Νέλη Βυζαντιάδου

01/06/2026

Μια βόλτα στου Ψυρρή είναι από τις αγαπημένες μου συνήθειες κάθε φορά που κατεβαίνω στην Αθήνα… κι όταν αυτή η βόλτα συνδυάζεται με μια ομιλία στον Ιερό Ναό Αγίων Αναργύρων Ψυρρή, ακόμα καλύτερα…

Όσοι και όσες ενδιαφέρεστε να μάθετε γιατί δεν δίνετε στον εαυτό σας την αξία που θα έπρεπε να του δίνετε και πώς μπορεί - αν μπορεί - αυτό να αλλάξει, ελάτε μεθαύριο Τετάρτη 3 Ιουνίου και ώρα 19.00 σε μια συνάντηση προετοιμασμένη με αγάπη…

Χαίρομαι πάντα να συναντώ, κυριολεκτικά και μεταφορικά, τον αρχιμανδρίτη και προϊστάμενο του ναού Panteleimon Saint Tsorbatzoglou τον οποίο και ευχαριστώ από καρδιάς για αυτήν την πρόσκληση… 🙏

Υ.Γ Καλό μήνα να έχουμε με την ευλογία του Αγίου Πνεύματος!

15/05/2026

14/05/2026

Με δύο ομιλίες, που αγγίζουν θέματα οικογένειας, ολοκληρώνεται η φετινή σεζόν στην πόλη μας… μία σεζόν που άφησε μέσα μου το δικό της πολύχρωμο και ζωηρό αποτύπωμα…

Σας περιμένω για να την αποχαιρετίσουμε μαζί και να ανανεώσουμε το ραντεβού μας από Σεπτέμβριο με πολλά, καινούργια και σίγουρα πρωτότυπα δρώμενα… 🙏

12/05/2026

Με μια φράση-κλειδί σας υποδεχθήκαμε στη χθεσινή συνάντηση και με την ίδια φράση σας αποχαιρετήσαμε… «Τι ώρα τρώμε;»… κάθε φορά που κορυφωνόταν η αλληλεπίδραση μεταξύ δυο ρόλων, αυτή η φράση άφηνε χρόνο για σκέψη και κυρίως έστρεφε αλλού την προσοχή…

Μια κόρη, μια μητέρα και ένας πατέρας… μια οικογένεια που θα μπορούσε να είναι η δική σας οικογένεια… στιγμές γύρω από ένα τραπέζι… στιγμές καλά φυλαγμένες σε ένα άλμπουμ… στιγμές που ζωντάνεψαν επί σκηνής και έφτασαν μέχρι τις καρδιές σας τις οποίες και άγγιξαν… αυτό μου είπατε μετά το τέλος της εκδήλωσης… αυτό μου γράφετε μέχρι και τώρα…

Κι αν θα έπρεπε να θυμηθούμε κάποια από τα λόγια που ακούστηκαν αυτά θα ήταν χωρίς αμφιβολία τα παρακάτω: «Κοιτάζω προς τα πίσω… φωτογραφίες που μου θυμίζουν πώς ήμουν… φωτογραφίες που μου δείχνουν ποια ήθελα να γίνω… φωτογραφίες που με κοιτάζουν αυστηρά υπενθυμίζοντας μου πως δεν έγινα τελικά αυτή που ήθελα να γίνω… κι όμως τότε φαινόντουσαν όλα εύκολα… εξαιρετικά εύκολα… νόμιζα πως με μια κίνηση θα έφτανα πολύ μακριά… χρειάστηκε να περάσουν αρκετά χρόνια για να διαπιστώσω πως έκανα κύκλους γύρω από το ίδιο σημείο…»…

