https://www.facebook.com/133181590162512/

Jamma Hospital & Laparoscopic Surgery Center, Solapur (2026)

13/07/2024

Today had an opportunity to demonstrate Live Surgery - Laser Lateral Internal Sphincterotomy for Fissure in Ano & Laser Haemorrhoidoplasty for 3* Haemorrhoids. The relay was to our Dr.V.M.Govt.Medical College, Solapur - AC hall from new OT for around 120 delegates.

Uptill now I have done few live surgery relays at our state conferences but doing it at our own parent institute was a real pleasure & proud feeling.🙏

23/03/2024

Memories of Asicon, Bhuwaneshwar 2019

18/03/2024

https://drive.google.com/file/d/1F5ad24Pp3bQsOQuYpfApwLD8YCEKgu6h/view?usp=drivesdk

12/02/2024

Masicon 24 at Nashik was yet another memorable conference for me.

On Friday, 9th February, demonstrated Laser LIS ( Lateral Internal Sphincterotomy ) for Fissure in Ano to an august gathering of Surgeons from all over Maharashtra in a live surgery workshop relayed from OT to Conference venue. In earlier Masicon workshops have demonstrated Ventral patch repair at Latur, Lap. Appendicectomy at Pune & Lap. IPOM plus at Aurangabad.

Saturday - 10th Feb.,
Delivered a talk on
" Ventral Patch for Umbilical Hernia " & participated in Panel discussion on Umbilical Hernia as a Panelist.

Third IMP achievement is got Nominated for Executive Committe membership of Maharashtra state chapter of ASI 3rd time for next 3 years.

Really happy to share with U🙏

08/03/2023

महिलादिनानिमित्त डॉ अंजली सचिन जम्मा यांची "स्त्रियांच्या समस्या आणि कॉस्मेटिक लेझर सर्जरी" या विषयावरील सोलापूर आकाशवाणी वरील मुलाखत. जरूर ऐका 🙏

27/02/2023

मराठी राज्यभाषा दिनाच्या निमित्त एक छोटासा प्रयत्न 🙏

गेट-टुगेदर

( डॉ सुरेश व्यवहारे यांनी दिलेल्या कथाबिजावरील सत्यकथा. कथेतील सर्व नावे काल्पनिक)

डॅा.सचिन जम्मा
लॅप्रोस्कोपिक व जनरल सर्जन
जम्मा हॅास्पिटल व लॅप्रोस्कोपिक सर्जरी सेंटर,
कुंभारवेस, सोलापुर – ४१३००२

