Το Δέντρο Της Ζωής-Φρίντα Ξύστρου

Το Δέντρο Της Ζωής-Φρίντα Ξύστρου Συμβουλευτική Ενηλίκων-Παιδιών.
Ψυχοθεραπεία Ατομική-Ομαδική
Σεμινάρια

Ο καρκίνος, η παγκόσμια ημέρα του, ο αγώνας, η αγωνία και οι μάχες. Εμείς…
04/02/2026

Ο καρκίνος, η παγκόσμια ημέρα του, ο αγώνας, η αγωνία και οι μάχες. Εμείς…

02/02/2026

Χρειάζομαι Ψυχολόγο; Και Πώς Θα Βρω Τον Σωστό;

Τελευταία γίνονται πολλές αλλαγές στο πλαίσιο νομοθεσίας για το επάγγελμα του ψυχολόγου, του συμβούλου ψυχικής υγείας, του ψυχοθεραπευτή και όλων εκείνων που λέγονται αλλά δεν είναι. Ώρα ήταν…

Πάει εκείνος ο καιρός που λέγαμε, είσαι τρελός πήγαινε να σε δει γιατρός. Επίσης πάει ανεπιστρεπτί και ο καιρός εκείνος που λέγαμε, έχω τους φίλους μου και δεν χρειάζομαι ξένο άνθρωπο να μου λύσει τα προβλήματα. Ούτε βέβαια αναφερόμαστε στον ψυχίατρο, όπου ως γιατρός, αφορά σε παθολογία, αλλά όχι απαραίτητα τρέλα!

Ζούμε σε τέτοιους ρυθμούς πλέον, που κάθε μέρα προκύπτει και κάτι καινούριο και διαφορετικό μπροστά μας. Η αδυναμία αντιμετώπισης των καταστάσεων οδηγεί στη στασιμότητα.

Να πότε χρειάζεται επίσκεψη σε θεραπευτή. Όταν το μόνο που βλέπεις μπροστά σου είναι ένα κουβάρι χωρίς αρχή και τέλος. Όταν μπλοκάρεις και δεν μπορείς να πάρεις μία απόφαση. Σε όλα τα επίπεδα. Επαγγελματικό, προσωπικό, κοινωνικό, ερωτικό, φιλικό, οικογενειακό.

Ο σωστός θεραπευτής, θα σε βοηθήσει να βρεις την άκρη του νήματος. Να ανακαλύψεις όλα εκείνα τα κρυμμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά σου, που όταν βγαίνουν στην επιφάνεια, πετάς. Να σε οδηγήσει σ έναν δρόμο που μόνος πια θα μπορείς να βάζεις σε τάξη τις σκέψεις και τις πράξεις σου.

Ο θεραπευτής θα είναι ο ο οδηγός και ο βοηθός σου. Θα σε οδηγήσει σε άλλες οπτικές των πραγμάτων και θα σε βοηθήσει να καταλάβεις πως το να βλέπεις αλλιώς κάποιες καταστάσεις θα τα καταφέρεις αν θέλεις να τις αλλάξεις.

Δεν είναι εύκολο να διαλέξεις θεραπευτή. Είναι επιλογή μίας σχέσης άνευ όρων και πλήρους αποδοχής. Γιαυτό, εμπιστεύσου την πρώτη εντύπωση, το ένστικτό σου δηλαδή. Όπως στις φιλίες, στις συνεργασίες,στους έρωτες. Αν συμπαθήσεις κάποιον από την αρχή, μέχρι το τέλος θα πορευθείτε παρέα. Αν νιώσεις άνετα μαζί του, θα μπορέσεις και να τον εμπιστευτείς.

Μη διστάζεις να ρωτήσεις λεπτομέρειες όπως τις σπουδές του, την κατεύθυνση που ακολουθεί, την τιμή που χρεώνει,την πολιτική του στις ακυρώσεις και ό,τι γενικά σ ενδιαφέρει να μάθεις ώστε να νιώσεις ασφάλεια σε πρώτο επίπεδο.

