Христови

07/05/2026

30/04/2026

ПРАВИОТ И ВИСТИНСКИ РОДИТЕЛ СЕКОГАШ ЌЕ ГО ЖРТВУВА СВОЈОТ ЖИВОТ ЗА ЖИВОТОТ НА СВОЕТО ДЕТЕ

Во октомври 1917 година, патнички брод што превезувал италијански имигранти во Њујорк бил зафатен од силна атлантска бура. Меѓу патниците биле Антонио Русо, дваесет и осумгодишен столар, и неговата петгодишна ќерка, Марија. Неговата сопруга починала при породување две години претходно. Америка била неговата последна надеж, бегство од сиромаштијата и обид да му го даде на своето дете животот што не го нашол во Италија.

Во два часот наутро, високи бранови се удирале во трупот на бродот. Водата се влевала во долните палуби каде што спиеле патниците од трета класа. Бродот почнал остро да се навалува. Врисоци ги исполниле ходниците додека луѓето трчале кон скалите, туркајќи се едни со други во паника.

Антонио ја кренал Марија од креветот и се борел да излезе напред, држејќи ја над брзо растечката вода. Но, толпата била премногу густа, поплавата била пребрза, а навалувањето на бродот станувало сè пострмно.

Тој ја сфатил ужасната вистина. Нема да стигне до чамците за спасување. Му останале само неколку минути. Низ хаосот, стигнал до скршен прозорец, едвај доволно голем за дете. Зад него бил студениот, темен Атлантик. Во далечината, можеле да се видат светлата на спасувачките чамци што се приближуваат.
Ја погледнал Марија. Таа плачела, ја викала мајка си и цврсто се држела за него.

Веднаш донел одлука што ќе обележи сè што оставил зад себе.
Антонио ја фрлил низ прозорецот. Марија вреснала додека паѓала во морето. Антонио извикал по неа, неговиот глас ја пробивал бурата.

„Пливај, Марија. Пливај кон светлината. Бродовите доаѓаат. Пливај.“

Тој знаел дека таа има шанса, но исто знаел дека за него нема спас.

Бродот потонал седум минути подоцна. Антонио Русо се удавил заедно со 117 други патници од трета класа заробени под палубата. Неговото тело никогаш не било пронајдено. Марија била извлечена од водата четириесет и пет минути подоцна, тешко хипотермична и на работ на давење, но жива. Ја завиткале во ќебиња и ја ставиле на болничкиот брод. Имала само пет години, сираче во непозната земја која не зборува англиски.

Се што можела да се сети биле последните зборови на нејзиниот татко. „Пливај кон светлината.“

Таа била сместена во сиропиталиште во Њујорк. Со години верувала дека нејзиниот татко можеби преживеал. Никој не можел да ѝ ја објасни вистината. Со текот на времето, надежта се претворила во сомнеж, а сомнежот во болка. Почнала да верува дека нејзиниот татко ја напуштил, дека чинот бил отфрлање.

Таа живеела со тоа верување дваесет и пет години. Вистината дошла дури кога наполнила триесет години. Истражувач кој ги пребарувал архивите на бродоломот од 1917 година го ископал името на Антонио Русо меѓу мртвите. Тогаш Марија дознала што навистина се случило. Нејзината интерпретација за детството се распаднала во еден миг. Таа не била напуштена. Таа била спасена.

Марија Русо живеела деведесет и две години. Починала во 2004 година.

Во едно интервју од 1995 година, таа изјавила:

„Мислев дека татко ми ме убива. Не разбирав дека ме спасува. Со години верував дека ме напуштил. Вистината е дека тој ме испрати во живот.“

Се омажила и имала четири деца, девет внуци и шест правнуци. Триесет и еден потомок се родил од одлуката на еден човек во една темна ноќ во Атлантскиот Океан.