“दिन्या, केव्हा निघतोयस कोल्हापूरहून गेट-टुगेदरला?” आमच्या मालवणच्या गेट-टुगेदरच्या आदल्या दिवशी मी सहज दिन्याला फोन केला. तिकडून दिन्याचा खूपच बारीक आवाज आला “पण मी येणार नाहीये गेट-टुगेदरला!” मला आश्चर्यच वाटलं. “ चल बे! असं कुठ असतय व्हय! एवढ्या वर्षानंतर भेटायला लागलोय आपण अन तू येणार नाही?” या माझ्या प्रश्नावरही दिन्याच उत्तर तेच होतं “ जमणार नाही रे मला. “ मग मात्र मी खवळलो “ अबे जमणार नाही म्हणजे काय? तिथे येऊन उचलुनच घेऊन येतो बघ तुला” मी थोडासा मूड हलका करण्याचा प्रयत्न करत होतो परंतु दिन्या मात्र ढिम्म तसाच. पुढे काही बोलायलाच तयार नव्हता. पुढे दिन्याने जे सांगितलं ते ऐकून मला आश्चर्य वाटलं. दिन्या आर्थिक तंगीत होता. खरेतर माझ्या या जवळच्या मित्राला दिन्याला म्हणजेच दिनकर पाटलाला मी गेले कित्येक वर्ष भेटलोच नव्हतो. मोबाईलवर थोड्याशा गप्पा व्हायच्या परंतु त्याही जुजबीच.दिन्या आणि मी रूममेट. कॉलेजमध्ये असताना खूप घट्ट मैत्री होती माझी, दिन्याची आणि पम्याची. पम्या म्हणजे प्रमोद शिंदे तोही कोल्हापूरचाच. आम्ही तिघेही एकाच रूममध्ये राहायचो. खूप धमाल केली आम्ही त्या तीन वर्षात. कॉलेजमध्ये अतिशय दंगेखोर म्हणून फेमस होतं आमचं त्रिकूट. खरंतर सुरुवातीला पम्या आणि दिन्या हे गाववाले म्हणून जवळचे मित्र होते पण नंतर मी आणि दिन्या जास्त जवळचे मित्र झालो. आम्ही दोघेही प्रत्येक गोष्ट एकमेकांशी शेअर करायचो. अगदी माझी पत्नी आणि पूर्वाश्रमीची प्रेमिका वनिताबरोबरच्या माझ्या कॉलेजमधल्या प्रेम प्रकरणाची खडा न खडा माहिती दिन्याला असायची. आणि दिन्याच्या घरचीं प्रत्येक अडचण मला ठाऊक असायची. दिन्या तसा गरीब कुटुंबातला. मोठ्या कष्टाने इथपर्यंत आलेला. पण तसा हरहुन्नरी गडी. छान क्रिकेट खेळायचा. आवाजही मस्त होता त्याचा. नंतर कॉलेज संपल्यानंतर त्याने कोल्हापूरला जाऊन स्वतःची फाउंड्री चालू केली. मी सोलापूरला आलो आणि माझ्या व्यवसायात रमलो. जीवनाच्या दैनंदिन धकाधकीत दिन्याशी होणाऱ्या भेटीगाठी हळूहळू कमी झाल्या. पूर्वी फोनवर गप्पा व्हायच्या परंतु नंतर व्हाट्सअप नावाच्या डिजिटल राक्षसाने या गप्पा ही गिळंकृत केल्या. HBD आणि HMA या तकलादु संवादावर गाडी अडकून राहिली. कोविडने या विसंवादात आणखी भर घातली. न भेटण्यासाठी एक सबळ कारण मिळाले. पण कोविडनंतर सगळ्यांनाच आपली जवळची नाती पातळ होत आहेत याची जाणीव झाली. आणि मग जुन्या नात्यातली उसवलेली वीण घट्ट करण्यासाठी सगळेच कामाला लागले तसे आम्हीही लागलो. सगळ्यांनी मिळून एखाद्या निसर्गरम्य ठिकाणी जमू यात, पुन्हा एकदा कॉलेजचे जीवन जगूयात, धमाल मस्ती करूयात या हेतूने मालवणच्या गेट-टुगेदरची आखणी करण्यात आली. मालवणच्या अजितने यात पुढाकार घेतला. आम्हा 50 जणांची राहण्याची खाण्यापिण्याची चोख व्यवस्था केली. खूप वर्षानंतर आम्ही 50 जण पुन्हा एकदा भेटणार होतो. आमच्या सगळ्यांच्याच आनंदाला उधाण आले होते पण दिन्या येणार नाही म्हटल्यावर मात्र त्यात विरजण पडले.

मी मग पम्याला फोन केला. दिन्याची सविस्तर माहिती घेतली. ऐकून धक्काच बसला. दिन्याची फाउंड्री कोविडच्या काळात बंद पडली. मोठे आर्थिक नुकसान झाल्याने फाउंड्री विकावी लागली. ज्या फाउंड्रीच्या क्षेत्रात दिन्याने राज्य केले त्याच भागात सध्या दिन्या कुठल्यातरी फॅक्टरीत तुटपुंज्या पगारावर नोकर म्हणून काम करीत होता. दिन्याचा मुलगा इंजिनियर झाला आणि अमेरिकेला गेला तो परत आलाच नाही. दिन्याची आणि त्याच्या बायकोची तो फोनवरून साधी चौकशीही करायचा नाही. या सर्व परिस्थितीमुळे दिन्या नैराश्याकडे ढकलला गेला. त्याला मानसोपचाराची गरज भासायला लागली. स्वतःच्या प्रकृतीकडेही त्याचे दुर्लक्ष झाले होते. सिगरेट दारू नित्याचेच झाले होते. पम्याने त्याला बऱ्यापैकी आर्थिक मदत केली. त्यामुळे तो थोडासा सावरला होता परंतु तो इतरांना भेटायचे टाळायचा. तशी वेळ आलीच तर पळून जायचा. दिन्याने मला कधी कळविले नाही आणि पम्यानही सांगायचे टाळले. त्यामुळे यातले मला काहीच माहिती झाले नव्हते. “ अशा परिस्थितीत तो कसा काय गेट-टुगेदरला येईल? “ पमॅनेच मला उलटा प्रश्न विचारला. हे सगळे ऐकून मला खरं तर खूपच वाईट वाटले. आपण आपल्याच जगात रमलो होतो, आपल्या अतिशय जवळच्या मित्राकडे आपले खूपच दुर्लक्ष झाले हा गिल्ट मला खायला लागला. मी त्याची भरपाई करण्याचे ठरविले.
“दिन्या, तू गेट-टुगेदरला येणार आहेस म्हणजे येणार आहेसच. आपल्या तिघांचे पैसे मी भरले आहेत आणि मी उद्या सकाळी माझी कार घेऊन कोल्हापूरला पोहोचतो आहे. तू, मी आणि पम्या आपण मालवणला माझ्या कारने जाणार आहोत. अँड दॅट्स फायनल! यापुढे या विषयावर चर्चा नाही. “ मी दिन्याला फोन लावून एका दमात हे सगळं ऐकवलं आणि फोन बंद केला. सकाळी सकाळी कोल्हापुरात पोहोचलो. पम्याला उचलले आणि मग दिन्याच्या घराच्या दारात उभे राहून हाक दिली “दिन्या, मी आलोय रे!” काही वेळाने दार उघडले गेले. कृश झालेला, डोळ्याभोवती काळी वर्तुळे आलेला आणि केस पिकलेला दिन्या बघून मला गलबलून आले. मला दारात उभा पाहून दिन्याच्याही डोळ्यातुन घळाघळा अश्रू वहायला लागले. कडकडून मिठी मारून दोघांनीही अश्रूंना वाट करून दिली. बाजूला उभे राहून दिन्याची बायको आणि पम्या कौतुकाने आमच्याकडे पहात होते. काही वेळाने आम्ही सावरलो आणि मग चहापाणी झाल्यानंतर आम्ही दिन्याला बॅग भरायला लावली. थोड्या वेळातच तिघे मालवणच्या मार्गाला लागलो.