Μην μπεις στη διαδικασία όμως προσωπικών πληροφοριών. Δεν είναι απαραίτητες και αντιβαίνουν στους κανόνες. Και μην εμπιστεύεσαι επίσης εύκολα τον θεραπευτή εκείνον που κάνει πολλές προσωπικές αποκαλύψεις. Κάτι κρύβει….ή κάτι δεν έχει λύσει μέσα του. Βέβαια, το να καταναλώσεις την ώρα του ραντεβού σου, κάνοντας σχόλια άσχετα ή ρωτώντας προσωπικές πληροφορίες, ίσως φανερώνουν και την προσωπική σου αντίσταση να έρθεις αντιμέτωπος με το πρόβλημα που σ απασχολεί, οπότε σκέψου ότι είναι φυσιολογικό να κουβεντιάζετε για φαινομενικά άσχετα θέματα (πολιτική, καιρός, διάσημοι κτλ) γιατί βοηθά τον θεραπευτή να αναδυθούν ζητήματα. Αλλά μη το παρακάνετε κιόλας…

Από την άλλη, ένας σωστός θεραπευτής, αφού πάρει το ιστορικό σου μέσα σε μία δύο επισκέψεις, σου θέτει και ένα πλαίσιο θεραπείας, επισκέψεων, ορίων, κανόνων, κανονισμών, υποχρεώσεων, τιμών αλλά και «απαιτήσεων», ακόμη και αν θα μιλάτε στον ενικό ή στον πληθυντικό, τις ακυρώσεις, τις καθυστερήσεις, όλα!. Αν δεν το κάνει, σκέψου λίγο, τί γίνεται με τα όρια και των δύο και μην αποφασίσεις εύκολα. Σ αυτή τη σχέση, τα όρια είναι το Α και το Ω.

Ενημερώσου για τις τιμές της αγοράς, αλλά μην επιλέξεις κάποιον με μόνο κριτήριο την τιμή. Δεν αποτελεί απόδειξη καλής ή κακής δουλειάς. Επίσης μπορεί ο συγκεκριμένος που διάλεξες να βοήθησε πολύ τον φίλο σου, αλλά αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα βοηθήσει και σένα. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι και ούτε ταιριάζουν όλοι με όλους. Εμπιστεύσου τη μοναδικότητά σου και διάλεξε κάποιον που πραγματικά σου ταιριάζει και νιώθεις ότι μπορείς ν ακουμπήσεις πάνω του χωρίς να σε κρίνει, χωρίς να σε ειρωνεύεται και πάνω απ όλα να σε αποδέχεται όπως είσαι και να μην προσπαθήσει να σ αλλάξει!

Είναι σχέση ζωής

26/01/2026

Πριν αρκετά χρόνια, βρεθήκαμε μία ομάδα ανθρώπων, και δουλέψαμε το θέμα: Γιατί τα παρατάω ενώ έχω ιδέες έχω όρεξη έχω στήριξη έχω προσόντα!
Θυμάμαι τους συμμετέχοντες να έρχονται αντιμέτωποι με τον φόβο, να παρασύρονται από αρνητικές κριτικές και να είναι ανάμεσα στο πρέπει και στο θέλω.
Βλέποντας τώρα την πορεία τους, δεν υπάρχει ούτε ένας που δεν έκανε με πολύ μεγάλη επιτυχία εκείνο που τότε ονειρευόταν και δίσταζε! Μαγική η ομάδα και ναι «η μπεζ μοκέτα που δεν λερώθηκε ποτέ» φιλοξένησε όνειρα που έγιναν πραγματικότητα 😉

🛣️ Ο μεγάλος λόγος για τον οποίο τα παρατάμε
Πόσες φορές ξεκινήσαμε κάτι με ενθουσιασμό, γεμάτοι προσδοκίες και εικόνες εύκολης επιτυχίας, για να βρεθούμε σύντομα κουρασμένοι, απογοητευμένοι και έτοιμοι να τα παρατήσουμε; Δεν είναι η δυσκολία αυτή καθαυτή που μας λυγίζει. Είναι η διάψευση της προσδοκίας που είχαμε χτίσει πριν καν ξεκινήσουμε.

Ο λόγος που συχνά εγκαταλείπουμε δεν είναι επειδή τα πράγματα είναι δύσκολα, αλλά επειδή είναι πολύ πιο δύσκολα από όσο περιμέναμε. Η ψυχή δεν πληγώνεται από τον κόπο, αλλά από το χάσμα ανάμεσα στο «νόμιζα» και στο «είναι».

Η προσδοκία του εύκολου

Σκεφτείτε έναν νέο άνθρωπο που ξεκινά την επαγγελματική του πορεία. Φαντάζεται την επιτυχία ως ευθεία γραμμή: δουλειά, προσπάθεια, αναγνώριση. Όταν, όμως, έρθει αντιμέτωπος με την αδιαφορία, την αβεβαιότητα και τις συνεχείς απορρίψεις, δεν τον εξαντλεί η εργασία· τον καταρρακώνει το ότι κανείς δεν του είπε πόσο συχνά θα αμφισβητήσει τον εαυτό του.

