21/01/2026
ΕΠΕΤΕΙΑΚΟ
21.01.2016
Σαν σημερα πριν 10 χρονια ακριβως παρκαρα στην Αναληψεως, κι εβαλα στην πορτα το κλειδι. Κοιταξα τον τοιχο απεναντι και περιμενα. Εξαλλου ο πηχης ειχε μπει χαμηλα. Οχι απο το συναισθημα, αλλα απο την λογικη. Γόνος γαρ (sic) μιας λαικης εργατικης οικογενειας, χρονια μακρια απο τον Βολο. Ουτε όνομα ειχα, ουτε κυκλο. Ουτε "κονε" και δημοσιες σχεσεις. Αυτα τα δυο τα τελευταια δεν τα απεκτησα ποτε. Αγνωστος μεταξυ αγνωστων. Ποιος λοιπον και γιατι να περνουσε την δικη μου πορτα ;
Τελικως, τα πραγματα πηγαν καλα.
Με χιλιαδες ανθρωπους τα "βρηκαμε" , με αλλους δεν κολλησαμε. Αυτο ακριβως ειναι το ιατρειο. Ενα ζωντανο κυτταρο, μια μικρογραφια της κοινωνιας που συνεχως αλλαζει. Για εμενα ηταν και ακομα ειναι μεγαλη χαρα και τιμη, ακομα και για αυτον που θα περασει την πορτα μου εστω για μια φορα. Ακομα και τους λιγους που δεν μεινανε, τρεφω μεσα μου για εκεινους και τα παιδια τους αγαπη και ευγνωμοσυνη. Ακουγεται λιγο cheesy, αλλα οσοι διαβαζουν τωρα και ξερουν τον ανθρωπο και οχι μονο τον γιατρο, καταλαβαινουν ποσο το εννοω.
Ποσο με αλλαξαν αυτα τα 10 χρονια ; Στα αληθεια πολυ λιγο. Μενω στο ιδιο διαμερισμα 2ου οροφου που εμενα και οδηγω το ιδιο Χοντα 17 χρονια. Γιατι το θεμα δεν ηταν ποτε "να πιασω την καλη". Οσο αφυσικο κι αν ειναι, παω ακομα στο ιατρειο με την ιδια ακριβως "μενταλιτε" της πρωτης ημερας, με την χαρα που εχει ενα μικρο παιδι για να κανει "εναν καινουριο φιλο". "Πελατες" δεν εχω και δεν εκανα ποτε. Σηκωνομαι στις 6 το πρωι και διαβαζω. Με βλεπει ο γιος μου και με ρωταει "γιατι ; δεν τα ξερεις;".
Μερα που ειναι, να σας πω κι ενα μυστικο ;
Περασαν 10 χρονια. Υπεροχα στα αληθεια. Σκοπος μου ειναι αλλα 10. Δεκαπεντε το πολυ. Κι ας ειμαι νεος. Δεν πρεπει αυτο το ιατρειο να ειναι "για παντα".
Ζητησα απο την ζωη μου λιγα και μου εφερε παρα πολλα. Τωρα πρεπει να σταματησω. Και να ακουσω εαν κατι ζηταει κι εκεινη απο εμενα. Ισως μου φανερωσει κι αλλα παιδια, καπου αλλου μακρια, με αναγκες πολυ μεγαλυτερες και μου πει "πηγαινε". Δεν ειμαι ακομα ετοιμος, αλλα μαλλον της το χρωσταω και θα ερθει η ωρα.
Η ζωη ειναι τελικα πολυ μικρη για να κοιταμε τους αλλους, αλλα απελπιστικα μικρη για να κοιταμε μονο την παρτη μας.
Μεχρι εκεινη την ωρα σας χρωστω και ΘΑ σας χρωστω ευγνωμοσυνη. Για ολη την αγαπη την ανελπιστη, για την εκτιμηση που δεν φαινεται σε ενα ασφυκτικα γεματο ιατρειο, αλλα σε ενα ασφυκτικα γεματο βλεμμα.
Βαθια σας αγαπω κι εγω. Και πολλες φορες μεσα μου συγκινουμαι. ❤️
Χρονια μας πολλα!