„Секој мој роденден, секој прекрасен момент, постои затоа што татко ми ме избра мене пред себе. Секоја вечер го гледам неговото лице на тој прозорец. Го слушам како вика: Пливај кон светлината. Пливам кон светлината седумдесет и осум години. Се надевам дека го направив горд.“

Нејзините последни зборови за нејзиниот татко биле тивки.
„Ти благодарам, тато. Ти благодарам што ме фрли во животот. Тука си.“

Нека љубовта навистина трае подолго од животот.

31/03/2026

Во месец март се случил Гарванскиот масакр. Тој претставува едно од најмрачните и најпотресни злосторства извршени во радовишкото село Гарван. Тој е дело на воена единица на Кралството на Србите, Хрватите и Словенците, по наредба на жупанот на Брегалничкиот округ, Добрица Матковиќ - сурова одмазда за убиството на колонистите во селото Кадрифаково, Свети-николско ликвидирани од четата на ВМРО предводена од Иван Јанев-Брљо на 16-ти јануари 1923 година.

На 3-ти март 1923 година, Гарван бил претворен во сцена на ужас. Селото било гранатирано, а потоа безмилосно биле стрелани 28 невини селани - сите мажи, меѓу нив и три деца на возраст од само 12 до 18 години.

Овој варварски чин предизвикал силни реакции - не само кај домашната јавност, туку и низ Европа, каде демократската јавност остро го осудила злосторството.

Со помош на селскиот кмет, војниците ги собрале мажите од нивите и ги довеле во селото. Меѓу нив имало и две деца од 12 и 13 години. Жените биле оттурнати, а мажите насилно одведени кон Штип. Кога стигнале на 2-3 километри од селото, на местото наречено Чука, започнало испрашувањето.

„Кажете бре Бугари каде се комитите, каде се кријат?“ - прашал жупанот.

„Ние не сме Бугари, ниту Срби - ние сме Македонци, Гарванчани. Не знаеме за никакви комити,“ одговориле селаните.
Одговорот бил доволен за смртна пресуда.

Без суд, без милост - жупанот веднаш наредил стрелање.
Телата на убиените шест дена лежеле под стража на српската војска - нем сведок на злосторството. Баба Цвета Томова, 65-годишна, станала 29-тата жртва - починала од ужас кога ја видела глетката.

Имињата на жртвите:

1 Атанас Колев 13
2 Богатин Георгиев 23
3 Васил Симеонов 27
4 Георги Донев 31
5 Георги Милев 32
6 Димитрија Колев 37
7 Димитар Иванов 41
8 Доне Василев 29
9 Ефрем Трајанов 30
10 Ефтим Петрушев 20
11 Иван Василев 35
12 Костадин Здравев 18
13 Костадин Цветков 31
14 Мите Здравев 19
15 Моне Василев 12
16 Тане Иванов 50
17 Пане Коцев 28
18 Петре Георгиев 40
19 Петруш Атанасов 21
20 Петруш А. Велјанов 35
21 Петруш Иванов 47
22 Стевко Трајанов 39
23 Стое Коцев 34
24 Стојан Филипов 25
25 Тасе Ефтимов 52
26 Трајан Тасев 23
27 Христоман Поцев 57
28 Јане Поцев 59
29 Цвета Томева 65

Вечна им слава!
Да не се заборави!

28/03/2026

Победата на крајот од овој свет, чија ќе биде? Се разбира, на Христос Бог. Он е вистината, Он е победата. Нема да се устрашиме од тоа што се случува во овој свет, дека таму, на Истокот, Христос можеби повеќе не е јавно признат, односно Неговата вера не е званична вера на тие држави. Но има малцинство христијани таму кои се борат до последно, и гледаме како дури и со маченичка крв ја потврдуваат верата во Христа. Така и сега тие малкумина христијани го полнат Небото. Зашто Небото не се полни со мнозинства, туку со искрени и чисти души.

- Епископ Партениј, Игумен Бигорски