Όπως είπε ο Σενέκας: «Δεν τολμάμε επειδή τα πράγματα είναι δύσκολα· τα πράγματα είναι δύσκολα επειδή δεν τολμάμε.»

Το ίδιο ισχύει και στις σχέσεις. Μπαίνουμε σε αυτές με την προσδοκία της αρμονίας και της κατανόησης. Όταν όμως εμφανίζονται οι συγκρούσεις και οι σιωπές, θεωρούμε ότι κάτι πήγε στραβά. Κι όμως, ίσως τίποτα δεν πήγε στραβά. απλώς η πραγματικότητα δεν υποσχέθηκε ποτέ ευκολία. Η αγάπη, όπως κάθε τι πολύτιμο, δοκιμάζεται μέσα στη δυσκολία. Δεν αποτυγχάνει επειδή πονά· αποτυγχάνει επειδή δεν ήμασταν προετοιμασμένοι για τον πόνο.

Η πραγματική πρόοδος ξεκινά μετά την απογοήτευση

Η απογοήτευση γεννιέται από την προσδοκία. Όταν πιστεύουμε ότι κάτι «θα έπρεπε» να είναι πιο απλό, κάθε εμπόδιο μας φαίνεται άδικο. Αν όμως αποδεχτούμε ότι τα σπουδαία πράγματα είναι εκ φύσεως απαιτητικά, τότε η δυσκολία παύει να είναι σημάδι αποτυχίας και γίνεται ένδειξη ότι βαδίζουμε σε κάτι ουσιαστικό.

«Το εμπόδιο είναι ο δρόμος», μας θυμίζει ο Μάρκος Αυρήλιος.»

Ίσως, λοιπόν, το κλειδί δεν είναι να αναζητούμε ευκολότερα μονοπάτια, αλλά να καλλιεργούμε μεγαλύτερη αντοχή. Να ξεκινάμε γνωρίζοντας ότι θα κουραστούμε, θα αμφιβάλλουμε, θα θέλουμε να τα παρατήσουμε.
Και όταν αυτή η στιγμή έρθει, να θυμόμαστε:
Δεν σημαίνει ότι αποτύχαμε – σημαίνει απλώς ότι φτάσαμε στο σημείο όπου ξεκινά η αληθινή προσπάθεια.

Γιατί στο τέλος, δεν μας καθορίζει το πόσο δύσκολα ήταν τα πράγματα, αλλά το αν αντέξαμε να σταθούμε μέσα σε αυτή τη δυσκολία. Και εκεί, ακριβώς εκεί, γεννιέται η πραγματική πρόοδος.

Επιμέλεια κειμένου: Συντακτική ομάδα Α.Λ.Π.

19/01/2026

🤔 Όταν δεν μιλάς εσύ για τον πόνο σου, θα μιλήσει εκείνος για σένα

Οι λέξεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ

Υπάρχουν συζητήσεις που δεν έγιναν όταν έπρεπε. Όχι επειδή δεν υπήρχε η ευκαιρία, αλλά γιατί έλειπαν το θάρρος, η ασφάλεια ή ο κατάλληλος χώρος. Κι όμως, αυτές οι συζητήσεις δεν χάνονται. Μένουν μέσα μας, άλυτες, σαν ανοιχτοί λογαριασμοί της ψυχής.

Μεγαλώνουμε κουβαλώντας λόγια που δεν ειπώθηκαν ποτέ: μια θλίψη που "δεν έπρεπε" να δείξουμε για να μη θεωρηθούμε αδύναμοι· έναν θυμό που καταπιέστηκε για να μη διαταραχθεί η οικογενειακή ή επαγγελματική αρμονία· αλήθειες που θυσιάστηκαν στον βωμό της αποδοχής. Πόσες φορές δεν είπαμε "δεν πειράζει", ενώ μέσα μας μας πείραζε πολύ;

Στην καθημερινότητα αυτά μοιάζουν ασήμαντα. Η μητέρα που δεν μίλησε ποτέ για την εξάντλησή της, γιατί "έτσι κάνουν οι καλές μάνες". Ο εργαζόμενος που κατάπιε μια αδικία για να μη χαρακτηριστεί "δύσκολος". Ο σύντροφος που δεν εξέφρασε τον φόβο του, μην τυχόν θεωρηθεί υπερβολικός. Όλα αυτά τα "δεν είπα" συσσωρεύονται και βαραίνουν περισσότερο από τις λέξεις που ειπώθηκαν.

