08/04/2026
Παραβολή: «Η Μεγάλη Εβδομάδα των Ανθρώπων»
Κάθε εποχή φτιάχνει τους δικούς της «Μεσσίες».
Όχι απαραίτητα θρησκευτικούς.
Αλλά ανθρώπους πάνω στους οποίους ο κόσμος ακουμπά τις ελπίδες του.
Η αρχή είναι πάντα η ίδια.
Κυριακή των Βαΐων. Ο κόσμος διψά να πιστέψει. Ψάχνει κάποιον να δώσει νόημα, κατεύθυνση, ελπίδα.
Και τότε εμφανίζεται ένας άνθρωπος.
Με λόγο, παρουσία και με κάτι που ξεχωρίζει.
Τα «θαύματα» — μικρά ή μεγάλα — γίνονται η απόδειξη. Και ο κόσμος πείθεται, τον σηκώνει ψηλά, με βάγιες. Με ενθουσιασμό και με προσδοκίες.
«Καινούργιο κοσκινάκι μου… και πού να σε κρεμάσω.»
Γιατί ο άνθρωπος έχει ανάγκη να πιστεύει. Να δίνει μορφή στην ελπίδα του.
Και όσο ανεβαίνει, τόσο φαίνεται.
Και όσο φαίνεται… τόσο αρχίζουν τα βλέμματα.. Από θαυμασμός, σε έλεγχο. Από πίστη, σε αμφιβολία.
Νέοι κύκλοι πλησιάζουν.
Κάποιοι οχι  μόνο για να καταλάβουν..
Γιατί όποιος έχει επιρροή,
γίνεται και απειλή.
Και τότε… γεννιέται η προδοσία
Όχι πάντα σαν πρόσωπο.
Αλλά σαν μηχανισμός.
Κάπου, κάποιος θα φοβηθεί..
Κάποιος θα λυγίσει..
Κάποιος θα παραδώσει..
Ο Μυστικός Δείπνος δεν είναι το τέλος της σχέσης..Είναι η στιγμή που η ρωγμή έχει ήδη ανοίξει. Κάθονται όλοι μαζί..αλλά δεν είναι όλοι πια μαζί.
Και μετά… έρχεται η Μεγάλη Παρασκευή.
Η κατάνυξη
Η πίκρα
Το συλλογικό κλάμα..
Όλοι μιλούν για την πτώση
Όλοι έχουν μια άποψη
Η αποθέωση γίνεται διαπόμπευση
Και ο άνθρωπος που κάποτε σήκωσαν ψηλά, τώρα σηκώνει μόνος του τον σταυρό του.
Και όμως… όχι εντελώς μόνος
Πάντα υπάρχει κάποιος
Ένας άνθρωπος που μένει
Συνήθως εκείνος που έχει πονέσει
Που έχει πέσει
Που ξέρει
Η μορφή της Μαρίας Μαγδαληνής
στέκεται εκεί σαν σύμβολο:
της αφοσοιωσης που δεν εξαρτάται από τη δόξα.. της πίστης που δεν φθίνει στην πτώση.
Και δίπλα… η μητέρα. Όχι μόνο ως πρόσωπο, αλλά ως αρχέτυπο.
Η παρουσία που δεν εγκαταλείπει, σε καμία φάση, σε καμία εκδοχή σου.
Και όταν τελειώσουν όλα…
έρχεται η Αποκαθήλωση.
Οι λίγοι μαζεύουν ό,τι απέμεινε.
Όχι το σύμβολο.
Τον άνθρωπο.
Τον κατεβάζουν απαλά
από εκεί που κάποτε τον είχαν ανεβάσει.
Και μετά… η Ταφή.
Θάβεται η εικόνα και οι προσδοκίες..Ο ρόλος.
Και μένει η σιωπή.
Εκεί που δεν υπάρχει κοινό.
Δεν υπάρχει σύστημα.
Δεν υπάρχει «πρέπει».
Μόνο εσύ.
Και αν εκεί…
μέσα στη σιωπή, καταφέρεις να σταθείς ξανά, αν καταφέρεις να αναδυθείς από τις στάχτες σου,
τότε έρχεται η Ανάσταση.
Δεν είναι θόρυβος.
Είναι μια εσωτερική μετατόπιση.
Σαν να σηκώνεις μια πέτρα από μέσα σου.
Σαν να ελευθερώνεσαι από αυτό που σε κρατούσε κάτω.
Και τότε… αναλαμβάνεσαι.
Όχι απαραίτητα στους ουρανούς.
Αλλά σε ένα άλλο επίπεδο ύπαρξης.
Πιο αληθινό.
Πιο δικό σου.
Και τότε συμβαίνει κάτι παράδοξο.
Το ίδιο το πλήθος που σε αποθέωσε
και μετά σε κατέστρεψε,
έχει τώρα την ευκαιρία να μετανιώσει.
Να ξαναπιστέψει..να δει αλλιώς..
Και φτάνει η Κυριακή του Πάσχα.
Οι άνθρωποι ανταμώνουν..Φιλιούνται.
Κλείνουν κύκλους.
Η διχόνοια μαλακώνει, ηπίκρα υποχωρεί.
Για λίγο — αλλά αληθινά —θυμούνται την αγάπη.
Και στην Κυριακή της Αγάπης,
τσουγκρίζουν τα αυγά.
Ένα απλό έθιμο.
Κι όμως… βαθύ σύμβολο.
Σπάνε το κέλυφος.
Όπως σπάει ο εγωισμός.. Όπως σπάει η σκληρότητα.
Και μέσα από τη σύγκρουση, γεννιέται ξανά η σύνδεση. Γιατί τελικά…η Μεγάλη Εβδομάδα δεν είναι μόνο μια ιστορία.
Είναι ο τρόπος που σχετιζόμαστε.
Σε ανεβάζω.
Σε αμφισβητώ.
Σε προδίδω.
Σε χάνω.
Σε ξαναβρίσκω.
Και αν κάτι αξίζει να κρατήσουμε, είναι αυτό:
πως πάντα υπάρχει η δυνατότητα
να σπάσουμε τον κύκλο της σταύρωσης και να επιλέξουμε — έστω για λίγο — την Ανάσταση της αγάπης) αποδοχής)- μέσα μας ✨
#Ψυχολόγος
#ΜεγάληΕβδομάδα #Πάσχα
#Αγάπη #ΑνθρώπινεςΣχέσεις #Αυτογνωσία #Ψυχολογία
