Haris Vassiliades Clinical Psychologist

08/05/2026

07/05/2026

«Είπαμε για τα δύσκολα… όχι να χαλάει και τον καφέ.»

Κάποιες σχέσεις σε κουράζουν αντί να σε ηρεμούν. Ξεκινάνε ωραία και μετά γεμίζουν ένταση, δράμα, αμφιβολία

Και λες… γιατί;

Πόσο συχνά μένεις σε κάτι που δεν σου κάνει καλό;
Και γιατί;

Δεν χρειάζεται να είναι όλα δύσκολα.
Αν δεν σου κάνει καλό… άστο.

06/05/2026

«Δεν είναι ότι δεν γουστάρεις τους ανθρώπους… είναι ότι δεν αντέχεις πια τα ίδια.»

Όταν αρχίζεις να δουλεύεις με τον εαυτό σου, κάτι αλλάζει. Δεν γελάς πια με τα ίδια, δεν αντέχεις τα ίδια παιχνίδια, τις ίδιες συμπεριφορές. Όχι γιατί έγινες “δύσκολος”… αλλά γιατί άρχισες να καταλαβαίνεις.

Και αυτό φιλτράρει τους ανθρώπους γύρω σου.

Πόσο έχει αλλάξει η ανοχή σου τα τελευταία χρόνια;
Και μήπως δεν είναι ότι δεν θες ανθρώπους… αλλά ότι θες άλλους ανθρώπους;

Δεν απομακρύνεσαι από τους ανθρώπους.
Απομακρύνεσαι από ό,τι δεν σου κάνει πια.

03/05/2026

«Δεν φταίει που δεν καταλαβαίνει… φταίει που δεν του λες.»

Πολλές φορές περιμένουμε από τον άλλον να καταλάβει μόνος του. Απομακρυνόμαστε, κάνουμε πίσω, αλλά μέσα μας θέλουμε το αντίθετο. Και μετά απογοητευόμαστε που “δεν το βλέπει”.

Αλλά πώς να το δει… αν δεν το πεις;

Πόσο συχνά περιμένεις από τον άλλον να μαντέψει τι νιώθεις;
Και τι θα γινόταν αν το έλεγες απλά, καθαρά;

02/05/2026

«Δεν σε πείραξε μόνο αυτό που έγινε… σε πείραξε που το κράτησες μέσα σου.»

Λες «δεν είμαστε καλά»… αλλά μέσα σου έχεις θυμό. Δεν το λες εκείνη τη στιγμή, το κρατάς, το μαζεύεις… και μετά βγαίνει όλο μαζί, πιο έντονα.

Και μετά λες «τον θέλω»… αλλά έτσι δεν γίνεται.

Πόσο συχνά κρατάς πράγματα και μετά ξεσπάς;
Και τι θα γινόταν αν τα έλεγες πιο νωρίς, πιο απλά;

Δεν χρειάζεται να τα κρατάς όλα μέσα σου.
Πες τα πριν γίνουν έκρηξη.

01/05/2026

«Το πρόβλημα δεν είναι ότι διαλέγεις λάθος ανθρώπους… είναι γιατί τους χρειάζεσαι.»

Κάποιες φορές δεν είναι θέμα τύχης. Δεν είναι ότι “πέφτεις” πάνω σε ακατάλληλους ανθρώπους. Είναι ότι κάτι μέσα σου δεν αντέχει τη μοναξιά… και προτιμά το “όχι καλό” από το “τίποτα”.

Και έτσι συμβιβάζεσαι.

Πόσο συχνά μπαίνεις σε κάτι που ξέρεις ότι δεν σου κάνει;
Και αν άντεχες λίγο τη μοναξιά, τι διαφορετικό θα διάλεγες;

Καλύτερα μόνος… παρά με κάποιον που σε αδειάζει.

30/04/2026

«Το να λες “θα αλλάξω” είναι εύκολο… το να το κάνεις όχι.»

Λες θα είμαι πιο ήρεμος, δεν θα μιλήσω έτσι ξανά… και μετά, στην πρώτη ένταση, βγαίνει πάλι το ίδιο. Συμβαίνει. Δεν είναι ότι δεν θέλεις. Είναι συνήθεια.

Η αλλαγή δεν γίνεται από τη μία μέρα στην άλλη.

Πόσο συχνά αντιδράς πριν το σκεφτείς;
Και αν έκανες ένα μικρό pause πριν μιλήσεις, τι θα άλλαζε;

29/04/2026

«Δεν αλλάζεις όταν το λες… αλλά όταν το κάνεις.»

Πόσες φορές έχουμε πει «θα αλλάξω», «δεν θα ξαναμιλήσω έτσι», «θα το χειριστώ αλλιώς»… και μετά, στην πρώτη ένταση, βγαίνει το ίδιο μοτίβο; Όχι γιατί δεν θέλουμε. Αλλά γιατί η αλλαγή δεν είναι απόφαση στιγμής. Είναι εξάσκηση.

Η παλιά συμπεριφορά είναι γνώριμη, αυτόματη. Η νέα θέλει επίγνωση, παύση, προσπάθεια.

Πόσο συχνά πιάνεις τον εαυτό σου να αντιδρά όπως πριν, ενώ υποτίθεται ότι «έχεις αλλάξει»;
Και τι θα γινόταν αν έδινες λίγο χρόνο ανάμεσα στο συναίσθημα και στην αντίδραση;

Χάρης Βασιλειάδης
Κλινικός ψυχολόγος

28/04/2026

«Είμαι καλά με τις επιλογές μου»… ή προσπαθώ να το πιστέψω;

Πολλές φορές δεν λέμε την αλήθεια, αλλά αυτό που αντέχουμε να πούμε. Είναι ένας τρόπος να προστατευτούμε από την αμφιβολία ή την ενοχή.

Ρώτα τον εαυτό σου: αν είμαι ειλικρινής, τι νιώθω πραγματικά για τις επιλογές μου;

Η αποδοχή δεν έρχεται με το να πείθεις. Έρχεται με το να βλέπεις καθαρά.