Η σιωπή που ζητά να ακουστεί

Κάποτε, όμως, έρχεται η στιγμή που αυτά τα λόγια ζητούν διέξοδο. Και τότε ανακαλύπτουμε κάτι παράδοξο: δεν χρειάζεται πάντα ένας άλλος άνθρωπος απέναντί μας. Μερικές φορές αρκεί μια άδεια καρέκλα. Να καθίσουμε απέναντί της και να μιλήσουμε. Να πούμε όσα δεν ειπώθηκαν, όπως θα τα λέγαμε αν δεν φοβόμασταν. Όχι για να κατηγορήσουμε, αλλά για να ακουστούμε.

Η δύναμη αυτής της πράξης δεν βρίσκεται στο ότι κάποιος μας ακούει, αλλά στο ότι ακούμε εμείς τον εαυτό μας. Όπως έλεγε ο Καρλ Γιουνγκ, "ό,τι δεν συνειδητοποιείται, επιστρέφει ως μοίρα". Όταν δίνουμε φωνή σε όσα θάψαμε, παύουν να μας ορίζουν σιωπηλά.

Η θεραπεία ξεκινά με την αλήθεια

Αυτή η διαδικασία είναι αθόρυβα μεταμορφωτική. Δεν αλλάζει το παρελθόν, αλλά αλλάζει τη σχέση μας με αυτό. Μας βοηθά να καταλάβουμε γιατί αντιδρούμε όπως αντιδρούμε, γιατί κάποια πράγματα μας πληγώνουν δυσανάλογα, γιατί κάποιες σιωπές πονάνε περισσότερο από τις φωνές.

Στην εποχή του θορύβου και της διαρκούς επικοινωνίας, ίσως η πιο ουσιαστική συζήτηση είναι εκείνη που γίνεται στη σιωπή. Εκεί όπου δεν χρειάζεται να αποδείξουμε τίποτα σε κανέναν. Εκεί όπου μπορούμε, επιτέλους, να πούμε την αλήθεια μας.

Γιατί, όπως σοφά λέγεται, "όταν δεν μιλάς εσύ για τον πόνο σου, θα μιλήσει εκείνος για σένα". Και τότε, συνήθως, δεν χρησιμοποιεί λέξεις, αλλά συμπτώματα, αποστάσεις και ανείπωτες μοναξιές.

Επιμέλεια κειμένου: Συντακτική ομάδα Α.Λ.Π

05/01/2026

Δεν χρειάζονται υποσχέσεις που δεν πρόκειται να τηρηθούν, δεν χρειάζεται επανάληψη στόχων με την ελπίδα αυτή τη χρονιά να επιτευχθούν…
Χρειάζεται δέσμευση για αλλαγή. Όπως κάναμε στο «πάει ο παλιός ο χρόνος», βλέποντας τί συμβαίνει όταν η απουσία αφήνει κενό που δεν αναπληρώνεται! Απουσία ειλικρίνειας, απουσία επικοινωνίας, απουσία εαυτού, απουσία ζωής….
Τί βιωματικό και αυτό!
Να είμαστε γεροί, ν ανταμώσουμε ξανά και να μπορέσουμε να καλύψουμε το κενό όλων των απουσιών!!!

💫 Η νέα χρονιά ως πρόσκληση: όχι για τελειότητα, αλλά για αυθεντικότητα

Κάθε νέα χρονιά φτάνει σαν μια υπόσχεση. Ένα άγραφο ημερολόγιο, δώδεκα μήνες που μοιάζουν έτοιμοι να χωρέσουν όσα δεν προλάβαμε, όσα φοβηθήκαμε, όσα αναβάλαμε. Μεσάνυχτα, αντίστροφη μέτρηση, ευχές στον αέρα - και μαζί τους η αίσθηση ότι «τώρα όλα μπορούν να αλλάξουν».

Κι όμως, η πραγματική δύναμη της νέας χρονιάς δεν βρίσκεται στη μαγεία της πρώτης μέρας, αλλά στη σιωπηλή επιλογή να συνεχίσουμε.

Όχι άλλη πίεση για έναν «καλύτερο» εαυτό
Μπαίνοντας σε μια νέα χρονιά, συχνά κουβαλάμε μαζί μας μια λίστα από πρέπει: να γίνω πιο παραγωγικός, πιο χαρούμενος, πιο επιτυχημένος, πιο δυνατός. Σαν να μην ήμασταν αρκετοί μέχρι τώρα.