खूप वर्षांनी आम्ही तिन्ही यार एकत्र आल्यामुळे गप्पांना उत आला होता. तरीही दिन्या गप्प गप्पच होता. मीही त्याला फारसं उचकवलं नाही. मालवणला पोहोचलो. अजितने एका छानशा रिसॉर्टवर राहण्याची सुंदर सोय केली होती. मी आणि दिन्या, मुद्दामूनच आम्ही एक रूम शेअर केली. शनिवारची सायंकाळ गेटटुगेदर मधे एकमेकांची ओळख पुन्हा एकदा करून घेण्यात आणि गप्पा टप्पातच सरली. दिन्या मला चिकटून पण इतरांपासून दूर दूर राहत होता. फार कोणाशी बोललाही नाही तो. जेवण आटोपून आम्ही रूमवर आलो आणि मग मी मूळ विषयाला हात घातला. दिन्याच्या आयुष्यात काय घडलं याची पुरेपूर माहिती घेतली. आर्थिक अडचण आणि कौटुंबिक त्रासामुळे दिन्याने तर चक्क आत्महत्या करण्याचा निर्णय घेतला होता. दिन्याची कर्म कहाणी ऐकून खूपच वाईट वाटलं. रात्री बराच उशिरापर्यंत मी दिन्याची समजूत काढीत होतो. मी सांगत होतो ते त्याला पटत होते किंवा नाही हे मला कळाले नाही परंतु काही वेळाने आम्ही दोघेही थकून झोपी गेलो. दुसऱ्या दिवशी मात्र दिन्यामध्ये थोडासा बदल जाणवला. गप्पाटप्पा, दंगामस्ती मध्ये त्याचा सक्रिय सहभाग होता, जणू काही पूर्वीचा दिन्या आम्हाला गवसला. सायंकाळी झालेल्या दहा ओव्हरच्या लिमिटेड मॅच मध्ये दिन्याने चक्क चार विकेट काढल्या. रात्री आमच्या आग्रहाखातर त्याने माइक वर एक गाणे म्हटले. आम्ही सगळेच पूर्वीच्या कॉलेज जीवनात काही कालावधीसाठी परत गेलो होतो. पार्टीत झालेल्या दोन-चार पेग नंतर रात्री रूमवर कधी येऊन झोपलो ते कळालेच नाही. सकाळी नाष्ट्यानंतर सगळ्यांनी एकमेकांची गळा भेट घेत पुन्हा लवकरच भेटण्याच्या आणाभाका घेतल्या. पम्या आणि दिन्याला मी कोल्हापूरला घेऊन निघालो. दिन्याचा मूड तसा बरा वाटला मला परत येताना. त्यानंतर फारसा छेडला नाही मी त्याला. घरी सोडताना मात्र आवर्जून सांगितले. “ कुठलाही अविचार करायचा नाही. तसे वचन दे मला! काही अडचण वाटलीच तर मला अर्ध्या रात्री फोन कर, मी लगेचच हजर होईन. “

