Δριβάκου Δέσποινα -Ψυχολόγος/ Οικογενειακή Θεραπεύτρια

20/01/2026

«Όταν χάνεις, ψάχνεις μάνα να χτυπήσεις.» Όταν η εξέδρα δεν αντέχει την ήττα, βρίζει τη μάνα.

Όχι τον παίκτη.
Όχι το παιχνίδι.
Τη μάνα.

Γιατί η κοινωνία έμαθε στους άντρες να μην κλαίνε,
αλλά τους έδωσε άδεια να βρίζουν.
Και η γυναίκα γίνεται ο πιο φτηνός στόχος,
το πιο πρόχειρο δοχείο για τον θυμό, τη ντροπή, την ανημπόρια.

Η μάνα δεν είναι τυχαία.
Είναι το ιερό που επιτρέπεται να βεβηλωθεί.
Το σώμα που δεν είναι εκεί να απαντήσει.
Το πρόσωπο που κουβαλά όλη την ήττα αντί για εκείνους.

Αυτό δεν είναι οπαδισμός.
Είναι συλλογικός σεξισμός με ρυθμό συνθήματος.
Είναι βία που έμαθε να τραγουδιέται.

Και κάθε φορά που χιλιάδες στόματα βρίζουν μια μάνα,
δεν προσβάλλουν έναν παίκτη.
Δείχνουν τι θεωρούν αναλώσιμο σε αυτή τη χώρα.

Όχι, δεν είναι «έτσι τα γήπεδα».
Είναι έτσι η σιωπή μας. Δεν είναι αστείο.
Δεν είναι «έτσι η μπάλα».
Είναι σεξισμός που τραγουδιέται δυνατά
και βία που κανονικοποιείται επειδή τη φωνάζουν πολλοί μαζί.

Και κάθε φορά που το ανεχόμαστε,
μαθαίνουμε στα παιδιά ότι έτσι βγάζεις τον θυμό σου:
χτυπώντας ό,τι δεν απαντά.

12/01/2026

Η ελληνική κοινωνία δεν έγινε «Αμερική» επειδή έμαθε αγγλικά.
Έγινε Αμερική επειδή έμαθε να σκέφτεται σε metrics, σε branding, σε “πόσο αξίζω σε σχέση με τους άλλους”.

Κάποτε εδώ ο άνθρωπος μεγάλωνε για να χωρέσει σε μια κοινότητα.
Τώρα μεγαλώνει για να ξεχωρίσει σε μια αγορά.

Να γίνει προϊόν.
Να γίνει προφίλ.
Να γίνει στατιστική.

Και μαζί μ’ αυτό,
η φροντίδα έγινε service,
η ψυχική υγεία έγινε subscription,
και η ανθρώπινη αξία κάτι που πρέπει να αποδεικνύεις κάθε μέρα.

Αυτό δεν είναι «δυτικός εκσυγχρονισμός».
Είναι πολιτισμική εξαγωγή μοναξιάς.

Να πουλάει τον εαυτό του.
Να μετριέται.
Να συγκρίνεται.
Να αυτοβελτιώνεται μέχρι εξάντλησης.

Αν δεν τρέχεις, είσαι τεμπέλης.
Αν δεν πετυχαίνεις, φταις εσύ.
Αν πονάς, πήγαινε σε έναν coach, όχι σε άνθρωπο.

Αυτή δεν είναι ελληνική κουλτούρα.
Είναι εισαγόμενη μοναξιά με ωραίο περιτύλιγμα.

Στην Ελλάδα ξέραμε κάτι άλλο:
ότι η ζωή δεν είναι project,
είναι σχέση.

Ότι ο καφές δεν είναι networking,
είναι επαφή.

Ότι η γειτονιά δεν είναι χώρος στάθμευσης ανθρώπων,
είναι δίχτυ ασφαλείας.

Και όμως —
μέσα σε αυτή την «Αμερική» που μας επιβάλλεται,
γεννιέται και κάτι καινούργιο.

Μια γενιά που δεν θέλει να διαλέξει
ανάμεσα στο “παγκόσμιο” και στο “ανθρώπινο”.
Αλλά μέσα σε αυτό το μοντέλο
σκάει κάτι που δεν υπήρχε παλιά.