Ίσως φέτος η πιο ριζοσπαστική απόφαση είναι να μην πολεμήσουμε αυτό που είμαστε, αλλά να το ακούσουμε. Να θέσουμε στόχους όχι από έλλειψη, αλλά από φροντίδα. Όχι για να αποδείξουμε κάτι, αλλά για να ζήσουμε πιο ουσιαστικά.

Η αλλαγή δεν έρχεται με άλματα
Η νέα χρονιά δεν απαιτεί μεγάλες υποσχέσεις. Δεν χρειάζεται να ξαναχτίσουμε τη ζωή μας από την αρχή. Η αλλαγή συνήθως έρχεται αθόρυβα:

-Σε μια μικρή συνήθεια που επιμένουμε,
-Σε ένα «όχι» που λέμε χωρίς ενοχές,
-Σε ένα «ναι» που δίνουμε στον εαυτό μας.

Κάθε μέρα που επιλέγουμε συνειδητά, όσο απλή κι αν μοιάζει, είναι μια νίκη.

Να αφήσουμε χώρο για το απρόβλεπτο
Όσο κι αν σχεδιάζουμε, η ζωή βρίσκει πάντα τρόπο να μας εκπλήσσει. Η νέα χρονιά δεν θα είναι μόνο χαρές, ούτε μόνο επιτυχίες. Θα έχει καθυστερήσεις, απώλειες, ανατροπές. Αλλά θα έχει και στιγμές που δεν μπορούσαμε να φανταστούμε.

Αντί να ζητάμε έλεγχο, ίσως μπορούμε να ζητήσουμε αντοχή, ευελιξία και εμπιστοσύνη ότι ακόμα κι όταν δεν καταλαβαίνουμε το "γιατί" - προχωράμε.

Μια χρονιά πιο ανθρώπινη
Ας ευχηθούμε μια χρονιά με λιγότερη αυστηρότητα και περισσότερη καλοσύνη.
Προς τους άλλους, αλλά κυρίως προς εμάς.

Μια χρονιά που θα επιτρέψουμε στον εαυτό μας να κουραστεί, να αλλάξει γνώμη, να ξεκινήσει από την αρχή όσες φορές χρειαστεί.

Δεν χρειάζεται να γίνουμε καινούριοι άνθρωποι. Χρειάζεται απλώς να γίνουμε πιο ειλικρινείς με αυτό που είμαστε και με αυτό που έχουμε ανάγκη.

Η νέα χρονιά δεν είναι μια γραμμή εκκίνησης όπου πρέπει να τρέξουμε. Είναι ένα μονοπάτι. Και κάθε βήμα, ακόμη και το πιο αργό, μετράει.

Ας μπούμε λοιπόν στη χρονιά αυτή όχι με φόβο μήπως αποτύχουμε, αλλά με θάρρος να ζήσουμε.

Επιμέλεια κειμένου: Συντακτική ομάδα Α.Λ.Π.

«Σκέφτομαι πως αυτά τα τρία συστατικά πρέπει να έχει η ζωή:Το μεγάλοΤο ωραίοΤο συγκλονιστικόΤο μεγάλο είναι να βρίσκεσαι...
24/12/2025

«Σκέφτομαι πως αυτά τα τρία συστατικά πρέπει να έχει η ζωή:
Το μεγάλο
Το ωραίο
Το συγκλονιστικό
Το μεγάλο είναι να βρίσκεσαι μέσα στην πάλη για μια καλύτερη ζωή. Οποίος δεν το κάνει αυτό, σέρνεται πίσω από τη ζωή.
Το ωραίο είναι καθετί που στολίζει τη ζωή. Η μουσική, τα λουλούδια, η ποίηση.
Το συγκλονιστικό είναι η αγάπη»
(Μπελογιάννης)

Εύχομαι Καλά Χριστούγεννα!
Και ο καινούριος χρόνος να μας βρει έτοιμους να τον ζήσουμε!!!!

