19/12/2025
Fólk er svo oft hrætt við að mæta sér með sjálfsmildi og samkennd og veit kannski ekkert um hvað það snýst.
Þá byrja ég oft á að hjálpa því að vera forvitið um það hvað er að eiga sér stað í huganum. Dæmi um hugsanir, setningar sem gætu hjálpað við að breyta um fókus:
-En áhugavert að ég hugsi svona
-Ég tek eftir því að ég er að dæma mig/rífa mig niður
-Einhverntíma hef ég lært þau viðbrögð, kannski hefur einhver talað svona til mín á einhverjum tíma
-Ég má tala af meiri mýkt við mig eins og ég myndi gera við önnur
-Hvernig myndi ég tala við þau sem mér þykir vænt um?
-Hvers vegna?
Þegar við nálgumst hlutina með forvitni opnum við fyrir meira rými og oft er það góð leið í átt að auknu sjálfsmildi og samkennd í eigin garð.
Gæti verið að það sé þess virði að kanna það hvort við getum æft okkur í meira sjálfsmildi? Líf mitt breyttist við það að leyfa mér það. Mér finnst auðveldara að takast á við erfiða tíma og líðan þannig.
Og ótrúlegt en satt þá varð ég ekki: latari, minna metnaðarfull, sjálfselsk. Eða eitthvað annað í þeim dúr. En það er það sem fólk óttast oft mest, að það verði OF GOTT við sig.
Það að sýna sér sjálfsmildi, mæta sér með samkennd, hugga sig, styðja sig, veita sér rými, veitir okkur tækifæri til að breyta einhverju áralöngu mynstri þess hvernig við hugsum. Mynstur sem mótaðist kannski á erfiðum tímum og í æsku. Það er ekkert til sem heitir að vera OF góð við sig. Þá erum við bara að tala um eitthvað allt annað en sjálfsmildi.
Við getum lítið á sjálfsmildi og samkennd í eigin garð sem leið til að gera okkar innri hugarheim að ögn vinalegri stað ✨💕
