25/03/2026
Veena stood where most of us cannot… in the middle of grief, turning pain into hope.
காலை 3:30…
உலகமே தூங்கிட்டு இருந்த நேரம்…
ஆனா ஒரு ஹாஸ்பிடல்ல, ஒரு குடும்பத்தோட உலகமே உடைந்து போயிருந்தது…
35 வயசு பையன்…
பைக் ஆக்சிடெண்ட்…
Brain deadன்னு அறிவிச்சாங்க…
அந்த வலிய… வார்த்தைகள்ல சொல்லவே முடியாது…
நான் அங்க இருந்தேன்…
என்னோட colleague — ஒரு grief counsellor…
அந்த family shock-லயும், heart break-லயும் மூழ்கி இருந்த நேரத்துல…
அவ விலகல…
அந்த வலிக்குள்ளே போய்ட்டா…
மெதுவா organ donation பற்றி பேச ஆரம்பிச்சா…
“உங்க பையன் இன்னும் உயிரோட இருக்க முடியும்…
மற்றவர்களோட வாழ்க்கையில…”ன்னு…
ஆனா… துயரம் எளிதா கேக்காது…
அது எதிர்த்தது…
கோபமா மாறிச்சு…
ஒரு தருணத்துல அவள்மேல் கோபமாவே வந்துச்சு…
ஆனா அவ…
அங்கேயே இருந்தா…
அமைதியா…
பொறுமையா…
மனிதநேயத்தோட…
வாதம் பண்ணல…
அவர்கள புரிஞ்சுக்கிட்டா…
நேரம் கொடுத்தா…
மரியாதை கொடுத்தா…
மெல்ல… ஏதோ மாற ஆரம்பிச்சு…
கண்ணீரோட… வலியோட…
அந்த குடும்பம் “ஆம்”ன்னு சொன்னாங்க…
அவர்களோட மிக இருண்ட நேரத்துல…
அவர்கள் பிறருக்கு வாழ்க்கை கொடுக்கத் தேர்ந்தெடுத்தாங்க…
அந்த ஒரு முடிவால…
இன்னும் பல உயிர்கள் வாழுது…
இது ஒரு வேலை இல்ல…
இது உண்மையான துணிச்சல்…
Grief counsellors நம்மலால நிற்க முடியாத இடத்துல நிற்கிறாங்க…
இழப்போட நடுவுல நம்பிக்கையை உருவாக்குறாங்க…
அவங்க கேப் போட்ட Heroes இல்லை …
ஆனா… உயிர்களை காப்பாத்துற Heroes …
Veena Anand R