सोलापूरला आलो आणि गेट-टुगेदर च्या मूड मधून बाहेर पडून कामात व्यस्त झालो. अधून मधून काही फोनही झाले. दिन्याचे बरे चालले असावे असे वाटत होते.
असाच मी एके दिवशी कामात व्यस्त असताना फोन खणखणला. दिन्याचा फोन होता. विचार केला, म्हटलं करूया थोड्यावेळाने. तासाभराने पुन्हा एकदा मोबाईल खणखणला. तेव्हा मला लक्षात आले की मी दिन्याला उलटा फोन केलाच नव्हता. कामाच्या गडबडीत विसरून गेलो होतो. फोन उचलला पलीकडून दिन्याचा आवाज कापरा येत होता. “ अलविदा मित्रा! मला माफ कर! तुला दिलेल्या वचनाला मी जागु शकलो नाही. मला जगणे अशक्य झाले आहे. मी आत्महत्या करतो आहे. “ ऐकून माझी पाचावर धारण बसली. “ कुठे आहेस तू दिन्या? काय हा वेडेपणा? “ उसने अवसान आणून मी त्याला विचारले. “ मी आता रंकाळ्याच्या काठावर एका कठड्यावर बसलो आहे आणि आपले बोलणे संपले की रंकाळ्यात जलसमाधी घेणार आहे. माझ्या आयुष्यात आता जगण्यासारखं काहीही उरलेलं नाही” दिन्या सांगत होता. सगळे धैर्य एकवटून मी दिन्याशी बोलत होतो परंतु मोबाईल धरलेला माझा हात थरथर कापत होता. मला दरदरून घाम सुटला होता. काय करावे ते काही सुचत नव्हते. परंतु तेवढ्यात मला लक्षात आलं की पम्याला कॉल करायला हवा. कोल्हापुरात असेल तर त्याची नक्कीच मदत होईल.दिन्याला तसाच बोलता ठेवून मी पम्याला कॉन्फरन्स कॉल लावला.सुदैवाने पम्या त्याच्या दुकानातच होता. दिनाच्या नकळत मी पम्याला या गंभीर परिस्थितीची कल्पना दिली आणि पटकन मोटार सायकल काढायला सांगून रंकाळ्याकडे पिटाळलं. मी तसाच दिन्याशी मोबाईलवर बोलत राहिलो. “ अरे, पण असे अचानक झाले तरी काय की ज्यामुळे तू जीव द्यायला निघाला आहेस? “ त्याला बोलते ठेवण्यासाठी मी विचारले. “ काय सांगू तुला? माझ्या दिवट्याने चांगले पांग फेडले! अमेरिकेत राहून आम्हाला न कळविता एका परदेशी मुलीशी लग्न केले. साधे आम्हाला लग्नाला बोलाविले नाही किंवा तोही इकडे आला नाही. हेही आम्ही दोघांनी सहन केले. गेले काही आठवडे त्याची तिकडे आयटीतली नोकरी गेली म्हणून मला तो पैसे पाठवण्यासाठी तगादा लावत होता. त्याकडेही आम्ही दुर्लक्ष केले परंतु आज तर हद्द झाली. माझ्या राहत्या घरातला अर्धा वाटा मागितलाय त्याने. राहतं घर विकून पैसे पाठवा म्हणतो आहे निर्लज्जपणे! सांग बघू, माझ्याकडे काही उपाय उरला आहे का? “ यावर माझ्याकडे खरेतर काही उत्तर नव्हते परंतु दिन्याला बोलते ठेवणे जरुरी होते “ अरे काळजी करू नकोस.मी पाठवीन पैसे तुला. “ उगाचच काहीतरी बोलायचे म्हणून मी बोलत होतो. दरम्यान माझा आणि पम्याचा फोन चालू होताच. दिन्याशी बोलत बोलत मी पम्या कुठपर्यंत पोहोचलेला आहे याचा अंदाज घेत होतो. दिन्याशी बोलताना मी तो नक्की कुठे बसलेला आहे याची माहिती काढून घेतली होती. ती माहितीही मी दिन्याच्या नकळत पम्याला पोहोचवली होती . “ तू काय माझ्या आयुष्यभर मला पुरणार आहेस का? आणखी किती मदत कराल तु आणि पम्या मला? खरे तर आपल्या गेट-टुगेदरपूर्वीच आत्महत्या करणार होतो मी. पण गेट-टुगेदर मध्ये तु जे बोललास, माझ्याशी प्रेमाने वागलास, माझी काळजी घेतलीस त्यामुळे पुन्हा एकदा जगावेसे वाटले होते रे मला ! तुला खर सांगू, आपल्या गेट-टुगेदरने माझ्या खटारा गाडीत थोडेसे जगण्यासाठीचे पेट्रोल भरले होते. पण ते सारे संपले रे आता ! आज माझी गाडी बंद पडते आहे. माफ कर मित्रा! पुढच्या जन्मी मात्र नक्की तुझा एक चांगला मित्र बनुन जन्माला येईन मी! असा लेचा पेचा कमकुवत मनाचा दिन्या राहणार नाही मी! खरेच माफ कर!” रडत रडत दिन्या बोलत होता. मला आता प्रचंड भीती वाटत होती ती कोणत्याही क्षणी काहीतरी वाईट होईल. काहीही करून त्याला या क्षणी वाचविणे जरुरी होते. “ दिन्या, माझी शपथ आहे तुला! काय हा मूर्खपणा? माझे ऐक, उठ तिथून आणि दूर निघून ये रंकाळ्यापासून!” मी जवळजवळ ओरडलोच त्याच्यावर. “ नाही रे! आता ते शक्य नाही. सॉरी!” दिन्या बोलला आणि या वाक्यानंतर तिकडून त्याचा आवाज बंद झाला. मी इकडून किंचाळत होतो “दिन्या, दिन्या, ऎक माझं!” क्षणभर तिकडे स्मशान शांतता पसरली होती, माझा इकडे श्वास अडकला होता. माझ्याच हृदयाचे ठोके मला स्पष्टपणे ऐकू येत होते आणि मग फाडss असा आवाज आला. त्यानंतर आला तो पम्याच्या ओरडण्याचा आवाज “ रां… ! बांगड्या भर, बांगड्या! कोल्हापुरी गडी आन जीव देतोय म्हनं! लाज नाही वाटंत !” पम्याचा आवाज ऐकून माझा जीव भांड्यात पडला. पम्या अगदी वेळेवर तिथे पोहोचला होता. पम्या तसा रांगडा गडी. तिथे पोहोचताच त्याने दिन्याच्या थोबाडात ठेवून दिली होती. दिन्याच्या हाताला पकडून दरा दरा खेचतच त्याने रंकाळ्यापासून त्याला लांब आणले होते. आमच्या तिघांचेही फोन तसेच चालू होते. आता दिन्या, पम्या आणि मी तिघेही एकत्र फोनवर रडत होतो. कचाकचा भांडत होतो, एकमेकांना शिव्याही देत होतो. आणि काही वेळाने हसायलाही लागलो. चेहऱ्यावर हसू होते पण डोळ्यात मात्र अश्रू होते. काही वेळातच तिघेही शांत झालो. पम्या दिन्याला घेऊन घरी पोहोचला होता. दिन्याला थंड करण्यासाठी पुन्हा एकदा आमच्या तिघांचेच गेट-टुगेदर करण्याचा प्लॅन आम्ही त्वरित केला कारण या गेट-टुगेदरने तर दिन्याला वाचविले होते.

