτάδια των άλλων, τους κανόνες μας, τα αδιαπραγμάτευτα μας και τα όρια μας.
Όταν το ένστικτο φαινομενικά,έχει πληγωθεί, σε πηγαίνει σε μέρη όπου η ψυχή θα μαζέψει τα κόκκαλα της. Ότι μαθαίνεις μοιάζει με ακόμα ένα κόκκαλο.
Υπάρχει ένα αρχέτυπο γνώστριας στο βιβλίο "οι γυναίκες που τρέχουν με τους λύκους", η La Loba, η οποία μαζεύει κόκκαλα για να αναστήσει την γυναίκα λύκο.

Έτσι και εμείς. Μαζεύουμε εμπειρίες. Μέσα από αυτές, ανασταίνουμε Εκείνη που περιμένει μέσα μας να της δώσουμε Ανάσα.

Ρώτα εσωτερικά :
Με προστατεύεις ή με κρατάς σε παλιές ιστορίες;
Και, τότε σιγά σιγά θα αρχίσει να αναδύεται η σχέση που μπορεί να χτιστεί, η σχέση ή πιο δυνατή από καμιά άλλη. Η σχέση σου με την προσωπική σου εσωτερική φωνή.

Έρχεται τρίωρο εργαστήριο επάνω στο ένστικτο, στην αυτοαμφισβήτηση και σε "κανόνες επιβίωσης ζωής" που ίσως κανένας γύρω μας δεν ήξερε για να μας τους μεταφέρει.

Χάρις. 🐺

11/03/2026

Πρώτα εγώ θα ορίσω τη ζωή που θέλω να ζήσω.
Πρώτα εγώ θα την δημιουργήσω.
Πρώτα εγώ θα με προστατεύσω από το να μπαίνω σε καταστάσεις άγονες για την άνθιση μου.
Πρώτα εγώ, θα αποφασίσω που θα προσανατολιστεί η ενέργεια μου και μετά θα ακολουθήσουν και οι άλλοι.
Πρώτα εγώ, θα μιλήσω για μένα ,θα εμφανιστώ για μένα και μετά θα με βρουν οι άνθρωποι που μιλούν σαν και μένα.
Πρώτα εγώ θα υπερασπιστώ το σπίτι, το παιδί και μετά θα εμφανιστούν εκείνοι που υπερασπίζονται κοινές αξίες.
Πρώτα εγώ, θα θέσω τα αδιαπραγμάτευτα μου και έπειτα θα βρεθούν εκείνοι που ανάβουν κεράκι στο όνομα τους.
Πρώτα εγώ, θα θέσω την αξία μου και έπειτα ο άλλος θα την σεβαστεί.
Πρώτα εγώ, θα θέσω τον πήχυ και έπειτα θα βρω εκείνον που είναι διατεθειμένος να τον ξεπεράσουμε μαζί.

Πρώτα εγώ.
Έχω ευθύνη για όσα ζω, τις συμπεριφορές που επιτρέπω να παραβιάζουν τα όρια μου, τα όχι μου που γίνονται φοβισμένα ναι, τα ναι μου που κρύβονται κάτω από το χαλί.

Πρώτα εγώ, για μένα.
Και μετά εκείνοι που θα με αναγνωρίσουν για αυτό που πραγματικά είμαι. Ούτε κομμένη, ούτε κρυμμένη, ούτε διπλωμένη, ούτε σκυμμένη.

Όλοκληρη, για μένα.

Χάρις.

09/03/2026

Δύο χέρια σε κράτησαν και σε έδωσαν στην μητέρα σου να σε θρέψει, να σε καλωσορίσει στο νέο σου σπίτι.
Δύο πολύτιμα χέρια μπορούν να σε οδηγήσουν πίσω στον ποταμό της ζωής και να σε συνοδεύσουν στο πέρασμα του θανάτου.

Οι μαίες είναι πολύτιμες για ένα μωρό όπως είναι και ο άνθρωπος που θα προσφέρει την παρουσία του σε μια ψυχή που φεύγει από αυτό τον κόσμο.
Είναι δώρο το να μπορείς να είσαι δίπλα σε κάποιον που πεθαίνει. Οι άνθρωποι δεν πρέπει να πεθαίνουν μόνοι, όπως τα μωρά δεν θα μπορούσαν να έρθουν εδώ μόνα τους.

Αυτή η στιγμή (όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν), είναι τόσο σημαντική για τον άνθρωπο που καλείται να περάσει την πύλη του Θανάτου. Μα είναι θησαυρός και για εσένα που ως άλλος ένας πλοηγός, στέκεσαι δίπλα στο μεγαλείο του περάσματος, του ψιθυρίζεις λόγια ευγνωμοσύνης, αγάπης και καθοδηγείς την ψυχή με ασφάλεια στο να αφήσει το σώμα για να ελευθερωθεί.