Κι αυτές οι ιστορίες, οι ιστορίες των τριών ανθρώπων που ακούσαμε χθες, ήταν ιστορίες με συναίσθημα, με πόνο και νοσταλγία, με ελπίδα και ανάγκη, με φως και σκοτάδι… οι ιστορίες αυτές θα μπορούσαν άνετα να είναι οι δικές σας ιστορίες… κι οι ιστορίες είναι οι σχέσεις μας… και τις ιστορίες μας τις φτιάχνουμε όπως ακριβώς φτιάχνουμε τα ρούχα μας… με μεράκι… με κόπο… με σχέδιο και έμπνευση… με λαχτάρα να βγει ένα ωραίο αποτέλεσμα… απλώς τυχαίνει κάποιες ιστορίες, όπως και κάποια ρούχα, να μην είναι για πάντα στα μέτρα μας… μεγαλώνουμε και αλλάζουμε… και μαζί με εμάς αλλάζουν και οι ιστορίες μας…

Για αυτήν την υπέροχη συνάντηση θέλω να ευχαριστήσω πολύ την Ελένη Κοκόζογλου, που ανέλαβε την σκηνοθεσία της όλης ιδέας που είχα και των κειμένων μου καθώς επίσης τους μαθητές της Δημήτρη Μαυροφρύδη, Ρούλα Καλαθά και Εύη Κουνατίδου από τους Casa del Teatro… 🙏

Αυτή η υπέροχη συνάντηση πραγματοποιήθηκε στο ζεστό, φιλόξενο και πολύ αγαπημένο μου χώρο Artbox Fargani, στον οποίο σας περιμένουμε από αρχές Οκτωβρίου σε νέες, ανανεωμένες και μοναδικές συναντήσεις ψυχών… 🙏

Για να πραγματοποιηθεί αυτή η ξεχωριστή συνάντηση, που ήταν και η τελευταία για τη φετινή σεζόν συνάντηση του Ανοιχτού Σχολείου Ψυχικής Υγείας, έβαλε όλη του την αγάπη και τη φροντίδα ο αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Ζαφείρης, προϊστάμενος του Ιερός Ναός Παναγούδας - Γοργοϋπήκοος… 🙏🙏

Και φυσικά δεν θα μπορούσε τίποτα, απολύτως τίποτα, να γίνει από όλα αυτά που έγιναν χθες αν δεν ήσασταν εσείς εκεί… εσείς που για άλλη μια φορά συμβάλατε στη διαμόρφωση ενός όμορφου τοπίου ζωής… εσείς που για άλλη μια φορά αποδείξατε τι σημαίνει αμοιβαιότητα… εσείς που αναγνωρίζετε και συνεχίζετε να αναγνωρίζετε την αγάπη με την οποία δημιουργώ αυτά, που δημιουργώ, και τα μοιράζομαι εδώ και πολλά χρόνια μαζί σας… 🙏💙

Ραντεβού λοιπόν αρχές Οκτωβρίου… καλή μας αντάμωση και ως τότε να θυμάστε πως οι ιστορίες μας, όπως και τα ρούχα μας, μπορούν να αλλάξουν από εδώ και πέρα… 😉🙏🫶🏻

29/04/2026

Διάβασα κάποτε ότι το να χορεύεις είναι ό,τι πιο κοντινό στο να πετάς και μου άρεσε. Μου άρεσε πολύ και το κράτησα. Κι από τότε κάθε φορά που χορεύω, νιώθω πως φτάνω όσο πιο κοντά μπορώ στο να πετάω. Κι αυτή η αίσθηση ελευθερίας είναι μοναδική.

Να χορεύεις για σένα και για κανέναν άλλον. Να χορεύεις γιατί το αγαπάς. Να χορεύεις γιατί δεν θα μπορούσες να φανταστείς τον εαυτό σου να ζει χωρίς να χορεύει. Να χορεύεις για να βγάζεις από μέσα σου όλα αυτά που θέλεις να βγάλεις και δεν ξέρεις πώς αλλιώς πέρα από το να τα κάνεις χορευτικές φιγούρες.

Δεν έχει σημασία τι χορό χορεύεις. Δεν έχει καν σημασία πόσο καλά ή 'σωστά' χορεύεις. Σημασία έχει να αφήνεσαι και να παρασύρεσαι από τη μαγεία αυτής της τέχνης. Άλλωστε, σύμφωνα με τη χορογράφο Μία Μάικλς, αν χορεύεις με την καρδιά σου, το σώμα σου θα ακολουθήσει.

