10/05/2026
✨️1996-2026✨️
Αν μπορούσα να μιλήσω στο μικρό κορίτσι που ήμουν, δεν θα του έλεγα να αλλάξει.
Θα του έλεγα να μην φοβάται τόσο, να είναι αρκετό ακριβώς όπως είναι.
Μεγαλώνοντας, πολλοί από εμάς μάθαμε να κρίνουμε το σώμα μας πιο αυστηρά απ’ όσο θα κρίναμε ποτέ ένα παιδί.
Να συνδέουμε την αξία μας με έναν αριθμό, μια εμφάνιση, μια “τέλεια” εικόνα.
Κι όμως, το παιδί μέσα μας δεν ήθελε ποτέ τέλειο σώμα.
Ήθελε ασφάλεια.
Αποδοχή.
Αγάπη.
Να νιώθει ότι αξίζει ακόμα και στις “δύσκολες” μέρες.
Η πραγματική φροντίδα του εαυτού δεν ξεκινά από την τιμωρία, τις ενοχές ή τη στέρηση.
Ξεκινά όταν σταματάμε να πολεμάμε το σώμα μας και αρχίζουμε να το ακούμε.
Η ψυχολογία και η διατροφή συνδέονται πολύ περισσότερο απ’ όσο νομίζουμε.
Όταν είμαστε σε σύγκρουση με τον εαυτό μας, συχνά χάνεται και η ισορροπία με το φαγητό.
Τρώμε για να καλύψουμε κενά, για να ηρεμήσουμε, για να ελέγξουμε κάτι.
Όταν όμως αρχίζουμε να συμφιλιωνόμαστε με εμάς, αλλάζει και ο τρόπος που μας φροντίζουμε.
Ίσως τελικά η θεραπεία να μην είναι να γίνουμε “άλλοι”.
Ίσως να είναι να επιστρέψουμε πιο τρυφερά σε αυτό που ήμασταν πάντα.
Και ίσως το πιο σημαντικό που μπορούμε να πούμε σήμερα στον μικρό μας εαυτό είναι:
«Δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα για να αξίζεις αγάπη.
Είμαι εδώ για σένα τώρα.»