11/01/2026
"बाबा, बघ ना..."
तिसऱ्यांदा हाक आली.
मी मोबाईलच्या स्क्रीनवरून नजर न हटवता फक्त "हं, छान आहे," एवढंच म्हणालो.
खरंतर मी बघितलंच नव्हतं की त्याने काय बनवलंय.
माझा अंगठा फेसबुकवर फक्त वर-खाली होत होता. रीलमागून रील. डोळ्यांसमोर काय येतंय याची नोंदही मेंदू घेत नव्हता, पण डोळे अडकले होते.
अचानक खोलीत शांतता पसरली.
ती नेहमीची आरडाओरड, ते "बघ ना, बघ ना" सगळं थांबलं.
मी दचकून मोबाईल बाजूला केला आणि पाहिलं.
तो तिथेच होता. कोपऱ्यात.
हातातलं चित्र त्याने मुकाट्याने जमिनीवर ठेवलं होतं आणि तो खिडकीबाहेर बघत होता.
त्याच्या त्या लहानग्या खांद्यावर आलेली ती समजूतदार शांतता... ती मला आतून कुरतडत होती.
मुलं अचानक मोठी होत नाहीत, ती आपण दुर्लक्ष करतो तेव्हा मोठी झाल्यासारखी वागतात.
बहुतेक वेळा, प्रश्न मुलांच्या हट्टाचा नसतो, आपल्या 'असून नसल्याचा' असतो.
मी त्याला जवळ घ्यायला उठलो, पण त्याच्या डोळ्यात मला जे दिसलं...
ते मला जागेवरच खिळवून ठेवत होतं.
ती नजर... ती ओळखतच नव्हती मला.
(क्रमशः)
पुढचा भाग इथेच येईल.
तुमच्या बाबतीत कधी असं झालंय, की बाळाने काहीतरी दाखवलं आणि तुमचं लक्षच नव्हतं?
प्रामाणिकपणे सांगा, आम्ही कोणाला judge करणार नाही. 👇