Δεν έχουμε τον έλεγχο όσον αφορά την στιγμή και τον τρόπο του θανάτου αλλά αν βρεθούμε μπροστά σε έναν συνάνθρωπό ή αγαπημενο που φεύγει για το μεγάλο ταξίδι, ας κατεβάσουμε ρυθμούς.
Ας μην αρχίσουμε τις φωνές.
Ας του κρατήσουμε το χέρι.
Ας του πούμε πως όλα είναι εντάξει, πως δεν έχει αφήσει καμία εκκρεμότητα πίσω στη Γη. Να τον καθησυχάσουμε πως θα είμαστε εντάξει για να είναι ήρεμος στο ταξίδι του. Τώρα θα ξεκουραστεί, θα απελευθερωθεί και θα ζει πάντα μέσα στο και από το σώμα μας.

Η μαιευτική θανάτου είναι μια πράξη ευγνωμοσύνης και σεβασμού προς την ίδια τη ζωή.
Την ζωή που έζησε, τα ειδικά που πήρε, τις ομορφιές που γέμισε, τις φορές που έπεσε και ανασηκώθηκε, τον αγώνα που έδωσε.Μοιάζει με τελευταία πράξη απόδειξης του μαζί που ήρθαμε να βιώσουμε.Δεν είναι εύκολη εμπειρία το να είσαι άνθρωπος,μα πόσο ανακουφιστικό είναι να γνωρίζεις πως όπως στηρίχθηκες σε δύο χέρια για να σε υποδεχτούμε εδώ, έτσι θα έχεις μαζί σου δύο χέρια για να αποχωρίσεις με όση μαλακότητα γίνεται προς το Σπίτι μας.

Κάθε ψυχή αξίζει να έρχεται και να φεύγει καλοδεχούμενη και νιώθοντας ότι ανήκει.
Όπως πάνω έτσι και κάτω, λένε.
Όπως έρχεσαι, έτσι και να φεύγεις, θα προσθέσω εγώ.
Θα σου κρατήσω ένα μπαλόνι και ένα λουλούδι για όλα όσα ζήσαμε μαζί, αγαπημένη μου ψυχή και θα κάνω μια μεγάλη γιορτή ύμνο προς όλες τις στιγμές που σε είχαμε μαζί.
Θα φανώ μεγαλύτερη από τον φόβο μου,για σένα,
Χάρις.

08/03/2026

Όταν το θηλυκό πονάει, πάρε την από το χέρι και πήγαινε την πίσω εκεί. Τα δέντρα να ακούσουν ότι δεν έχει ειπωθεί.

Άφησε την ξυπόλητη να φορτιστεί από τη Γη, να κλάψει τους νεκρούς της και να δώσει χώρο το ψέμα να φθαρεί.

Στην θάλασσα οδήγησε την, εκείνη ξέρει να μαλακώνει την αιχμή.
Κράτα κλειστό το στόμα μα την αγκαλιά σου ανοιχτή.

Όταν η Γυναίκα πονάει ραγίζει η καρδιά, αιμοραγεί. Το βλέμμα της αν επάνω σου πέσει, είναι ικανό να προκαλέσει την πιο βαθιά προσευχή.

Μη φοβάσαι την πληγή της, ο λύκος δεν σταματάει να αλυχτά μα ανήκει στην πιο δυνατή φυλή.

Όταν το θηλυκό πονάει , τα αστέρια πέφτουν, σεντόνι να της στρώσουν, το σώμα της να αφεθεί.
Και εκεί όπου μοιάζει πως κλαίει όλος ο πλανήτης Γη, από τη ρωγμή γεννιέται φως και ο κόσμος πάλι από την αρχή.

Όταν το θηλυκό πονάει, όπου και να σε βρίσκει η κραυγή, σταματά ότι και να κάνεις και ενός λεπτού σιγή.

Είναι μάνα, Γυναίκα, κόρη, Αδερφή..Είναι εκείνη που δημιουργεί την ιστορία αλλιώς από ότι στην έχουν πει.

Χιλιοφιλημένη, ολόγιομη Σελήνη, Εσύ
Ρίξε φως στο δρόμο της... Να θυμηθεί να επιστρέψει στην Πηγή.

Στο νερό θα αντικρύσει την δική της μορφή και τότε η Άγρια Γυναίκα από την στάχτη της θα ξαναγεννηθεί.

Θα φτιάξω κομμάτι κομμάτι την Κιβωτό από την αρχή, να σώσω το κορίτσι, να σώσω το παιδί... Να ξεκινήσω σε έναν άλλο πλανήτη με τον μικρό πρίγκηπα μαζί, όπου η αγάπη θα ανθίζει και θα το εγώ θα ταπεινωθεί. 🤍