23/12/2025

Χθες, μου ζητήθηκε από την ομάδα του @παταρι να τους πω μέσα από την ιδιότητα μου, πως φτάνουμε στη χαρά! Και εγώ, αφού πρώτα θυμήθηκα την «χαρά στην παιδική μικρούλα μου καρδούλα», λέγοντας το ποίημα στο νηπιαγωγείο σχεδόν χορεύοντας αλλά με τόσο μεγάλη χαρά…προσπάθησα να δώσω ορισμό της χαράς και να δώσω οδηγίες (καλοοοο) πώς να φτάσει κάποιος εκεί!
Ήταν μια τέλεια βραδιά, οι παρευρισκόμενοι κράτησαν ρόλους που αυθαίρετα τους έδωσα, διαδράσαμε, κουβεντιάσαμε και χαρήκαμε απίστευτα πολύ! Γελάσαμε, δράσαμε και χαρήκαμε απίστευτα πολύ!
Σ ευχαριστώ ομάδα του @πατάρι πέρασα τέλεια!
Η χαρά λοιπόν, είναι ένα βαθύ διαρκές συναίσθημα μέσα μας μέσω της αγάπης και της σύνδεσης και έξω μας όταν απολαμβάνουμε τη ζωή.
Δεν είναι στιγμές όπως η ευχαρίστηση ούτε τόσο άπιαστη όπως η ευτυχία. Είναι τρόπος ύπαρξης.
Ο Φρόιντ υποστηρίζει ότι ο άνθρωπος καθοδηγείται από την αρχή της ηδονής και έχει την τάση ν αποφεύγει τον πόνο και να αναζητά την ευχαριστηση.
Η μεγαλύτερη πηγή δυστυχίας είναι η σύγκρουση ανάμεσα στις επιθυμίες και στις απαγορεύσεις. Άρα πώς οδηγούμαστε στη χαρά;
1. Με την ικανοποίηση των ενστίκτων
2. Μέσω της τέχνης, της δημιουργίας και της φαντασίωσης
3. Με τον έρωτα
4. Μέσω της επιστήμης και της εργασίας.

Αποδεχόμαστε ότι δεν ελέγχουμε, θα είμαστε χαρούμενοι!
Η χαρά είναι εσωτερική ελευθερία!
Ο Φρόιντ λέει μάθε να αντέχεις και ο Αριστοτελης μάθε να ζεις σωστά!

Εμείς χθες είπαμε, ξέρεις τον δρόμο για τη χαρά, πήγαινε!

17/12/2025

Οι συμμετοχές για την εκδήλωση «Πάει ο παλιός ο χρόνος» συμπληρώθηκαν και σας ευχαριστώ πολύ!
Από κοντά λοιπόν στις 29!

Η πεταλούδα συμβολίζει τη δύναμη της αλλαγής και την ομορφιά κάθε νέας αρχής!Τα δώρα μας λοιπόν για το 2026, είναι πολύχ...
13/12/2025

Η πεταλούδα συμβολίζει τη δύναμη της αλλαγής και την ομορφιά κάθε νέας αρχής!
Τα δώρα μας λοιπόν για το 2026, είναι πολύχρωμες πεταλούδες, και οι ευχές μας είναι γεμάτες αγάπη, για δύναμη, αλλαγή, ομορφιά μέσα μας και νέα αρχή!

08/12/2025

Τί σημαίνει εμμονή με έναν άνθρωπο

Ή εμμονή με έναν άνθρωπο, σημαίνει μια έντονη, επίμονη και συχνά ανθυγιεινή προσκόλληση, τόσο σε συναισθηματικό όσο και σε νοητικό επίπεδο.
Συνήθως περιλαμβάνει έντονες σκέψεις για το άτομο, σε βαθμό που επηρεάζουν την καθημερινότητα, υπερβολική ανάγκη για προσοχή, επαφή ή επιβεβαίωση από εκείνον, έντονη ζήλια , ανασφάλεια ή φόβο εγκατάλειψης, δυσκολία στη σκέψη ή στο ενδιαφέρον για οτιδήποτε άλλο και συμπεριφορές ελέγχου πχ παρακολούθηση στα κοινωνικά δίκτυα.
Μερικοί μπερδεύουν την εμμονή με την αγάπη και λένε δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο γιατί η αγάπη μου είναι αληθινή και βαθιά!
Η εμμονή όμως βασίζεται στον φόβο και στην εξάρτηση, ενώ η αγάπη στον σεβασμό και την ελευθερία.
Στην εμμονή θεωρείς ότι χωρις τον άλλον νιώθεις κενός και χαμένος, ενώ στην αγάπη μπορείς να είσαι καλά και μόνος.
Στην εμμονή θες να έχεις κοντά τον άλλον ακόμη και αν αυτό δεν είναι καλό για σένα, ενώ στην αγάπη θες το καλό του άλλου ακόμη και αν δεν είστε μαζί.
Η εμμονή συνοδεύεται από έλεγχο και ζήλια, ενώ η αγάπη δεν χρειάζεται συνεχή επιβεβαίωση.
Και τέλος, όταν έχεις εμμονή, σκέφτεσαι ότι χρειάζεσαι τον άλλον για να είσαι καλά, ενώ όταν αγαπάς, σκέφτεσαι ότι ναι μεν σε κάνει καλύτερο άνθρωπο αλλά μπορείς να σταθείς και μόνος.

