18/05/2026
आज बिहानै अफिस जानुभन्दा अघि किन–किन मन पशुपतितिर तानियो।
मनभित्र कुनै आवाजले भनिरहेको थियो—
“पहिले पशुपतिको दर्शन गर, अनि मात्र दिन सुरु गर।”
त्यही भावले म गुरु वशिष्ठकोमा बिहानै पुगेँ।
उहाँको स्थानमा अखण्ड होम भइरहेको रहेछ।
धूपको सुगन्ध, मन्त्रको ध्वनि, अग्निको पवित्र ज्वाला र भक्तिभावले भरिएको वातावरणले मन एकैछिनमा शान्त भयो।
तर त्यहाँ पुगेर मैले जे देखेँ,
त्यसले मेरो हृदय नै छोयो।
अचानक थाहा भयो—
गुरु वशिष्ठले करौली बाबाका लागि हलको व्यवस्था गरिसक्नुभएको रहेछ।
उहाँले बाबाका फोटोहरू पनि अत्यन्त श्रद्धा र प्रेमका साथ राखिसक्नुभएको रहेछ।
त्यो दृश्य देख्दा म बोल्नै सकिनँ।
मनभित्रको भावना शब्दमा अटेन।
म खुसीले विभोर भएँ।
पञ्चदेवल पशुपतिमा करौली बाबाका लागि छुट्याइएको त्यो स्थान देख्दा मेरा आँखाबाट आफैँ आँसु झरे।
करौली बाबा केवल एक साधारण सन्त होइनन्।
उहाँ त भक्तको दुःख बुझ्ने, मौनमै आशीर्वाद दिने, टाढा बसेर पनि हृदयमा शक्ति भर्ने दिव्य महापुरुष हुनुहुन्छ।
उहाँको नाम सम्झँदा मात्र पनि मन हलुका हुन्छ,
उहाँको फोटो अगाडि पर्दा पनि भित्र कतै भरोसाको दीप बल्छ।
बाबाको अनुहारमा देखिने त्यो शान्ति,
त्यो करुणा, त्यो अदृश्य शक्ति—
जस्तो लाग्छ, जीवनको थाकेको यात्रीलाई उहाँले मौनमै भन्नुहुन्छ,
“डर नगर, म छु, प्रभुको कृपा छ।”
पशुपतिको पावन भूमिमा करौली बाबाका लागि स्थान छुट्याइएको देख्दा मलाई यस्तो लाग्यो,
यो कुनै संयोग मात्र होइन।
यो त पशुपति भगवानकै संकेत हो,
बाबाप्रतिको कृपा हो,
भक्तहरूको भावना स्वीकार भएको प्रमाण हो।
त्यो क्षणमा मेरो मनले एउटै कुरा भन्यो—
जहाँ सच्चा श्रद्धा हुन्छ, त्यहाँ भगवान आफैँ बाटो बनाइदिनुहुन्छ।
जहाँ बाबाको कृपा हुन्छ, त्यहाँ असम्भव पनि सहज भएर आउँछ।
आजको बिहान मेरो लागि साधारण बिहान रहेन।
यो त आशीर्वादले भरिएको बिहान भयो।
गुरु वशिष्ठको सेवा, अखण्ड होमको पवित्रता, पशुपतिको कृपा र करौली बाबाको दिव्य उपस्थिति—
यी सबै मिलेर मेरो हृदय भिजाइदिए।
मेरा आँसु दुःखका थिएनन्,
ती आँसु त कृतज्ञताका थिए।
भक्तिभावका थिए।
बाबाको सम्झनामा पग्लिएको मनका थिए।
त्यो क्षणमा मलाई गहिरो रूपमा अनुभूति भयो—
यो सबै पशुपति भगवानकै कृपा हो।
करौली बाबाकै आशीर्वाद हो।
र भक्तको भाव भगवानसम्म पुगेको प्रमाण हो
