14/07/2024
Pubblico con grande piacere una poesia sull' Alzheimer, scritta dalla carissima
Anna-Maria Sechi.
Che ringrazio per la sua traduzione dalla stesura originale in lingua sarda.
Non sai più …
Non ho riposo notte e giorno
da quando ti manca l’allegria,
vivo ogn’istante accanto a te
questa tua br**ta malattia.
L’angoscia soffoca il mio cuore,
non c’è più pace per me.
Sento le mie forze per terra
ma, a l’Alzheimer, farei guerra.
Ti ha preso il cuore e la mente,
E ogni gioia di vita,
dal passato al presente
Tu, non sai più cos’è un fiore.
In te, tutto è ormai assente,
non sai più cos’è l’amore.
Non hai più grinta, ne salute,
negli occhi tuoi, non c’è più luce!
Non sei scontento ne dolente,
ti sei fermato completamente.
Non senti ne caldo, ne freddo,
non hai alcun senso di niente.
Crudel destino, ingrato e sordo,
ad ogni pena indifferente.
È troppo amara la sentenza,
non c’è rimedio, non c’è clemenza.
Se, non capisci, non m’importa
continuerò a parlarti di tutto,
quando ti vesto, ti calzo e t’aiuto,
per te mi metto anche a cantare.
Da quando fuori non esci più
Giochiamo a carte, io e Tu.
Ma quando è l’ora della buona notte
sento il mio cuore che batte forte.
Non voglio più manco pensare,
che fra giorni, o forse fra un anno
l’Alzheimer, ti porterà via con se.
Non voglio che, tu viva in affanno,
mi preme soltanto ricordare
il nostro amore, insieme a te.
Un dì mi hai chiesto: Chi sei per me?
Ti dissi: Son la tua sposa, e ti baciai.
Anna Maria Sechi-
NO ISCHIS PRUS…
Senza reposu isto note e die,
dae cando ti m’ancat s’allìgria.
A totora, m’as afaca a tie
cun tegus vivo in s’ angùstia.
Paghe non b’at prus pro a mie,
est tropu fea custa maladia,
a s’Alzheimer diat faghet gherra
ca nde so a bratzos in terra !
Issa t’at leadu coro e mente,
ogni gosu ‘e vida, ogni sabore,
dae su passadu a su presente
no ischis prus it’est unu fiore.
In Tegus, ogni cosa est assente
prus no ischis it’est s’amore,
no as prus vida e ne salude,
Sos ojos tuos, no ant prus lughe !
Non ses nen cuntentu, nen aflitu
arressu tido cumpletamente.
No as prus nen cardu nen fritu,
no as prus sentidos de « niente ».
Su destinu ingratu e malaitu,
a ogni pena est indiferente.
Tropu crudele est sas sentèntzia,
non b’at rimediu non b’at clemèntzia!
Chi non cumprendes non cherzo ischire,
deo, de ogni cosa ti sigo a faeddare,
cando t’agiuo a ti calzar’e a ti èstire,
pro a tie mi ponzo puru a cantare.
Dae cando non podes prus bèssire,
cun megus a cartas ti fato giogare.
Ma cando est s’ora de su bona note
In petus su coro mi tzochet forte !
Non cherzo prus mancu pensare
chi fra una chida o forsi un annu
s’Alzheimer, dae me ti ch’at a leare
Non ti cherzo mustrare affannu,
Solu mi premet de ti consolare.
S’amore nostru est istadu mannu,
« Ite ses pro a mie? » M’as preguntadu,
ti so isposa e, unu ‘asu t’apo dadu !
anna maria sechi