16/01/2026
Για όλα όσα νόμιζες ότι πήγαν στραβά… αλλά τελικά σε πήγαν μπροστά.
Για τις απορρίψεις που πόνεσαν.
Για τις πόρτες που έκλεισαν ενώ είχες ελπίσει.
Για τις διαγνώσεις που σε τρόμαξαν.
Για τα «δεν γίνεται» που άκουσες και δεν άντεχες άλλο.
Σε κάθε γονέα, φροντιστή, θεραπευτή:
εκεί που νόμιζες πως τελειώνει η δύναμή σου, ξεκίνησε μια νέα εκδοχή σου. Πιο υπομονετική. Πιο συνειδητή. Πιο γενναία.
Δεν ήταν εύκολο.
Ήταν όμως αληθινό.
Και σε πήγε πιο μπροστά απ’ όσο φανταζόσουν.
Γιατί καμιά δυσκολία δεν πήγε χαμένη.
Έγινε γνώση. Έγινε δύναμη. Έγινε δρόμος.