Άνθρωποι που δεν χωράνε σε κουτάκια.
Οικογένειες που δεν μοιάζουν με διαφήμιση.
Σχέσεις που επαναδιαπραγματεύονται τι σημαίνει αγάπη, φύλο, φροντίδα, όρια.

Μια Ελλάδα που δεν ζητάει άδεια για να είναι ο εαυτός της.

Που παίρνει από την Αμερική το δικαίωμα στη διαφορετικότητα
και από την Ελλάδα το δικαίωμα στη συντροφικότητα.

Που λέει:
δεν θέλω να είμαι επιτυχημένος μόνος,
θέλω να είμαστε καλά μαζί.

Ίσως αυτό να είναι το πραγματικό νέο μοντέλο.
Όχι το “American Dream”.
Αλλά ένα ελληνικό όνειρο του 21ου αιώνα:

Να μπορείς να είσαι εσύ
χωρίς να χρειάζεται να εξαφανιστείς για να ανήκεις

31/12/2025

30/12/2025

Η ψυχολογία της παραίτησης — δεν είναι αδυναμία, είναι μηχανισμός

Γιατί ο νους μας πείθει να παραδινόμαστε πριν τη μάχη

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή όπου δεν χάνουμε επειδή ηττηθήκαμε — αλλά επειδή σταματήσαμε πριν προσπαθήσουμε. Ακυρώνουμε αιτήσεις, αποσύρουμε τον εαυτό μας από σχέσεις, συνεργασίες, στόχους. Και η εσωτερική φωνή ψιθυρίζει: «Δεν έχει νόημα».

Συχνά αυτό ερμηνεύεται ως τεμπελιά ή έλλειψη θέλησης. Όμως η σύγχρονη ψυχολογία και οι νευροεπιστήμες δείχνουν ότι η παραίτηση δεν είναι πάντα αδυναμία· είναι αποτέλεσμα μαθημένων εμπειριών, γνωστικών αποδόσεων και νευροβιολογικών μηχανισμών προσαρμογής (Seligman, 1975· Maier & Seligman, 2016). improvement

21/12/2025

18/12/2025

Το Εθνικό Σπορ: Ψυχολογική Ανάλυση των Άλλων (Πλην Εαυτού)

Ο Έλληνας δεν χρειάζεται πτυχίο ψυχολογίας. Έχει καφενείο, κομμωτήριο ..έχει παρέα και άποψη
Και κυρίως, έχει μια ανεξήγητη, βαθιά ριζωμένη ανάγκη να σου εξηγήσει ποιος είσαι, γιατί είσαι έτσι και τι τραύμα κουβαλάς — κατά προτίμηση μέσα σε τρία λεπτά και χωρίς να του το ζητήσεις.
«Εσύ ξέρεις τι έχεις;»
Όχι, δεν ξέρω. Ευτυχώς που σε γνώρισα στο τραπέζι του γάμου και μου άνοιξες τα μάτια.
Ο Έλληνας-ψυχολόγος είναι παντού.
Στο οικογενειακό τραπέζι:
— «Η μάνα σου φταίει»
Στη δουλειά:
— «Ανασφάλεια βγάζεις»
Στις σχέσεις:
— «Εσύ έλκεις τέτοιους ανθρώπους»
Στα social:
— «Όποιος ποστάρει αυτό, έχει θέμα»
Και φυσικά, ο ίδιος δεν έχει τίποτα..
Καμία δυσκολία..
Η αυτοανάλυση θεωρείται επικίνδυνη δραστηριότητα. Αλλά η ανάλυση των άλλων; «Εθνική αποστολή». Ξέρει να μιλά για «τοξικούς ανθρώπους» αλλά δεν θα κάτσει ούτε δέκα δευτερόλεπτα μόνος με τον εαυτό του — γιατί εκεί αρχίζουν τα δύσκολα. Η ψυχολογία εδώ δεν είναι εργαλείο κατανόησης.
Είναι λεκτική καραμπίνα.
Τη γεμίζεις με όρους και πυροβολείς όποιον δεν συμπεριφέρεται όπως θες.
Και κάπου εκεί εμφανίζεται το εθνικό παράδοξο:
Όλοι έχουν πέσει πάνω σε avoidants..
Σαν τα τροχαία.
Πάντα φταίει ο άλλος 🫨

05/12/2025

https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxologias/koinonia/perivallon/i-paravoli-tou-dentrou-kai-tou-kosmou-pou-den-chortaine/

01/12/2025

Τι έπαθαν οι άνθρωποι και δεν ζητούν πια συγγνώμη; “Η συγγνώμη είναι ένα μικρό θάρρος σε έναν κόσμο που φοβάται να φανεί ατελής”

Δεν έπαθαν κάτι.
Απλώς δεν αντέχουν να μην είναι οι “καλοί” της ιστορίας.