Κι όταν το σώμα ακολουθεί αυτό που δείχνει η καρδιά, συμβαίνουν μικρά θαύματα. Κι όταν ο χορός μπαίνει στη ζωή σου ασκεί πάνω σου μια εξαιρετικά θεραπευτική δύναμη. Γιατί ναι, ο χορός είναι θεραπευτικός. Θεραπευτικός κατά πολλές έννοιες.

Γι' αυτό σου λέω πως αυτό που μετρά είναι να αφήνεσαι στο χορό και τη θεραπευτική του επίδραση. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.

Υ.Γ. Σκέψεις με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Χορού, που γιορτάζουμε σήμερα... μπορείς να διαβάσεις περισσότερα στο άρθρο μου για τον Θεραπευτικό Χορό στην Kulturosupa.gr

https://kulturosupa.gr/theatromania/theatrikes-stiles/syzitontas-me-tin-psychologo-natasa-damaskou-gia-ton-therapeftiko-choro-me-ti-matia-tis-nelis-vyzantiadou/

21/04/2026

Αυτό που πονάει όταν κάτι τελειώνει, δεν είναι ότι τελειώνει αλλά πώς μας βρίσκει εμάς το ότι τελειώνει. Για να χωρέσει, όμως, το καινούργιο πρέπει να φύγει το παλιό. Να δημιουργηθεί ο χώρος στον οποίο θα μπει το καινούργιο.

Όταν τελειώνει κάτι, υπάρχει και ανακούφιση. Ανακούφιση και χαρά. Ανακούφιση, χαρά και αίσθηση ολοκλήρωσης. Με αυτήν την αίσθηση, την αίσθηση ολοκλήρωσης, βάλαμε άνω τελεία στο δεύτερο κύκλο συναντήσεων της Ακαδημίας Συναισθηματικής Αγωγής και υποσχεθήκαμε πως θα είμαστε κοντά σας με νέα σχέδια από το ερχόμενο φθινόπωρο.

Ευχαριστώ πάρα πολύ τον Ιερός Ναός Μεταμορφώσεως του Σωτήρος και ιδιαιτέρως τον προϊστάμενο του ναού, τον πατέρα Νικόλαος Παπαγεωργίου που αγκάλιασε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά αυτό το εγχείρημα και υπήρξε ένας εξαιρετικός οικοδεσπότης! Ευχαριστώ, επίσης, όλες και όλους εσάς για τη συμμετοχή σας και τη συμβολή σας στην επιτυχία αυτών των συναντήσεων! Με το καλό να ανταμώσουμε στα επόμενα! 🙏

12/04/2026

Χριστός Ανέστη εκ νεκρών… η Ανάσταση του Κυρίου να φωτίσει τις ζωές μας και να ανοίξει το δρόμο για τη δική μας ανάσταση σε κάθε επίπεδο…

Του χρόνου να είμαστε πάλι εδώ… με υγεία και πίστη… με αγάπη και αισιοδοξία… με αλήθεια και ευγνωμοσύνη 🙏

Χρόνια πολλά και φωτεινά 🧡

31/03/2026

Κι εκεί που ξεκινάς τη βόλτα σου, συναντάς εκείνον... έχει κι εκείνος ξεκινήσει τη δική του βόλτα... οι δρόμοι σας ίσως συναντηθούν... ίσως και όχι... κι είναι αστείο γιατί κι οι δυο σας έχετε ξεκινήσει με την ίδια πρόθεση... να απολαύσετε τη βόλτα που θα κάνετε...

Θα σε κοιτάξει... θα στρέψει το βλέμμα του πάνω σου... για λίγο ή για περισσότερο... τι σημασία έχει; Για σένα αυτό, που έχει σημασία, είναι να σε δει... δεν θέλεις μόνο να σε κοιτάξει... θέλεις να σε δει... να σε δει και να συνεχίσει να σε βλέπει... κι εσύ θα τον δεις... θα τον δεις και θα συνεχίσεις να τον βλέπεις...