Και τώρα θα σκεφτείς : δεν γίνεται να έχω εμμονή με κάποιον που αγαπώ;

Δύσκολα…

Η αγάπη σε γεμίζει.
Η εμμονή σε Εξαρτά.
Η αγάπη σου δίνει δύναμη.
Η εμμονή σε καθιστά αδύναμο.

Οι άνθρωποι που παθαίνουν εμμονή, μάλλον έχουν βιώσει ένα πρώιμο τραύμα εγκατάλειψης από τον σημαντικό γονέα, εκεί που αγάπη σήμαινε τρέχω να κερδίσω την προσοχή κάποιου που απομακρύνεται. Άρα για να με αγαπήσει κάποιος, πρέπει να είμαι συναρπαστικός και ενδιαφέρων και όχι απλά εγώ.
Η εμμονή λοιπόν δεν είναι αγάπη. Είναι το σώμα, η ψυχή, το συναίσθημα, που θυμάται τον πόνο. Είναι η κραυγή μην φεύγεις, μην μ εγκαταλείπεις, θα κάνω τα πάντα για να σε ξανά κερδίσω. Είναι το μικρό τραυματισμένο παιδάκι από τον συναισθηματικά ή πρακτικά απών γονέα. Και έτσι ενισχύεται ο πόνος με την πεποίθηση ότι εκείνος έχει τη δύναμη και εσύ την ανάγκη.

Άκουσε με…
Αυτό που ψάχνεις δεν είναι αυτός που έχασες. Είναι το αίσθημα ζωντάνιας που ένιωσες όταν σε κοίταξε με αποδοχή. Προσπαθείς να επιστρέψεις σε εκείνη τη στιγμή, όχι για να ξαναζησεις τη σχέση, αλλά για να ξαναβρείς το κομμάτι του εαυτού σου που ένιωθε ότι αξίζει.

Καλό θα ήταν να αναζητήσεις θεραπευτική βοήθεια ώστε να περάσεις από το θέλω να τον ξανά κερδίσω, στο θέλω να κερδίσω εμένα.
Θέλεις να σου κάνεις ένα ωραίο δώρο;

01/12/2025

Συζητώντας με μία θεραπευόμενη στα 44, μου είπε : αααα εγώ είμαι πολύ ανθεκτική στον πόνο, όπως και ο πατέρας μου. Και δεν θέλω να πηγαίνω σε γιατρούς ούτε να μ εξετάζουν ούτε να παίρνω φάρμακα.
Άκουσα: ααααα μόνο ένας μπορεί να με πονέσει και κανείς γιατρός ή φάρμακο θα μου απαλύνει τον πόνο.

Εσύ τί άκουσες; Τί ήθελε να πει αυτή η γυναίκα και σε ποιον;

Ο πόνος είναι ίσως το πιο παρεξηγημένο βιολογικό σήμα. Αν και τις περισσότερες φορές μας προκαλεί δυσφορία, στην πραγματικότητα λειτουργεί ως ένας μηχανισμός προστασίας, ειδοποιώντας μας ότι κάτι δεν πάει καλά στο σώμα μας. Τι συμβαίνει, όμως, όταν ο πόνος… απουσιάζει; Το φαινόμενο της αναλγησίας πόνου έρχεται να ανατρέψει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη σχέση μας με το σώμα μας.

Τι είναι η αναλγησία πόνου;

Με τον όρο «αναλγησία» περιγράφουμε την απουσία ή σημαντική μείωση της αίσθησης του πόνου. Αυτό μπορεί να είναι είτε αποτέλεσμα φυσικών μηχανισμών του οργανισμού, είτε παθολογικών καταστάσεων. Σε αντίθεση με την απλή αντοχή στον πόνο, η αναλγησία δεν αφορά την «ψυχική δύναμη» να αντέξουμε, αλλά την ίδια την εξουδετέρωση της νευρολογικής μετάδοσης του πόνου.