Η συγγνώμη θέλει κότσια.
Θέλει να δεις τον εαυτό σου χωρίς φίλτρα, χωρίς δικαιολογίες, χωρίς το «έτσι είμαι εγώ».

Κι αυτό πονάει

Ζούμε στην εποχή που όλοι θέλουν να έχουν δίκιο,
αλλά κανείς δεν θέλει να έχει ευθύνη.
Όλοι ζητούν «ενσυναίσθηση»,
αλλά λίγοι μπορούν να την προσφέρουν πρώτοι.
Όλοι μιλούν για «τοξικότητα»,
αλλά κανείς δεν κοιτάει τη δική του.

Η συγγνώμη είναι εξελιγμένη μορφή συναισθηματικής ωριμότητας.
Και η ωριμότητα… δεν είναι trend.

Οπότε γιατί δεν ζητούν συγγνώμη;
Γιατί το εγώ τους είναι πιο εύθραυστο από όσο δείχνει.
Γιατί προτιμούν να χάσουν άνθρωπο
παρά να χάσουν 1% από την εικόνα τους.

Απλή εξίσωση:
Όσο πιο δυνατός είναι κάποιος μέσα του,
τόσο πιο εύκολα λέει “έκανα λάθος”

21/11/2025

Τραμπουκισμός

Το λεξιλόγιο του άδειου τσαμπουκά.

Τραμπούκος:
ένα «μη» με πόδια.
Μη ιδέα, μη σκέψη, μη βάθος.
Μόνο όγκος.
Και θόρυβος — πάντα θόρυβος.
Ο ήχος μιας μηχανής που δουλεύει άδεια.

Ειδικότητα:
να ανεβάζει τόνο όταν πέφτουν τα επιχειρήματα.
Κλασική τεχνική:
όπου δεν έχει λόγο, ρίχνει ώμο.

Ο τραμπουκισμός είναι πάθος·
πάθος να φανείς μεγάλος,
ενώ μικραίνεις κάθε φορά που ανοίγεις το στόμα σου.
Καίει θερμίδες,
γιατί το τίποτα θέλει ενέργεια για να στηριχτεί.
Ο τραμπούκος μπαίνει στο δωμάτιο
σαν να έλυσε το Μεσαίωνα.
Στην πραγματικότητα απλώς κάνει ντελίβερι στον 21ο αιώνα τη νοοτροπία της σπηλιάς.
Κανόνας #1:
Αν δεν μπορείς να σκεφτείς,
απείλησε.
Πιάνει πάντα —όχι όμως στους λάθος ανθρώπους.
Κανόνας #2:
Αν δεν έχεις επιχειρήματα,
φτιάξε φασαρία.
Ο θόρυβος είναι η μάσκα των αδύναμων.
Κανόνας #3:
Ποτέ μην κοιτάς προς τα μέσα.
Εκεί υπάρχουν πράγματα πιο τρομακτικά από τους άλλους:
η αλήθεια,
η αυτογνωσία,
και το γεγονός ότι όλη η «δύναμη» σου
περνάει με μια βελόνα.
Ο τραμπουκισμός είναι φτηνός
Φτιαγμένος από φόβο, ανασφάλεια και φθηνής ποιότητας υλικό
Σαν πλαστικό παιχνίδι που παριστάνει το όπλο.. Κάνει μόνο θόρυβο
αλλά αν το πατήσεις σπάει.
Και στο τέλος;
Ο τραμπούκος νικά μόνο όταν τον πιστέψεις.
Μόλις τον δεις όπως είναι
ξεφουσκώνει
Σαν μπαλόνι που έκανε τον μάγκα
Ο τραμπούκος δεν τρομάζει.
Καλύπτει τον δικό του πανικό.
Τραμπούκε ..;
Αν το “κύρος” σου εξαρτάται
από το πόσο δυνατά μιλάς,
δεν έχεις κύρος.
Έχεις φωνητικά προβλήματα..
«Σε φοβίζω για να νιώθω μεγάλος.»
Μετάφραση:
«Είμαι μικρός και το ξέρω.»