Μόνο όταν βλέπουμε ο ένας τον άλλον, συναντιόμαστε ουσιαστικά... αλλιώς πέφτουμε ο ένας πάνω στον άλλον και μετά αφήνουμε ο ένας τον άλλον πίσω... η συνάντηση, που χρειαζόμαστε, είναι η συνάντηση που έχει νόημα...

Κι όταν σε δει και τον δεις, θα αποφασίσεις αν θα συνεχίσεις τη βόλτα σου και πώς θα τη συνεχίσεις... μα κυρίως θα αποφασίσεις αν θα τη συνεχίσεις μαζί του ή μόνη σου... το σίγουρο είναι πως θα ξέρεις τι θέλεις από τη βόλτα που θα κάνεις και που δεν είναι άλλο από τη βόλτα της ζωής σου...

Υ.Γ. Ειδικά αφιερωμένο σε μια θεραπευόμενη που με ενέπνευσε με την ιστορία της... εκείνη ξέρει 😉

24/03/2026

'Έγινα ίδια η μάνα μου', λέει έξαλλη η Μαργαρίτα και συνεχίζει 'Το τελευταίο που φανταζόμουν να μου συμβεί ήταν αυτό. Όσο κι αν προσπαθούσα να το αποφύγω, τελικά συνέβη'.

Πόσες φορές έχουμε παραδεχθεί πως είμαστε ίδιοι οι γονείς μας; Κι όταν το παραδεχόμαστε, δεν αναφερόμαστε στα θετικά τους αλλά σε όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά και τις συμπεριφορές που μας δυσκόλευαν όσο ήμασταν παιδιά και έφηβοι και που τελικά καταλήξαμε να έχουμε ή να υιοθετήσουμε χωρίς καν να το καταλάβουμε.

Μοτίβο λέγεται οποιαδήποτε συμπεριφορά τείνει να επαναλαμβάνεται από γενιά σε γενιά ή από κατάσταση σε κατάσταση. Και κάθε μοτίβο είναι ένας φαύλος κύκλος μέσα στον οποίο εγκλωβιζόμαστε, συνηθίζουμε και νιώθουμε πως δεν είναι εύκολο να βγούμε από αυτόν.

Αν λοιπόν είχα μια μητέρα που φώναζε, τείνω να φωνάζω κι εγώ στο παιδί μου ξεχνώντας πόσο δυσάρεστα αισθανόμουν τις φορές που μου φώναζε η δική μου μητέρα όταν ήμουν παιδί. Αν πάλι είχα έναν επικριτικό πατέρα, μου είναι εξαιρετικά οικείο να ασκώ αρνητική κριτική στο δικό μου παιδί με το παραμικρό αγνοώντας τις συνέπειες που αυτό είχε στη δική μου ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη.

Τα μοτίβα γονεϊκότητας αποτελούν ένα από τα ισχυρότερα εμπόδια στη Συμβουλευτική Γονέων. Μπορούν όμως να αλλάξουν. Μπορεί ο γονιός να ξεμάθει αυτό που έμαθε και στη θέση του να βάλει κάτι καινούργιο. Αν θέλεις να γίνεις ο γονιός που θα ήθελες να έχεις, παρατήρησε τα δικά σου μοτίβα και κάνε κάτι για αυτά. Διάβασε περισσότερα στο άρθρο μου στην Kulturosupa.gr.

