15/01/2026
⛪ Το δικό τους καταφύγιο έχουν οι ασθενείς και οι συγγενείς τους στο Νοσοκομείο Παπαγεωργίου. Πρόκειται για τον ιερό ναό του Αγίου Γεωργίου και των 20 Αγίων Αναργύρων, που ανεγέρθηκε το 1998 στον προαύλιο χώρο του νοσηλευτικού ιδρύματος με δωρεά του ιδρύματος Παπαγεωργίου. 🛐
▶Στο ρεπορτάζ της Νικολέττας Μπούκα που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Θεσσαλονίκη", με θέμα "Καταφύγια ελπίδας τα εκκλησάκια στα νοσοκομεία της Θεσσαλονίκης" φιλοξενήθηκε ο ο ιερέας του ναού,
αρχιμανδρίτης π. Γεώργιος Δημόπουλος.
💬«Όντως οι άνθρωποι βοηθιούνται συναισθηματικώς, ώστε να αντιμετωπίσουν αυτό που τους συμβαίνει. Στις δύσκολες στιγμές προστρέχεις σε κάτι, οτιδήποτε, να σε βοηθήσει, πολύ περισσότερο στο θείο. Έρχονται στο εκκλησάκι, ανάβουν κερί, κάνουν την προσευχή τους, με καλούν κι εμένα να προσευχηθούμε μαζί. Εκείνες τις ημέρες που αντιμετωπίζουν το πρόβλημα υγείας, προστρέχουν και η πίστη δυναμώνει, ακόμη και σε ανθρώπους που πριν δεν πίστευαν. Λίγοι όμως θα διατηρήσουν αυτή τη σχέση και την πίστη μετά την ανάρρωση Νοσοκομείου Παπαγεωργίου», επισημαίνει στη «Θ» ο ιερέας του ναού,
αρχιμανδρίτης π. Γεώργιος Δημόπουλος.
Όπως περιγράφει, «θυμάμαι νεαρά παιδιά 15 και 20 ετών να έρχονται στην εκκλησία και να κλαίνε για τους γονείς τους, προσευχόμενα να γίνουν καλά. Αλλά έρχονται και γονείς για τα παιδιά τους, να ανάψουν κερί, κάθονται για λίγο στην ηρεμία του ναού, λένε την προσευχή τους. Κάνουμε λειτουργίες, Κυριακές, Χριστούγεννα, Πάσχα κι ενδιάμεσες γιορτές. Και οι εργαζόμενοι έρχονται, ανάβουν κεράκι, κάθονται 1-
2 λεπτάκια και φεύγουν. Πηγαίνω κι εγώ στους θαλάμους στα δύσκολα περιστατικά. Όλα αυτά τα χρόνια γνώρισα ανθρώπους με τους οποίους ήρθαμε κοντά. Τα πρώτα χρόνια και ιδιαίτερα πριν τον κορονοϊό, έτυχε να πάω σε κηδείες, σε γάμους, ακόμη και σε άλλες πόλεις, γιατί είχα γνωρίσει
αυτούς τους ανθρώπους στο νοσοκομείο και με είχαν προσκαλέσει».
🙏🏽Διδασκαλείο ζωής
Σύμφωνα με τον πατέρα Γεώργιο, «το να είμαι ιερέας στο εκκλησάκι του νοσοκομείου είναι ένα διδασκαλείο ζωής. Διότι νομίζω ότι η ζωή τελικά στο μεγαλύτερο μέρος της είναι ένας πόνος κι ένας αγώνας
αποφυγής του πόνου. Οι περισσότεροι άνθρωποι, όταν λίγο αρρωσταίνουν, πέφτουν από τα σύννεφα. Διότι δεν πιστεύουν πώς τους συνέβη αυτό. Εγώ επειδή το βλέπω και επειδή πιστεύω ότι πρέπει να έχουμε μια πανανθρώπινη συναίσθηση της πίστεως, αυτό με βοηθάει. Αφού ήρθε στον διπλανό μου, μπορεί να έρθει και σε μένα. Οπότε δεν με φοβίζει, όπως φοβίζει τη συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων. Εκείνο που έχει σημασία είναι να έχουν όλοι οι άνθρωποι αυτή τη συναίσθηση της πανανθρωπότητας, δηλαδή,
στην ουσία να μην έχουν εγωισμό. Όταν έχεις αυτή τη συναίσθηση και σε βρει το πρόβλημα, νομίζω το αντιμετωπίζεις διαφορετικά και καλύτερα. Ο πόνος και η δυσκολία μάς αλλάζουν προσωρινά. Αν μπορούσαμε όλους τους ανθρώπους να τους περνάμε από το νοσοκομείο να βλέπουν τι γίνεται, θα
ήταν ένα πολύ καλό σχολείο».
👁Διαβάστε όλο το ρεπορτάζ εδώ:
https://thitanews.gr/katafygia-elpidas-ta-ekklisakia-sta-nosokomeia-tis-thessalonikis/