Μηχανισμοί φυσικής αναλγησίας

Το σώμα μας διαθέτει «φυσικά οπιοειδή», όπως οι ενδορφίνες, που απελευθερώνονται σε καταστάσεις έντονου στρες ή σωματικής καταπόνησης. Αυτά τα μόρια μπλοκάρουν προσωρινά τα σήματα πόνου, προσφέροντας μια αίσθηση «αναισθησίας».

Αθλητές έχουν συχνά αναφέρει ότι κατά τη διάρκεια ενός κρίσιμου αγώνα τραυματίστηκαν αλλά δεν ένιωσαν πόνο μέχρι να τελειώσει η προσπάθεια. Παρόμοια, στρατιώτες στο πεδίο της μάχης έχουν αντέξει σοβαρούς τραυματισμούς χωρίς να το αντιληφθούν άμεσα.

Πολλοί δρομείς μεγάλων αποστάσεων βιώνουν το λεγόμενο “runner’s high”, μια κατάσταση ευφορίας που συνοδεύεται από μείωση της αίσθησης του πόνου.

Παθολογική αναλγησία: όταν λείπει το «καμπανάκι»

Σε πιο σπάνιες περιπτώσεις, η αναλγησία δεν είναι περιστασιακή, αλλά μόνιμη και γενετικά καθορισμένη. Πρόκειται για το σύνδρομο της συγγενούς αναλγησίας, μια εξαιρετικά σπάνια πάθηση όπου το άτομο δεν αισθάνεται καθόλου πόνο.

Παράδειγμα: Παιδιά με αυτή την πάθηση συχνά τραυματίζονται σοβαρά χωρίς να το καταλάβουν, μπορεί να σπάσουν κόκκαλα ή να καούν χωρίς να δείξουν αντίδραση. Αν και αυτό μπορεί να φαίνεται «πλεονέκτημα», στην πραγματικότητα είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο, αφού ο πόνος είναι απαραίτητος για την αυτοπροστασία.

Η ψυχογενής διάσταση

Ο πόνος δεν είναι μόνο σωματικός, αλλά και ψυχολογικός. Σε καταστάσεις έντονου σοκ ή τραύματος, το μυαλό μπορεί να μπλοκάρει προσωρινά την αίσθησή του. Έχουν καταγραφεί περιστατικά ανθρώπων που, μετά από τροχαία ατυχήματα, βγήκαν από τα συντρίμμια χωρίς να καταλάβουν ότι είχαν σπασμένα άκρα, εξαιτίας αυτής της «ψυχογενούς αναλγησίας».

Γιατί έχει σημασία να μελετούμε την αναλγησία;

Η κατανόηση των μηχανισμών της αναλγησίας έχει οδηγήσει σε σημαντικές ιατρικές προόδους. Οι έρευνες γύρω από τις ενδορφίνες και τους υποδοχείς τους έθεσαν τις βάσεις για την ανάπτυξη νέων αναλγητικών φαρμάκων. Επιπλέον, η μελέτη της συγγενούς αναλγησίας προσφέρει πολύτιμες γνώσεις για το πώς «χτίζεται» η εμπειρία του πόνου στον εγκέφαλο.

Ο πόνος, όσο ανεπιθύμητος κι αν είναι, αποτελεί βασικό κομμάτι της ανθρώπινης εμπειρίας. Η αναλγησία πόνου μας θυμίζει ότι η απουσία του δεν είναι πάντοτε δώρο, αλλά συχνά ένας κίνδυνος. Παράλληλα, μας ανοίγει δρόμους στην ιατρική, την ψυχολογία και τη βιολογία, αποδεικνύοντας ότι ακόμα και η «σιωπή» του σώματος μπορεί να έχει πολλά να μας διδάξει. Κι έτσι, την επόμενη φορά που θα πονέσουμε, ας θυμηθούμε πως ίσως είναι το σώμα μας που προσπαθεί να μας σώσει.

Επιμέλεια κειμένου: Συντακτική ομάδα Α.Λ.Π.

Address

Ίωνος Δραγούμη 4
Thessaloníki
54624

Opening Hours

Monday 09:00 - 21:00
Tuesday 09:00 - 21:00
Wednesday 09:00 - 21:00
Thursday 09:00 - 21:00
Friday 09:00 - 21:00

Telephone

+302313031837

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Το Δέντρο Της Ζωής-Φρίντα Ξύστρου posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Practice

Send a message to Το Δέντρο Της Ζωής-Φρίντα Ξύστρου:

Share

Share on Facebook Share on Twitter Share on LinkedIn
Share on Pinterest Share on Reddit Share via Email
Share on WhatsApp Share on Instagram Share on Telegram