#ΜεΤηΜατιάΤηςΝέλης

20/03/2026

Μόνο χαρά, μόνο αίσθηση πληρότητας, μόνο ηρεμία… αυτά είναι τα πρώτα δώρα με τα οποία με βρήκαν οι επόμενες μέρες πίσω στην πόλη μου, τη Θεσσαλονίκη της καρδιάς μου και της καρδιάς μας… με το που ολοκληρώθηκε το 1ο Πανελλήνιο Συνέδριο Ψυχοδράματος με θέμα: «Από την Αποξένωση στη Σύνδεση». άρχισαν να γίνονται ή μάλλον συνεχίστηκαν μέσα μου διεργασίες που, όπως όλα δείχνουν, θα εξακολουθούν να δουλεύουν για καιρό…

Αυτό το Συνέδριο μίλησε μέσα μου από την πρώτη στιγμή που είχα αναλάβει Πρόεδρος Επιστημονικής Επιτροπής… με αφορμή την προετοιμασία του, ήρθα πιο κοντά σε συναδέλφους, τους οποίους γνώριζα και εκτιμούσα, αλλά από τη συνεργασία μας και μετά θεωρώ πως είναι πλέον πολλά παραπάνω από συνάδελφοι με τους οποίους συνεργάστηκα για να εξυπηρετήσουμε έναν σκοπό…

Και την ημέρα του Συνεδρίου είδα ανθρώπους από διαφορετικά μέρη της χώρας μας να έρχονται για να γνωρίσουν ή να θυμηθούν ή να συνδεθούν για πολλοστή φορά με το Ψυχόδραμα… γνώρισα όσους πρόλαβα να γνωρίσω… αγκαλιάστηκα και αγκάλιασα… έδωσα και πήρα… άκουσα ανθρώπους να γελάνε με την ψυχή τους αποδεικνύοντας περίτρανα πως ένα Συνέδριο δεν χρειάζεται να είναι σοβαροφανές για να πείσει… υπήρχε αλήθεια στα βλέμματα… ζεστασιά στα αγγίγματα… εκτίμηση στα λόγια…

Είχα την τιμή να συντονίσω ένα master class με τίτλο «Οι αθετημένες υποσχέσεις»… πρώτα από όλα θέλω να ευχαριστήσω από τα βάθη της καρδιάς μου όλους αυτούς που επέλεξαν να το παρακολουθήσουν… η αρχική έκπληξη που ένιωσα, όταν ζήτησαν έξτρα άνθρωποι να μπουν στην ομάδα παρά το ότι είχε συμπληρωθεί ο απαιτούμενος αριθμός συμμετοχών, έδωσε γρήγορα τη θέση της σε μια ευγνωμοσύνη… κι όπως είπα στο κλείσιμο, για μένα όλο αυτό ήταν μια τεράστια ευκαιρία να προσπαθήσω να αγκαλιάσω - το προσπαθώ ακόμη - εκείνο το κομμάτι μου που δεν του έφτασε ο χρόνος γιατί είχε να δείξει άλλα τόσα κι άλλα τόσα κι άλλα τόσα…

Έτσι είμαι εγώ… έτσι είναι και το Ψυχόδραμα… κερνάει εμπειρίες και μαθήματα ζωής… κι αυτό το βιώσαμε κάθε λεπτό αυτής της συνάντησης… γιατί συνάντηση ανθρώπων που βρέθηκαν μαζί για να γιορτάσουν ήταν όλο αυτό… καθένας γιόρταζε κάτι άλλο… κοινός παρονομαστής η αγάπη και η φλόγα του Ψυχοδράματος…

Ευχαριστώ κάθε συνάδελφο που με τον τρόπο του/της με έκανε σοφότερη… ευχαριστώ κάθε συμμετέχοντα που εμπιστεύτηκε τη διαδικασία… ευχαριστώ και τον εαυτό μου που αφέθηκε στο να το ζήσει όλο αυτό με αυθεντικότητα, αυθορμητισμό και δημιουργικότητα… στα επόμενα ταξίδια που θα μοιραστούμε με την Ελληνική Εταιρία Ψυχοδράματος από όποια θέση κι αν γίνει αυτό…

Υ.Γ. Ένα τεράστιο ευχαριστώ σε εσάς που ήρθατε από Θεσσαλονίκη, Πάτρα και Καρδίτσα για να συμβάλλετε σε αυτή τη γιορτή… και σε όλους/σε εσάς που αφήσατε κάτι πίσω για να είστε μαζί μας… εύχομαι στα επόμενα να είμαστε ακόμα περισσότεροι/ες 🙏💙