06/04/2026
Η αναγκαία ανακαίνιση του ΚΥγ Ζαγκλιβερίου, μετά από πενήντα σχεδόν χρόνια λειτουργίας, δεν προσφέρεται για πανηγυρισμούς αλλά είναι το ελάχιστο που οφείλει ένα κράτος στους πολίτες που χρυσοπληρώνουν με οχτώ διαφορετικούς τρόπους ένα εμπορευματοποιημένο σύστημα υγείας, μόνο και μόνο για να ανακαλύψουν πως ακόμα και τη στιγμή της ανάγκης
αναγκάζονται να βάζουν όλο και πιο βαθιά το χέρι στη τσέπη. Ούτε η ενεργειακή αναβάθμιση αλλά ούτε και η εφαρμογή της τηλεϊατρικής, δεν πρόκειται να λύσουν τα λειτουργικά προβλήματα του ΚΥ ,ειδικά αν χρησιμοποιηθούν ως εργαλεία μείωσης κόστους ή πηγής εσόδων.
Δυστυχώς, και παρά τις επανειλημμένες επισημάνσεις και τις συνεχείς παρεμβάσεις τόσο των εργαζομένων όσο και φορέων της περιοχής, η κατάσταση συνεχίζει να επιδεινώνεται.
• Επισκέπτες ειδικοί ιατροί (ψυχίατρος, οφθαλμίατρος, χειρουργός, καρδιολόγος, γυναικολόγος, ορθοπαιδικός κλπ.) οι οποίοι κάλυπταν εν μέρει κάποιες ανάγκες για εξειδικευμένη φροντίδα έχουν να φανούν για τουλάχιστον μία πενταετία.
• Από έξι διασώστες που υπήρχαν στο ΚΥ έμειναν μόνο δύο. Αν υπολογίσουμε τις
άδειες, αλλά και τις μετακινήσεις λόγω των αυξημένων αναγκών σε τουριστικές περιοχές απομένει επί της ουσίας μόνο ένας. Υπό αυτές τις συνθήκες, η 24ωρη
κάλυψη του ΚΥ με ασθενοφόρο και δύο εκπαιδευμένους διασώστες αποτελεί
όνειρο θερινής νυκτός.
• Το μεγαλύτερο ποσοστό του μη ιατρικού προσωπικού συνεχίζει να τελεί υπό καθεστώς εργασιακής ομηρίας, μέσω μετακινήσεων ή συμβάσεων ορισμένου χρόνου αλλά και μερικής απασχόλησης.
• Υπάρχει μόνο μία διοικητική υπάλληλος την ώρα που η ψηφιακή γραφειοκρατία, αναγκαίο συμπλήρωμα της υποχρηματοδότησης και της λογικής κόστους-οφέλους, γιγαντώνεται. Συνεπεία αυτού, νοσηλεύτριες και ιατροί αναλώνουν ολοένα και μεγαλύτερο μέρος του χρόνου και της ενέργειάς τους σε καθήκοντα που ελάχιστα
έχουν να κάνουν με τις αυξημένες ανάγκες φροντίδας των κατοίκων της περιοχής μας.
• Δεν υπάρχει κοινωνικός λειτουργός, την ώρα που λόγω της γήρανσης του
πληθυσμού, της μείωσης του διαθέσιμου εισοδήματος των εργαζομένων αλλά και του γενικότερου κοινωνικοοικονομικού μαρασμού της περιοχής μας, αυξάνεται η συχνότητα περιπτώσεων ασθενών που χρήζουν διασύνδεσης με τις όποιες
κοινωνικές υπηρεσίες έχουν απομείνει.
• Δεν υπάρχει καμία καταγραφή και πρόνοια για τις ανάγκες υγείας των μεταναστών που εργάζονται στη περιοχή.
• Η συστηματική συνεχής εκπαίδευση του επιστημονικού προσωπικού του ΚΥ και των ειδικευομένων ιατρών, απαραίτητη για να ανταποκρίνονται στις σύγχρονες ανάγκες του πληθυσμού μας, υποβαθμίζεται συνεχώς, παραδίδεται βορά στα συμφέροντα των φαρμακευτικών εταιρειών και αντιμετωπίζεται ως ατομική ευθύνη με τεράστιο προσωπικό κόστος σε χρήμα και χρόνο ,για όσους κατανοώντας τις ανάγκες επιδιώκουν τη συνεχή εκπαίδευση τους. Αντίθετα, προωθούνται οι ψηφιακές δεξιότητες προς όφελος της γραφειοκρατίας, ενώ καλούνται οι υγειονομικοί να συμπληρώσουν εισόδημα ασκώντας ιδιωτικό έργο, ξεζουμίζοντας δηλαδή τους ασθενείς.
Η λειτουργία ενός ΚΥ, ειδικά σε μια αγροτική περιοχή, απαιτεί πλήρη στελέχωση με προσωπικό πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης, ώστε να μπορεί να ανταποκρίνεται στο γιγάντιο καθήκον της πρόληψης, της προαγωγής υγείας, της συνεχούς καταγραφής και
παρακολούθησης χρόνιων νοσημάτων, της αντιμετώπισης των επειγόντων και έκτακτων περιστατικών. Άρα με δεδομένες τις αυξημένες ανάγκες του πληθυσμού μας, είναι ζήτημα ζωής η ουσιαστική ενίσχυση του ΚΥΖ στη κατεύθυνση επίλυσης των προβλημάτων που αναφέρθηκαν.
Οι εργαζόμενοι του ΚΥΖ αλλά και οι κάτοικοι της περιοχής δεν αγοράζουμε «φύκια για μεταξωτές κορδέλες», αλλά με κριτήριο τις πραγματικές δυνατότητες της εποχής μας αξιολογούμε κάθε φορά τη διαμορφωθείσα κατάσταση. Η σκληρή πραγματικότητα είναι αυτή που μας αναγκάζει, να συναντιόμαστε στο δρόμο του αγώνα για μια υγεία κοινωνικό
αγαθό και όχι εμπόρευμα, στο Ζαγκλιβέρι ….και παντού.
ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ/ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ
Κ.Υγ. ΖΑΓΚΛΙΒΕΡΙΟΥ