12/02/2023

Had an opportunity to operate & demonstrate Ventral Patch Repair of Umbilical Hernia to delegates of Masicon 2023 ( state conference of Maharashtra Surgeons) at Latur on 2nd February 2023. Happy to share with you.This is consecutively for 3 years now I am Faculty at live operative workshop at Masicon🙏

कळवण्यास अतिशय आनंद होतो की दिनांक 2 फेब्रुवारी रोजी लातूर येथे झालेल्या महाराष्ट्र राज्य शल्य चिकित्सकांच्या राज्यस्तरीय परिषदेमध्ये मी बेंबीतल्या हर्नियावर एका वेगळ्या पद्धतीने (Ventral Patch Repair ) शस्त्रक्रिया करून दाखविली. या शस्त्रक्रियेचे साधारणपणे 800 शल्य चिकित्सकांनी गच्च भरलेल्या हॉलमध्ये प्रक्षेपण करण्यात आलेले होते. अनेक सर्जन्सनी माझ्या या शस्त्रक्रियेचे कौतुक केले.

Jamma Hospital & Laparoscopic Surgery Center

13/07/2024

23/03/2024

18/03/2024

12/02/2024

08/03/2023

27/02/2023

12/02/2023

Address

Website

Alerts

Contact The Practice

Shortcuts

Share

Category