17/11/2025

Εκεί όπου η Γεύση Συναντά την Ιστορία 🍫

Κάθε φορά που απλώνουμε το χέρι για ένα κομμάτι σοκολάτας, δεν αναζητούμε μόνο μια γλυκιά στιγμή. Αναζητούμε έναν τρόπο να κατεβάσουμε την ένταση της μέρας, να γλυκάνουμε ένα παλιό παράπονο, να ησυχάσουμε έναν θόρυβο που έρχεται από μέσα — όχι απ’ έξω. Και κάπου, στις πιο σιωπηλές μας στιγμές, η γεύση αυτή ακουμπά ένα παιδικό κομμάτι μας που περίμενε κάποιον να το δει, να το κρατήσει, να το στηρίξει

Δεν είναι η σοκολάτα που μας “καλεί”. Είναι η μνήμη της ανακούφισης.
Η υπόσχεση πως για λίγο δεν θα χρειαστεί να είμαστε γενναίοι.
Η αίσθηση ότι υπάρχουν τρόποι — έστω και μικροί — να παρηγορούμε τον εαυτό μας όταν κάποτε δεν υπήρχε κανείς άλλος..

Και ίσως αυτό να είναι το πιο τρυφερό κομμάτι της ανθρώπινης ψυχής:
ότι βρίσκει δρόμους να επιβιώσει ακόμη κι όταν οι σημαντικοί άνθρωποι της ζωής της δεν ήξεραν πώς να σταθούν δίπλα της.
Αργά ή γρήγορα, όμως, ερχόμαστε αντιμέτωποι με την πιο απελευθερωτική αλήθεια: ότι η γλύκα που ψάχναμε έξω μπορεί τελικά να χτιστεί μέσα μας.

Ότι μπορούμε να σταθούμε εμείς οι ίδιοι στη θέση εκείνου του πατέρα που έλειπε, που τρόμαζε, που δεν ήξερε και δεν έμαθε ποτέ
και να δώσουμε στον εαυτό μας τη ζεστασιά, τη σταθερότητα και την ενθάρρυνση που κάποτε μάθαμε να ζητάμε μέσα από μια μπουκιά σοκολάτας🍫

Και τότε, η σοκολάτα παύει να είναι καταφύγιο και γίνεται επιλογή
Μια γεύση, όχι μια ανάγκη
Μια στιγμή απόλαυσης, όχι ένας τρόπος να κλείσουμε πληγές.

Γιατί η αληθινή θεραπεία δεν είναι να κόψεις το γλυκό.
Είναι να μάθεις να ακούς το κομμάτι του εαυτού σου που το ζητά.
Και να του απαντάς, επιτέλους, με αγάπη και αποδοχή 👉snap it. Share it .

07/11/2025

Κλειστοφοβία :🌫 Το Σώμα Θυμόταν Ό,τι το Μυαλό Είχε Κλειδώσει

Μερικές αναμνήσεις δεν περνούν ποτέ από τη σκέψη εγκαθίστανται κατευθείαν στο σώμα.
Στη σύσπαση πριν τη φωνή.
Στην ανάσα που κόβεται χωρίς λόγο.
Στην καρδιά που χτυπάει σαν να τρέχει από κάτι αόρατο.

Το σώμα θυμάται ό,τι το μυαλό δεν άντεξε να κουβαλήσει
Την αγωνία που δεν ειπώθηκε
Το βλέμμα που πάγωσε
Την απουσία που έγινε συνήθεια

Η κλειστοφοβία δεν είναι φόβος του χώρου είναι φόβος της συνάντησης.
Με ό,τι έμεινε μέσα, όταν οι τοίχοι σφράγισαν τον εαυτό που δεν χώρεσε.

Κι ίσως η θεραπεία να μην είναι τίποτε άλλο από την ήσυχη στιγμή που λες στο σώμα σου:
«Μπορείς πια να αναπνεύσεις.»

🪶 Dr Δέσποινα Δριβάκου
Ψυχολόγος MSc, PhD | Οικογενειακή Θεραπεύτρια
Emotional Coach
🔗 www.drdrivakou.com

06/11/2025

https://www.vwoman.gr/otan-to-paidi-apousiazei-i-diaschisi-os-siopilos-tropos-epiviosis/