30/03/2026
"Palmy w Dublinie" 28.03.2026
W Dublinie, gdzie wiosna budzi się powoli,
zakwitły palmy – nie z liści, lecz z ludzi,
z uśmiechów splecionych jak kolorowe wstążki,
z chwil, które zostają na dłużej.
Przyszli z bliska i z daleka,
bo serce czasem wygrywa z mapą,
i nagle odległość przestaje istnieć,
gdy chce się być razem naprawdę.
Sala wypełniła się rozmową,
śmiechem dzieci i ciepłem spotkania,
zapach kawy mieszał się z domem,
a stoły opowiadały historie smaków.
Muzyka płynęła miękko między ludźmi,
niosła coś więcej niż dźwięki,
jakby mówiła: zostań chwilę dłużej,
tu jest dobrze, tu jest wspólnie.
Dzieci tworzyły swoje małe światy,
kolorami malując radość,
wielkie j***o rosło jak symbol
tego, co powstaje razem.
Był królik – i ten prawdziwy, i ten bajkowy,
były konie jak z opowieści,
i było coś jeszcze, czego nie widać,
a co czuje się najmocniej.
Była wspólnota.
Ręce, które pomagały bez pytania,
serca, które dawały więcej niż trzeba,
i ludzie, którzy tworzą dobro,
tak po prostu – będąc razem.
Palmy powstawały powoli,
z cierpliwości, z rozmów, z uśmiechów,
jakby każda z nich niosła w sobie
mały fragment tego dnia.
I kiedy wszystko dobiegło końca,
zostało coś więcej niż wspomnienie –
zostało ciepło, które nie znika,
i pewność, że jeszcze się spotkamy. 💛
"Palms in Dublin" 28.03.2026
In Dublin, where spring awakens gently,
palms began to bloom – not from leaves, but from people,
woven from smiles like colorful ribbons,
from moments that linger a little longer.
They came from near and far,
because sometimes the heart outpaces the map,
and distance quietly disappears
when being together truly matters.
The room filled with conversation,
with children’s laughter and the warmth of meeting,
the scent of coffee blended with something like home,
and the tables told stories through taste.
Music moved softly among the crowd,
carrying more than just sound,
as if whispering: stay a little longer,
it feels right here, together.
Children created their own little worlds,
painting joy in bright colors,
a giant egg growing into a symbol
of something made together.
There was a bunny – both real and from a fairytale,
there were horses, almost dreamlike,
and there was something more, unseen,
yet felt the strongest.
There was community.
Hands that helped without asking,
hearts that gave more than expected,
and people who create goodness
simply by being together.
The palms were made slowly,
from patience, from laughter, from shared moments,
each one holding within it
a small piece of that day.
And when it all came to an end,
something more than a memory remained –
a warmth that doesn’t fade,
and the certainty that we will meet again. 💛
